დ23დ ⇅VAZGEÇİŞ⇅

37.9K 1.1K 166

Multi: Güney ATAKAN
_______________________

hera-ashanti

Sevdiğim bir yazarın karakterlerinden küçük bir alıntı koydum. Seviliyorsun yazar😍💕
__________________________

°°°°BİR HAFTA SONRA°°°°

Kerem öleli tam bir hafta oldu. Aklımın karmakarışık olduğu tam bir hafta. Tamam, hayatımın mahvolmasında ki büyük rolü oynamış olabilirdi fakat o kadar yılı hiçe sayamayacağım kadar iyiliği de dokunmuştu. Her şeye rağmen yanımda oldu. Hiç bir zaman yalnız bırakmadı. Yanında huzuru bulduğum tek kişiydi o.

Yaşananlardan sonra Güney'le aramız tamamen açıldı. O bana inanıp güvenmek yerine Durukan’ a kanıp en zor zamanımda uzakta olmayı tercih etti.

Durukan’ ın geldiği gün onunla konuşmak yerine uyuyan Güney'i uyandırarak yola çıkmak istemiştim. O evden ve ondan uzaklaşmak. Durukan ise rahat durmayarak giderayak bir kaç şey saçmaladı. En kötüsü ise Güney ona inanarak o zamandan sonra bana karşı mesafeli davranmaya başladı.

Neden böyle oluyordu hep? Ben neden sürekli terk ediliyordum?

Bir kaç saat önce Kuzey aramış ve beni bir yere götüreceğini söyleyip kapatınca hazırlanmaya başladım. Hiç bir bakım ürünü kullanmayarak saçlarımı dağınık topuz haline getirip günlük şeyler giyinip bahçeye çıktım. Yola çıktığımız andan bu yana sessizliğimi hala koruyordum.

"Bak bunu yapıp yapmamam konusunda emin değilim. Fakat Güney'le aranızı düzeltmek için daha doğrusu senin onu anlayıp ona göre davranman için yapıyorum bunu."

"Kuzey. Hiç bir şey anlamıyorum. Hem biz nereye gidiyoruz?"

"Bizi gördükleri takdirde öldürecekleri bir yere."

"Ne saçmaladığını sorabilir miyim?"

"Gidince göreceksin Yaren. Sabret."

Yaklaşık iki buçuk saattir yoldaydık. Arada sohbet etsek de yolun çoğu radyo ve telefonla açtığımız müziklerle geçmişti. Etrafta bir tane bile ev yoktu. Gittiğimiz yollar tamamen dağlardan ibaretti.

Araba durduğunda kapıyı açarak aşağı indim. Resmen dağın tepesindeydik. Arkamızda ise kocaman bir bina vardı. Fakat çok eskiydi. Konuşmayıp sadece Kuzeyi takip ettim. Kapının önüne geldiğimizde ise içimi büyük bir korku kaplamış durumdaydı. Kuzey içimi okumuşçasına destek amaçlı elini belime koyarak beni kendine yakınlaştırdı.

"Sakin ol tamam mı? Korkmana gerek yok."

Hiç bir tepki vermeden yürümeye devam ettim. Kapıdan içeri girmiş şato gibi büyük bir koridorda ilerliyorduk. Normal bir kapının on katı kadar büyük bir kapıyı Kuzeyi görmesiyle 'bekçi' diye adlandırabileceğim adam açmış içeriye girmiştik.

"Hani gördükleri takdir de bizi öldürürlerdi?"

"O yüzden bugünü seçtim ya. Hepsi bizim tayfa."

Kafamı anladım şeklinde sallayıp önüme dönmemle çığlığı bastım. Ellerim istemsizce ağzıma giderken dizlerim titremeye başlamıştı bile.

"Bu-bunlar?" diyebildim zorla.

"Korkmamanı söylemiştim Yaren."

Mahzen gibi bir yerdeydik. Koridorun iki yanı da bölüm bölüm odalar vardı. Ve hepsinin içinde farklı yaşlarda adamlar duruyordu. Karşımda olanın iki ayağı ve iki eli kopmuş duvara asılmıştı. Hemen yanındakinin ise gözleri oyulmuş ip gibi bir şeyle parmaklarına takılı şekilde sallanıyorlardı.

KARANLIK OKYANUS ||TAMAMLANDI|| (Düzenleniyor)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!