Κεφ.1) Ο καινούργιος

3.2K 201 52

-Party all the time! σφύριξα στην διπλανή μου την Κατερίνα.
-Υπάρχει.
-Ε; είπα και άρχισε να μου μουρμουρίζει το τραγούδι Party All The Time.
-Γαμώτο! είπα και τσαλάκωσα την άκρη του τετραδίου.

Πάντα στο μάθημα της Ιστορίας έχω όρεξη να γράψω στίχους απ' την υπερβολική δόση βαρεμάρας αλλά δυστυχώς υπάρχει πάντα κάτι παρόμοιο. Δεν είναι λυπηρό?

-Ιστορία all the time... Μου έκανε η Κατερίνα και άρχισε να γελάει. Πάμε στοίχημα ότι πάλι θα σε σηκώσει για μάθημα?!
-Ναι αφού με έχει σηκώσει τις τελευταίες 850 φορές τώρα και ο σκύλος μου το ξέρει.
-Μην ανακατεύεις την Σίσι στην κουβέντα. έκανε η Κατερίνα.
-Νια νια νια, την κορόιδεψα και χτύπησα το μολύβι με το χέρι μου το οποίο κόντεψε να μου βγάλει το μάτι όπως πετάχτηκε.

Ευτυχώς πέτυχε την Μαρίνα από πίσω οπότε καλύτερα για το μάτι μου, χειρότερα για μένα που θα με κυνηγάει στο διάλλειμα η δεύτερη μου κολλητή.

-Μυρτώ! ούρλιαξε η ξερακιανή καθηγήτρια μας.

Μια γριά με κόκκινα φουντωτά μαλλιά, λες και έβαλε δάχτυλο στην πρίζα, κακότροπη αλλά πολύ επιεικής με όποιους τη βολεύει, δηλαδή τα γλειφτρόνια όπως η Αναστασία και η Μάρω.

-Αφού έχεις χρόνο για κουβέντα με την Νικολάου σίγουρα θα ξέρεις να μας πεις για το έργο του Ιουστινιανού.

Εγώ ξεφύσηξα. Ποτέ μου δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στην Ιστορία. Έτσι και αλλιώς εγώ ήθελα να γίνω ζωγράφος τι σχέση είχα λοιπόν με την Ιστορία, τον Ιουστινιανό και όλα αυτά? Απλά μάλλον κανείς δεν καταλαβαίνει τη λογική μου. Και πάνω που άρχισα να αναφέρω ότι μου κατέβαινε μπήκε η διευθύντρια φουριόζα και ζαλισμένη, όπως πάντα.

-Σταματήστε το μάθημα! ούρλιαξε. Και το γύρισε στην ηρεμία. Όλη η τάξη την παρακολουθούσε.
-Έχουμε έναν νέο μαθητή. Μας ήρθε από την Νέα Υόρκη. Να τον υποδεχτείτε όλοι θερμά και να τον κάνετε να νοιώσει ευχάριστα παρακαλώ! έκραξε η διευθύντρια και έφυγε κακήν κακώς για άλλη μια φορά. Καλά τώρα νεος μαθητής? Τι μαλακίες... τουλάχιστον μπήκε πάνω στην ώρα και γλίτωσα την εξέταση...

Τον νέο μαθητή ανέλαβε η καθηγήτρια. Το παιδί τής έδωσε ένα μάτσο χαρτιά και στράφηκε να κοιτάζει εξεταστικά όλη την τάξη. Το βλέμμα του σταμάτησε προς τα δύο τελευταία θρανία δηλαδή σε μένα, την Κατερίνα και την Μαρίνα, που καθόταν μόνη της. Ο Κώστας ακολούθησε το βλέμμα του καινούργιου, όπως και ο Μάκης και ο Αλέκος και ο Θοδωρής και όλοι κατάλαβαν ότι κοιτάει εμένα και ξινίσαν τα μούτρα τους. Άντε πάλι. Όλα αυτά τα αγόρια είναι καψουρεμένα μαζί μου, το ξέρει όλη η τάξη πλέον. Γι' αυτό ξινίσαν τα μούτρα τους που με κοίταζε ο καινούργιος. Φαίνεται η καθηγήτρια το παρατήρησε και αποφάσισε, επιτέλους, να μας τον συστήσει.

-Αγαπητά μου παιδιά, από 'δω ο Matt. Είναι από την Νέα Υόρκη, λέει εδώ, αλλά μιλάει άπταιστα Ελληνικά γιατί είχε προσωπικό δάσκαλο στη παλιά του πόλη. Γι' αυτό να γίνει αμέσως ευπρόσδεκτος. Λοιπόν, Matt, πήγαινε να κάτσεις στην άδεια θέση πίσω απ' την Παπασταύρου και την Νικολάου. Να εκεί με την Γεωργοπούλου. έκραξε η καθηγήτρια και η άκρη του γέρικο δακτύλου της ιστορικού, που παίζει στην ηλικία της να είχε δει live το χτίσιμο της Κωνσταντινούπολης (!), έδειχνε εμένα.

Με ξάφνιασμα σήκωσα το κεφάλι μου και είδα τον Matt με το που τον κοίταξα να χαμογελάει πλατιά. Όκει αυτό ήταν. Για άλλη μια φορά η Μαρίνα ζαλίστηκε από άλλο ένα κατάλευκο και ολοίσιο χαμόγελο σαν του Matt.

Οχ οχ οχ πάλι ερωτοχτυπήματα μυρίζομαι.

Ο Matt έκατσε δίπλα στην Μαρίνα και της χαμογέλασε ευγενικά. Γύρισα πίσω και κοίταξα τον καινούργιο που μου χαμογέλασε πολύ πιο πλατιά. Γύρισα μπροστά μου με μια απορία να βασανίζει το μυαλό μου.

Τώρα αυτόν ή κάτι λυγμένο τον ταΐζουν ή απλά χάρηκε ΤΌΣΟ που παράτησε τη Νέα Υόρκη και ήρθε στην τάξη μου.

Το κουδούνι χτύπησε για διάλλειμα. Άλλη μια βαρετή μέρα.

~~~😪😪😪~~~

Όπως κάνω βόλτα με τα κορίτσια βλέπω σε ένα παγκάκι τον Matt να μιλάει σε ένα απ' τα πουτανάκια της Τρίτης.

Χμ... έπιασε κιόλας γνωριμίες. Και απ' το "καλό" κόσμο, μάλιστα. Καλός μαλάκας. Κάνας παπάρας θα ναι και αυτός...

Καλά όχι ότι εγώ και η παρέα μου, είμαστε καλύτερες. Έχουμε ξεπετάξει τα 3/4 της Τρίτης και όλη την Δευτέρα. Αλλά είμαστε και απ' τις πιο ωραίες του σχολείου. Μη πω οι ΠΙΟ ωραίες.

Η υπόλοιπη μέρα πέρασε βαρετά, με παρόμοια άκομψους καθηγητές όπως και αυτή της Ιστορίας όπως τον Βιολόγο με την γυαλιστερή φαλάκρα και τα κατάλευκα και ελάχιστα μαλλιά στο πλαι ή την άλλη που έχει ολόισιο μαλλι μαυρο και μας κοιτάει με γουρλωμένα μάτια...

το τελευταίο κουδούνι για σχόλασμα πια, χτύπησε και το μεσημέρι μάς βρήκε προς το σπίτι μου...

Player VS PlayerΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!