Bölüm 5

6.1K 15 1

Başım o kadar ağıryodu ki kafamı oynatamıyordum bile. Yatakta yatmaktan sıkıldığım için biraz doğruldum. Sonra yere inmeye çalıştım ama bir yatak bu kadar mı uzun olur kardeşim. Kısa bir insanım ben boyum yetmiyor. Tam inmeye çalışırken bir ses geldi.
-Hop hop dur bakalım. Nereye gidiyorsun sen? Kalkmaman gerekiyor hastasın sen.
-Tamam sakin ol ya.. Oturuyorum şimdi geri çok sıkılmışım yatmaktan. Yatmaktan sıkılıcağımı hiç sanmazdım ama sıkılıyormuşum demek ki.
Başı yere doğru dönüktü. Hafiften bir tebessüm etti.
-Biraz sabrediceksin Küçük Hanım hastalıklar öyle kolay geçmiyor. Kendini çok hırpalamışsın birazcık dinlenmen gerekiyor.
-Ya bu arada sana da bir teşekkür borçluyum. Herşey için çok sağol. 2. kez hayatımı kurtardın. Sana 2 hayat borçluyum artık.
-Neyse ben biraz dışarı çıkıp hava alayım. Dedikten sonra gülümseyip oradan çıktı.

Ne olacaktı ki şimdi hastaneden çıkınca ne yapacaktı ki.. Hayat cidden çok zor diye içinden geçirdi. Artık fazla üzülmemeye çalışıyor du çünkü böyle yaptıkça sadece kendine zararı vardı. Hayat ona büyük damgalar vurmuştu. Içinde milyonlarca acı vardı. Ama darbelerini yemeye devam ediyor du. Yemeye devam edicek gibi de duruyordu.
Hayatına yeni bir yön vermesinin farkındaydı. Kendine bir yol çizmesinin vakit gelmiş de geçiyordu bile. Belki bir ailesi olsaydı hayatı bu kadar da zor geçmezdi. En azından yanında olup ona her zaman destek olucak biri olurdu. Ailesi her aklına geldiğin de sinirleniyor onlara lanetler saydırıyordu..
Bu kadar acıyı çekecek kadar ne yapmıştı acaba. Tanrı bu kadar acımasız mı?

HAYAT KADINIBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!