For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

9

917 38 0

Luke pov
Zoë draait zich om en sluit de deur. Ik sta op en draai me om, kijkend naar het boekje dan de jongens en terug naar het boekje. 'Ik twijfel.' Zeg ik, nog steeds kijkend naar het boekje. 'Snap ik, maar ze wil dat we het lezen, dat heeft ze net gezegd.' Antwoord Ashton. Ik knik en ga op het  bed zitten. De jongens komen naast me en ik open het boekje waar meteen een heel mooi kinder handschrift tevoorschijn komt. Ik begin met lezen en voel gelijk al tranen opkomen.

'Lief dagboek,
Vandaag was de stomste dag van m'n leven! Ik ben zo boos op mezelf, hoe heb ik dit ooit kunnen laten gebeuren? Ik zal het uitleggen;
Ik ging met papa en mama naar de stad, er was namelijk een heel leuk feest. Het was onwijs gezellig, maar ook super druk, maar ik kende niemand behalve papa en mama. Opeens zagen we een man die een pistool pakte. Ik begreep er niks van, maar we begonnen weg te rennen. Opeens begon de man rond te schieten, het geluid was zo hard dat het pijn aan m'n oren deed. Het was een gaos in de stad, iedereen rende weg. Uiteindelijk werden m'n ouders naar binnen getrokken,in een winkel, ik had de hand van papa en mama nog vast, maar ik liet ze los omdat ik schrok. Ik had het nooit mogen doen, dan waren ze misschien nog buiten de winkel. Ze riepen dat ik door moest blijven rennen, ik luisterde, maar dat had ik niet moeten doen. Ik had ze moeten helpen. Stomme ik. Binnen werden ze vastgehouden en die man met het pistool liep naar binnen toe. Ik hoorde weer veel schoten en knallen maar bleef door rennen. Ik rende na een tijdje een steegje in en rustte daar uit, daar was het rustig, niemand had een vermoede wat er een stuk verderop gebeurde. Iemand hielp me en bracht me naar huis, en nu is hij beneden. Hij is vriendelijk, maar ik vertrouw hem nog niet, nog lang niet.

Ik denk dat ik voor altijd een trauma heb aan drukte met veel onbekende mensen....'

Ik kijk de jongens aan, dit is een probleem. Als ze daar bang voor is en we gaan straks nog naar de stad... Dat kan vreselijk fout gaan. Ik kijk weer naar het boekje en sla de bladzijde om, weer een gebeurtenis, dus ik begin weer voor te lezen.

'Lief dagboek,
Vandaag was het weer een vreselijke dag.
Die man die bij me bleef, was uiteindelijk wel te vertrouwen, en daar was ik onwijs blij mee. Maar hij heeft me naar een weeshuis gebracht, klote mens. Ik weet dat ik jong was en ben hoor, maar ik kan wel een beetje voor mezelf zorgen. Maar goed, ik zat er dus al een paar maanden en toen werd ik geadopteerd, en god zijn dank ben ik weer terug. Hij wilde me pijn doen. Hij zei elke keer:''zullen we een spelletje spelen?''de eerste keer zei ik dat het me leuk leek, maar dat had ik niet moeten doen, ik dacht dat hij een kaartspelletje of iets leuks bedoelde, maar niet dus. Hij zei elke keer dat ik het leuk vond. Elke dag kreeg ik er weer blauwe plekken, sneeën en schrammen bij. Ik haatte hem zo erg, maar ik had geen kracht om iets te doen. Vandaag ben ik terug gebracht, na twee maanden. Ik ben zo blij en ben de kinderbescherming zo dankbaar. Ik hoop ze ooit nog een keer te zien, maar niet dat het dringend nodig is omdat ik pijn krijg. Gewoon, zodat ik ze nogmaals bedanken kan

Ik hoop dat ik nooit meer geadopteerd word en snel voor mezelf zorgen mag..'

Weer kijk ik de jongens aan, dit is echt vreselijk. Dat bedoelde ze dus met het spelletje. Ik sla weer de bladzijde om en zie dat er heel groot staat;'please, not again!' En weer de volgende bladzijde;'Yes, again..'

'Gasten, ik denk dat we een probleem hebben als we nog naar de stad gaan, het kan druk worden.' Zeg ik. De rest knikt. 'Maar zullen we gaan? Ze zal zich er toch ooit overheen moeten zetten?' Vraagt Calum en weer knikken we, nog steeds in schok van wat we hebben gelezen.

Zoë pov
De eerste serie die ik wilde kijken is afgelopen en ik hoor mensen de trap af komen. Ik zet de tv uit en schop de deken van me af. Ik spring van de bank en loop naar de trap toe waar ik de jongens vanaf zie komen. Ik wil graag hun reactie weten, ik heb het namelijk nog nooit vertelt aan iemand, dus een reactie is best interessant nu. Ze staren voor zich uit en hebben me niet eens door. Ik zwaai voor de ogen van Luke die als eerste van de trap komt waar hij van schrikt. Ik grinnik en kijk de andere aan, die ook aan het grinniken zijn van z'n reactie. 'Zoë, het spijt ons zo.' Zegt Luke, je hoort z'n verdriet in z'n stem, waarom? Ik vertrouw ze toch? Of was dat een fout? Wilde ze wel het spelletje spelen? Ik kijk hem vragend aan maar hij bukt en slaat z'n armen om me heen. Ik sla mijn armen ook om hem heen terwijl ik m'n shirtje nat voel worden van z'n tranen. 'Luke, waarom? Jullie waren toch niet..?' Verder kom ik niet. Ik laat hem voorzichtig los en hij kijkt me aan. 'Zoë nee, tuurlijk niet. Het spijt me dat ik je niet kon helpen, dat je trauma's hebt, en dat...' Ik kijk hem vragend aan, dat wat? 'Laat maar..' Zegt hij. Ik vertrouw het niet maar besluit er niet op in te gaan. 'Wil je nog naar de stad?' Vraagt Micheal voorzichtig terwijl hij twijfelend naar Calum en Ashton kijkt. Ik knik. 'Ja, leuk. Ik heb denk ik wel wat afleiding nodig.' Antwoord ik. 'Zeker? Vraagt Ashton. 'Ja, tuurlijk. Vandaag is geen feestdag, het zal niet zo druk zijn als toen' antwoord ik. Waarom vroeg hij dat? Is er iets dat ik niet weet? Ashton knikt en ik draai me om en loop terug naar de woonkamer waar ik m'n portemonnee pak, €20.-, moet lukken. Ik loop terug en kijk Calum aan die mij vragend aan kijkt. 'M'n geld gepakt, €20,-. Moet lukken, die mobiel komt later wel.' Leg ik uit. 'Ben je gek? Wij betalen je kleren wel, €20.- is veels te weinig.' Antwoord hij. Ik schud m'n hoofd en doe m'n Vans aan. 'Zoë, laat je geld gewoon hier.' Zegt Ashton. Waarom word ik 'gedwongen' m'n geld hier te laten en hun geld te gebruiken. Ik besluit hem te negeren en naar de deur te lopen. 'Klaar voor?' Vraag ik. Ze halen hun schouders op en komen hoofdschuddend achter me aan.

Adopted by 5sosLees dit verhaal GRATIS!