*Psst* Notice anything different? 👀 Find out more about Wattpad's new look!

Learn More

ANILAR

2.8K 169 32

2 gündür ikisi de görüşmüyor, mesaj bile atmıyorlardı birbirlerine. Ömer bardaki odasında oturmuş olanları düşünürken ani bir kararla Defne'nin yanına gitmek için ayağa kalktı. Takım elbisesinin yakasını düzeltip arabasına doğru ilerledi.

(...)

Asansörden indiğinde emin adımlarla ilerledi ki Defne'yi görene kadar. Şirkette çalışan biriyle çok ciddi bir konuşma yapıyordu.

Selim Ömer'i gördüğünde yanına gitti.

"Merhaba Ömer nasılsın?"

"Sağol. Sen?"

"İyi..."

"Defne..."

"İki gündür fırtına estiriyo şirkette. Önüne geleni azarlıyo. Nerdeyse Selin'le bozuşuyordu. Herkes yaklaşmaya korkuyo artık. Ha... Sinan bu gruba dahil değil."

Sinan sanki kendi lafının geçmesini beklermişcesine o sırada odasından çıkıp çaktırmadan Defne'nin arkasına geçti. Elindeki kese kağıdını şişirip kulağının dibinde patlattı. Defne sinirle arkasını döndüğünde Sinan bile buz kesilmişti.

"Defne katil gibi bakma. Zaten bu aralar senin beni öldürmenden korkuyom. Nolur yangınıma körükle gelme."

"Yangına gidip iyi bi oksijen artırımı yapmadığıma şükret."

"Amaaan... İyice testereye bağladı. Nolur kıyma bana apla!"

"Abla ne ya?"

"Ben abla demedim. Apla dedim."

"Sinan git başımdan!"

"Ne bağırıyon!"

"Sinan!"

Şirkette Defne'nin sesi yankılanmıştı.

Ömer, Defne'nin sesiyle kendine geldi.

"Defne."

Diye arkasından seslendi. Defne arkasını dönerken bağırdı.

"Ne var?!"

Ömer'i görünce duraksadı.

Ömer Defne'ye doğru birkaç adım attı.

"Bi konuşabilir miyiz?"

Defne hiçbişey söylemeden odasına doğru ilerlemeye başladı.

"Hayır mı demek oluyor?"

Defne Ömer'e döndü.

"Hayır... Yani gelebilirsin."

(...)

"Defne ben o sırada sarhoştum. Sen de... Ve inan bana o anlardan hiçbirini hatırlamıyorum. Sen de... Özür dilerim. Elimde olan birşey değil. Yani beni suçlama. Kemdini de. Dediğin gibi. Bunu unutalım. Fark ettiysen o günden beri hiç konuşmadık. Buna bi son verelim."

Defne hiçbir tepki vermiyordu.

"Defne..."

"Ömer ne söylediğinin farkında mısın? İki gün önce olanların farkında değilsin herhalde... Ben artık..."

"Defne! Sen yıllardır benim yanımdaydın. Şimdi de öyle olmanı istiyorum. Tamam... Farkında olmadan bi hata yaptık. Ama bunun cezasını bu şekilde verme."

Defne derin bir nefes verdi.

"Tamam... Gidebilirsin."

"Sağol Defne."

Diyip sertçe odadan çıktı. Bara gittiğinde odasına geçip işlerinin başına döndü. Artık içi rahattı. Ama yine de eskisi gibi olamıycaklardı. Ömer işlerini yaparken duraksadı. Ne yani... Defne'ye aşık olduğunu itiraf etmişti ama Defne bunu hatırlamıyor muydu?

NABER BARMEN? Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!