*Giriş*

2.9K 157 73

Medyadaki Deniz ve Yusuf , 19 yaşında Annesini küçük yaşta kaybettiği için Hep bir tarafı yarım kalmış.Babası Hasta olduğu için okuldan sonra bir pizzacıda çalışıyor.1 tane abisi var "Emre".

Alarmı kapatmaya çalıştım , tam uyumaya devam ediyordumki Emre elinde bir bardak su ile odaya girdi ve bana , "Hadi uyan bakalım , yoksa su ile yüzün ..."

Eminim tek gıcık abi , benim abim değildir.

"Of tamam anladım dökücen"

"Aynen öyle çok zekisin"

"İltifatlar için çok Teşekkür ederim sevgili ağabeyim.Çıkabilirsin artık"

"Ahh Deniz hanımdan izin geldi.Hemen çıkayım...Bu arada izin verirsen lavaboya gitmek istiyorum...İzin var mı ?"

"Abi çık artık."

Gülerek kapıyı açtı ve çıktı.Bazen gerçekten sinir bozucu olabiliyordu.Ama kendisi abim olduğu için katlanmak zorundayım.

Hemen saate baktım ,

" sanırım yine geç kalıcaksın Deniz"

İç sesimle en son yatmadan önce konuşmuştum.

"Dün gece öyle demiyordun Safinaz , oturttun beni 12'ye kadar sonra kalkmış yine geç kalıcaksın diyorsun."

"Hadi benle vakit kaybediceğine git hazırlan"

"Bu sefer doğru söylüyosun safinaz"

Hemen gidip Üstüme yarım bir penye , altıma siyah diz kapakları yırtık bir dar paça giydim.Kot ceketimi alıp hemen mutfağa indim ,Emre ilk defa kahvaltı hazırlamıştı ağzıma bir kaç tane zeytin attım , hemen babamın odasına gittim.Yatakta arkası bana dönük bir şekilde uzanmıştı.Yanına yaklaşıp ,

"Baba hâlâ uyanmadınmı ? "

"Yok hala uyuyorum."

"Baba ya dalga geçme , ilaçlarını aldınmı sen ?"

"Alırım"

"Olmaz öyle hemen getiriyorum."

Babama ilaçlarını verip , yanağına bir öpücük kondurup evden çıktım.
Koşarak minibüs durağına gittim tam bir tanesi geçiyordu , o kadar elimi kaldırdım, bağırdım ama yok durmadı .Durakta bekledim 15 dakika olmuştu ama minibüs yoktu , yürümeye başladım .

®®®®®®®®®®®®®®

"Gerçekten bu sefer bittin Deniz"

"Haklısın Safinaz ama ne yapabilirim ki , minibüs gelmedi ve ben koşar adımlarla yürüyorum"

"Denizz dikkat"

-aaaaaaaaaaaaa

®®®®®®®☔☔☔

Gözlerimi açtığımda , hastanedeydim başımda bir çocuk... Gözlerimi açtığım anda :

"İyimisin ?"

"Sen kimsin ? Hem benim burda ne işim var , off yhaa geç kaldım , bittim ben..."

"Öncelikle cidden Beni tanımıyor musun ?"

"Seni tanımam gerekiyor mu ?"

Çocuk yanındaki çocuğa ;

"Burhan duydunmu lan beni tanımıyor?"

Yanındaki Burhan denilen çocuk büyük bir kahkaha patlatıp ;

"Noldu he noldu bak seni tanımayanlarda varmış."

"Ya gerçekten tanımıyor musun , hani varya ."

Birden şarkı söylemeye başladı .

"Merhaba ben Reynmen bana derler fenomen , burhan hadi.."

"Bir repliği var."

"Ne konu bakımınden , heyyy seğğnn."

Koyun can derdinde , Kasap et derdinde...Ne saçmalıyorlarsa.

"yeter ya ben sizi dinlemek zorundamıyım , benim burda ne işim var ya ben işe gidiyordum , kesin kovuldum sizin yüzünüzden."

"Ben Yusuf Aktaş bu da Orhan Burhan Bolat,"

Dedi ve bakışlarını Burhana çevirdi.Sonra tekrar konuşmaya başladı...

"Bu çok uzun oldu be , kısacası Sosyal Bela desen yeterli.Biz scorp fenomeniyiz.Yani hadi Burhanı tanımıyorsun.Beni nasıl tanımazsın."

"Bananeee , gitmek istiyorum ben."

"Ya bak Yolun ortasında koşuyordun biz de hafif bir şekilde sana çarptık ve doktor gelmeden gidemezsin.Öyle değilmi Burhan"

"Aynen öyle kardeşim."

10 dakika boyunca kendini tanıttı ve fenomen arkadaş dönüp :

"Burhan kesin çarpmanın etkisiyle oldu yoksa tanıyordur bizi kesinlikle."

"Ya kız tanımıyor işte daha ne uzatıyorsun."

Derken odaya doktor girdi ;

"Doktor bey nolmuş bir şey varmı ?"

"Yok Deniz hanımın sadece biraz dinlenmeye ihtiyacı var vücudunda çatlak yok sadece dinlensin yeter ."

Hemen lafa atlayıp.

"Tamam işte artık benim gitmem lazım."

"Ya bi dur sen nereye yetişicen bu kadar canından önemli ?"

"İşe gitmem lazım , anlıyormusun zaten geç kaldım."

"Tamam biz seni bırakırız."

"Sizin beni bırakmanıza gerek yok , ."

"Ya tamam biz bırakıcaz , sus ne inatçı kız çıktın."

Hastaneden çıkarken Burhan kulağıma fısıldayarak ;

"sen ona bakma aslında çok iyi çok tatlı çok ponçik bir insandır."

Hiç te öyle durmuyor.

#Düzenlendi....

Fenomen Sevgilim (Düzenleniyor)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!