-23-''İntikam Vakti''

3.1K 266 34
                                                  

Multi:Dolunayenge hdfkdulfsklıfouo ♥♥ Bu arada üç gün uyumadan nasıl durulur diyorsanız bir adam vardı.On bir gün mü ne uyumamış.Dördüncü günden sonra halisinasyon görmeye başlamış.Yani imkansız değil.

♠♣♦

Vicdanıyla boğuşamıyordu kişi.En azından ben boğuşamıyordum.Beni her yerden sıkıştıyordu. Kendimi savunamıyordum bile.Abimin bu halde olmasını bana yüklüyordu.Bende onu haklı buluyordum.

Yenilgimi izliyordum öylece.Yapacak bir şeyim yoktu.Bana göre de artık vicdanım haklıydı. Vicdan azabından öldü diye habere çıkacaktım.Tabi onlar bilmezdi vicdan azabından öldüğümü. Çok yorgun olduğu için yazarlardı başlığa.

Oflayarak başımı duvara vurdum.Ne saçmalıyordum Allah aşkına?Aklımı beceren kötü düşünceleri kapamak için zırvalıyordum.Yalan yok acımı unutmama yardımcı oluyordu.Ah abi ah kötü düşüncelerle doldurdun beni.

Kötü düşüncelerle...

Aklımdan çıkmayan korkutucu düşüncelerle yaşıyordum.Elimi silkeleyipte başımdan savamıyordum.Güçsüz hissediyordum.'Sen olmasaydın...'dedi iç sesim.Kendimi çok suçluyordum şu günlerde.

Ben olmasaydım abim bıçaklanmayacaktı.Akşam akşam gezelim giye tutturmasaydım abim belki de Dolunay yengemle yazışıyor olabilirdi.Ama ben elinden bu imkanları almıştım.Son gülümseyişi beynime kazınmıştı.

O mimiği beynimde bitmeyen reklam gibi tekrar tekrar oynatılıyordu.Üzüldüm çok üzüldüm. Ben reklamları izlemeyi sevmezdimki.Reklam çıktığı gibi değiştirirdim.Fakat şuan tek yaptığım reklamın bitmemesi için dua etmekti.

Üç gün.

Koskoca üç gün hayatımda yoktu abim.Başımı dizlerime yasladım.Herkes gitmişti.Annem yoğun bakımda yatan abime bakıp sürekli bayıldığı için babam onu da alıp gitmek zorunda kalmıştı. Bıçaklandığı gün herkes burada kalmıştı.

Sonraki gün babamın ortakları gitmişti.Sonra teyzemler.En son annemler.Ertesi sabah yalnız başımayken İlayda gelmişti.Ağzıma zorla bir şeyler tepip konuşmaya çalışmıştı.Sonra başaramayınca o da gitmişti.

Şimdi üçüncü gündeydim.Oturduğum betonda izim kalmış olabilirdi.Koltuklara oturmak istememiştim.Açıkçası sindiğim bu köşe oldukça iyiydi benim için.O sırada doktor abimin odasına girdi.

Çaktırmadan izlerken yaklaşık beş dakikanın sonunda çıktı.Sonra derin bir nefes alıp verdi. Etrafına bakınınca köşeye saklanıp sinmiş beni gördü.Burukça gülümseyip yanıma gelmeye başladı. Hafif kendimi toparladım.

Önümde dizlerinin önüne çöktü.''Durumu nasıl?''sesim istemeden fısıltı gibi çıkmıştı.''Onun durumu gittikçe iyi oluyor.Senin durumun nasıl?''acıyla gülümseyip başka tarafa baktım. ''Durumum nasıl biliyor musunuz?''dudağımı yaladım.

''İç sesimle her saniye kavga ediyorum.Sonra vicdanım beni boğazlıyor.Nefes alamıyorum. Gücüm tükeniyor.''dolan gözlerimi sertçe ovuşturdum.''İyiye gidiyor diyorsunuz sonra.''burnumu çektim.

Çok kötü hissediyordum.''Buraya ilk geldiğimiz gün zaten iyi demiştiniz.Sonradan bir şeyler olduda benim mi haberim yok?Zaten sadece önlem için aldık demiştiniz.Hala aynı yerdeyiz.'' doktora bakamıyordum.

''Söylesenize...''boğazımda bir yumru vardı ve işimi zorlaştırıyordu.Ne yapacağımı kestiremiyordum bu yüzden.Zorlukla fısıldadım.''Şimdi ben sizin dediklerinize nasıl inanayım?'' yutkundum birkaç kere.''Bir dediğiniz bir değinizi tutmazken nasıl güveneyim?''doktor ellerini ellerimin üzerine koyunca mecburen baktım gözlerine.''Bak genç kız.Ben elimden geldiğince abine yardım ediyorum.Senin ağlayışların yüzünden benimde vicdanım beni boğazlıyor.''burukça gülümsedi tekrardan.

Yazın EğlencesiHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin