Αλάσκα

40 9 3

Ζωγράφιζες μαργαρίτες, μιλώντας στο καρτοτηλέφωνο και ήσουν τόσο εσύ, Αλάσκα.

Κι εγώ σε χάζευα.

Σαν έργο τέχνης, αφού αυτό είσαι. Με όλες τις ατέλειες και τις ιδιορρυθμίες σου, Αλάσκα, αποτελείς τέχνη.

Τα πράσινα μάτια σου που λάμπουν από τη ζάλη όταν πίνεις φθηνό αλκοόλ και μου κρύβεις τα πάντα.

Σ' αγαπάω κι ας μην το ξέρεις.

Είσαι τέχνη.

Τέχνη που τυλίγεται στον καπνό των τσιγάρων, που με αδιάκοπη μανία, καπνίζεις.

Οχι για να το απολαύσεις, αλλά για να πεθάνεις.

Με πληγώνεις, Αλάσκα.

Είσαι τυφώνας, την ίδια στιγμή που εγώ είμαι ψιλόβροχο και με πληγώνεις αδυσώπητα.

Αφού ήμουν καλά, Αλάσκα. Με τις τελευταίες λέξεις και τις βιογραφίες ήμουν καλά. Οχι, δεν μπορείς να με κάνεις διαφορετικό και μετά να φεύγεις, Αλάσκα.

Με πληγώνεις, Αλάσκα.

Κάθε φορά που μου λες ότι ποτέ δε θα σε καταλάβω. Οτι αυτό είναι το πρόβλημα.

Αφού θέλω να σε καταλάβω. Αφησε με.

Καπνίζεις τα marlboro light και γελάς με τον ειρωνικό τρόπο που γελάς πάντα.
Φαίνεσαι ενοχλημένη, από τη ζωή, μάλλον.

Μη φύγεις, Αλάσκα.

Letters to AlaskaΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!