-36-''Umut Balonu Uçuyor''

2.6K 187 102
                                                  

Yağmur devam ediyor arkadaşlar ve arkadaşlar fgudht O değilde tüm hastane kelimelerini yanlış yazmışım.Hastahane nedir yağmur allasen dnufhbhfcfh
Multi:Şevval yağmur Furkan

♠♣♦

Bakakaldım gidişine.Benim yüzümden melek oluşuna bakakaldım.Değer miydim ki?Altı üstü kardeşlik yapmıştım sana.Titreyen parmaklarım kapanmış gözlerine gitti.Açmaya çalıştım. ''Geceyi sevmiyorum İlayda.Bana gündüzümü,gökyüzümü göster.''hiçbir şey yapmadı.

Ben onu izledim öylece.Gelmek bilmeyen ambulans beni telaşlandırıyordu.''İlayda...''mırıltı şeklinde çıkan sesime bile tepki vermemişti.''Uyudun mu?''birazdan patlayacaktım.Bunu hissedebiliyordum.

''Ambulans geldi Yağmur...''abim acımı hisseder gibi elini omzuma koymuştu.Yüzümü boynuna gömdüğüm İlayda soluklaşıyordu.Siliniyordu hayatımdan.''Kızım bırak hadi.''tanımadığım insanlar onu benden alırken abim beni çekmişti.

Ölmüş gibiydim.Tıpkı abim bıçaklandığı zaman ki gibi...

Farkı yoktu onun.Ha abim ha İlayda.İkisi benim için en değerli varlıklar değil miydi?Ambulans sesi ve İlayda'nın kalp atış sesleri benden uzaklaşırken gözlerim bulanık görüyordu.HGüzel olamayacak kadar güzel olan hayalim,kabusa dönüşecek kadar kötü olmuştu.

Şakaklarıma bastırdım.Bu dünya bana mutluluğu fazla mı görüyordu?Şoka girmiş gibi olduğum yerde dururken ağlayan annem bana sarıldı.''Kızım hadi eve gidip üzerini değişelim.''başımı salladım.

Abimle eve geldik.Hareket edemiyordum.Abim gözlerini gözlerimden bir salise olsun ayırmadan üzerimi değişti.Abimde olsa erkekti.Biraz utansamda şuan tek düşündüğüm İlayda'ydı.Nasılda atlamıştı önüme.

''Uyu güzelim.''abim odadan çıktığında biraz kestirip kalktım ve üzerimdeki pijamalara aldırmadan İlayda'nın bana verdiği pelüş ayıcıkla bahçeye çıktım. Ayıcıklı pijamalarımın altına giydiğim pembe parmak arası terliklerimle hastane yoluna koyulmuştum.

Onun yanından ayrılmam hataydı.O bende bir kere olsun ayrılmamıştı.Nasıl bir hataya düşmüştüm ben böyle.Kendime kıza kıza adımlarımı hızlandırıyordum.Belkide şuan uyanmıştır. Sonuçta gideli baya olmuştu.

''Yağmur bekle!''abimi umursamadan hastahaneye kadar yürüdüm.Yorulmuştum ve bu yüzden nefesim daralmıştı.Abim peşimden gelmişti.Bilgisayar başında oturan kadına ilerledim.Kısılmış gözlerimle abime baktım.O da durumu anlayıp sordu.

''İlayda Bektaş?''kadın biraz bana bakıp başını eğdi.''Altıncı kat efendim.İlk sola sapın on dört nolu oda.''adresi alıp merdivenlere ilerlerken abim beni birden kucağına alıp asansörlere gitti.Ölü misali hareketsizce bu davranışına itaat etmiştim.

Altı numarasının üzerine basıp bekledi.Kapılar kapanıp asansör harekete geçince başım döndü.''Allah kahretmesin.Senin korkun vardı değil mi?Özür dilerim unutmuştum.''cevap vermedim.

Şuan hissettiğim iğrenç korkunun yanında kapalı alan korkumu hissetmiyordum bile. Sessizce yutkundum.Onu görmek için sabırsızlanıyordum.Ne kadar şey yaşamış ve yorulmuş olsamda yine de burada bekleyecektim. 

Biran önce çıkmayı bekledim.Kapılar ardına kadar açılınca beklemeden çıktı.Hızlıca ilk sola girince aynı görüntüyle karşılaştım.Abimi beklerken ki zaman...Herkes çoktan gelmişti bile. Bir ben eksikmişim.

''Anne...''annem bize doğru geldi.Sonra beni süzüp telaşla konuştu.''O iyi mi?''abim bana hüzünle bakıp başını iki yana salladı.''Konuşmuyor.''abim kucağında ben varken yere çöktü. Onun çöküşü ruhumun çöküşü gibi hızlı olmuştu.

Yazın EğlencesiHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin