'12 Monica

920 67 6

De eerste paar minuten zijn ongemakkelijk. Ik zucht en staar naar mijn bestek.

Een wat oudere vrouw, ik schat zo rond de vijftig, komt onze bestelling opnemen. 'Wat mag het zijn?' Vraagt ze met een diep Italiaans accent. 'Pizza Mozzarella alstublieft,' zeg ik beleeft. Gevolgd door de rest. Mijn mobiel licht op en ik steek hem snel in mijn broekzak.

'Dus,' onderbreekt Alex de ellenlange stilte. 'Is het nou godverdomme klaar met jullie geruzie?!'

Ik staar naar mijn handen. Gio zoekt contact met me, maar ik ontwijk zijn blik. 'Mo, verdomme,' sist Alex in mijn oor als ik hem negeer.

Iets in me wil schreeuwen dat hij zijn bek moet houden. Maar ik houd me in. Ik zucht en friemel wat aan het servet dat op de tafel ligt. 'Wat?' Bijt ik hem toe. Ik gedraag me als de grootste bitch die er bestaat. Maar het is terecht; hij weet toch dat ik en Gio elkaar niet mogen.

'Stop met ruzie maken.'

Mijn ogen kijken hem fel aan. 'Wat wil je nou,' zeg ik. Hij schudt zijn hoofd. 'What the fuck Mo!'

'Doe godverdomme gewoon normaal!' Roept hij. 'Ja sorry! Jij roept die klootviool er bij!' Ik weet dat ik mezelf voor lul zet.

Ik sluit mijn ogen voor een aantal seconden. 'Gio,' mompel ik. Hij kijkt naar me. 'Sorry,' zeg ik. Eigenlijk meen ik het wel, maar ik voel me belazerd. Ookal heb ik hem net zo hard belazerd.

'Het spijt mij ook,' zegt hij en hij schenkt me een zwakke glimlach.

'Hèhè was dat nou zo moeilijk?' Alex schiet in de lach. De serveerster komt aangelopen met de pizza's. 'Mozzarella?' Ik moet moeite doen om niet te lachen om haar leuke accent. Ik steek mijn hand op. Ze zet de pizza voor mijn neus neer. Hij ruikt heerlijk.

Iedereen krijgt zijn pizza en ik begin met hem in stukken te snijden. Mijn blik kruist met Gio. Hij glimlacht. Ik glimlach terug.

'Guys?' Joey vraagt de aandacht. Ik wil die leuke dag met Gio terug. Vraag me niet waarom, maar ik verlang naar die momenten.

'Zullen we om twaalf uur het bos in gaan?' Grijnst hij. Romane en ik kijken elkaar vrijwel meteen aan. 'Dan melden we ons aan voor die spooktocht, waarvan we al die posters zagen op de heenweg hierna toe?' Stelt hij voor. Alex grijnst, evenals Gio.

'Nou.. ik weet niet of ik dat wel zo leuk vind,' mompel ik. 'Ah stel je niet aan!' Zegt Lise. 'Het wordt vast leuk!'

Ik bijt op mijn lip. 'Ehm, oké dan.' Vrijwel iedereen stemt in en gaat verder met zijn pizza.

* * *
'Ik heb hier echt geen zin in,' Mel klinkt bang, ik geef haar groot gelijk. Ik bedoel, welke mongool gaat er nou een spooktocht houden als 'ie op vakantie is?

Joey, Alex, Sjaak en Ties zijn ons aan het aanmelden in het dorp. En om heel eerlijk te zijn, ben ik best bang.

Rayan heeft voorgesteld om samen met de hele squad bij elkaar te blijven. Aangezien wij de grootste schijters zijn van heel de wereld, is dat best verstandig en hebben we zijn aanbod aangenomen. Het is de tweede vrijdag van onze vakantie, we hebben nog twee en een halve week hier.

Het is tien voor twaalf als we gaan lopen. Gio kijkt achterom, hij zoekt me overduidelijk. Zodra hij ziet dat Rayan naast me loopt, draait hij teleurgesteld weer om.

Diep van binnen voel ik me schuldig, ookal heb ik daar geen tijd voor. Er is een hele menigte van Oostenrijkse jongens en meiden van onze leeftijd. Het varieert tussen de vijftien en de twintig denk ik.

Het bos is in zijn geheel donker en je moet oppassen dat je niet struikelt. We krijgen een blaadje waarop staat dat we in groepjes van drie gaan lopen. Ik zucht. Waarom mogen we niet als een grote groep?
De beschrijving van de tocht staat er in drie talen op; Duits, Engels en Nederlands.

Ik begin te lezen:
De dwaallichten,

Ergens in een diep diep bos, verschuilen zich enge skeletten en andere wezens. Deze wezens waarom ooit mensen. Normale onschuldige mensen.

12 onschuldige mensen om precies te zijn. Maar de dwaallichten willen er meer. Ze willen er dertien. Slechts twee van jullie groep zullen het overleven. Pas goed op, en kijk goed om je heen. Het dwaallicht zal je achtervolgen en net zolang wachten tot je opgeslokt word in het bos. Veel succes.

Ik huiver ondanks dat ik weet dat het fake is. Rayan en Gio komen beide naar me toe. 'Zullen wij samen in een groep?' Vraagt Rayan. Vanuit mijn ooghoek zie ik Alex teleurgesteld kijken. Het doet me pijn om hem teleur te stellen.

'Ja, is goed.' Zeg ik met tegenzin. Alex zucht en haalt een hand door zijn haar. Hij sluit zich aan bij Joey, Romane en Sjaak.

'Dus.. laten we dan maar gaan,' zeg ik en Gio en Rayan knikken. We beginnen te lopen. Ik loop tussen beide jongens in. Daar gaan we dan. Onze 'geweldige' spooktocht in.

* * *
HELLO. HET HEEFT EVEN GEDUURD. Maar er is weer een hoofdstuk! Ik heb een tweede verhaal, Needed Me. Het is een fanfictie met Alex :). Willen jullie hem lezen? Xxx

Vote & Comment pls x

- Robin ✨

Night Changes ➸ Giovanni Latooy Lees dit verhaal GRATIS!