Hoofdstuk 46

596 19 16

Lieve Femke,
Ik wil je dit al een tijdje vertellen, alleen het kon niet. Na al dat gedoe enzo. Het is best laf om het zo te zeggen alleen ik zou het niet anders kunnen doen. En ik wil natuurlijk niks voor je verpesten, dus ga me alsjeblieft niet haten door dit. Ik heb dit gevoel al een tijdje en kan het dus niet meer binnen houden. Femke ik vind al sinds de eerste keer dat ik je zag je leuk. Alleen Viktor was voor mij en je was zo met hem bezig dus ik wist al dat ik geen kans had, het spijt me dat dit zo moet maar ik zou niet weten hoe het anders kon. Ik hoop dat je dit zo snel mogelijk leest.

Xx Nicolai♡

Even kwam het niet bij me binnen. Wat heeft hij zojuist tegen me gezegt. Ik wrijf verward over mijn hoofd heen. Ohnee. Wat heb ik gedaan. Hij wou dit waarschijnlijk naar me opsturen en is daarom verongelukt. Dit kom allemaal door mij. Als ik echt besef wat er gebeurt is komen er nog meer tranen naar beneden. Ownee. Neeee neeee neee. Dit kan echt niet. Verward kijkt me vader me aan. "Is er wat lieverd?" Vraagt hij bezorgt. Ik schud ja en kijk naar buiten. Als we thuis aangekomen zijn stap ik uit en ren naar mijn plek toe. Het is een mooi plekje bij de pier waar het snachts echt super mooi is. Het is ook mijn denk plekje. Ik kijk nog is naar de brief. Ik leg mijn hoofd in mijn handen. Was Viktor hier maar! Hij had me kunnen opvrolijken. Kunnen zeggen dat het niet mijn schuld is. Alleen nu..... ik geloof er niks van. Door mijn schuld ligt hij daar nu. Tranen komen weer naar boven maar ik probeer er tegen te vechten. Ik wil niet huilen. Ik wil niet zwak lijken. Ik pak mijn telefoon en app Viktor.

U:
Kom je binnekort terug... X

Ik wacht totdat ik antwoord heb maar krijg niks terug. Raar? Normaal zou hij allang terug geweest zijn. Ik doe mijn schoenen en sokken uit en doe mijn voeten rustig in het water. Ik speel een beetje in het water met mijn voeten en hoor geritsel achter me. Snel kijk ik om. Niks? Raar? Ik draai me weer langzaam om. Ik ga liggen en kijk naar de lucht boven me. Het was al een beetje donker. Ik sta op en net als ik wil omdraaien word ik vastgepakt. Verstijft blijf ik staan. Er word iets op mijn mond gelegt en al snel word alles wazig. "Probeer er maar niet tegen te vechten meisje, je verliest toch" hoor ik een onbekende stem zeggen. Ik probeer me los te schudden maar val dan bewustenloos op de grond neer.

~~~
Omg! De onbekende persoon neemt haar mee. SHITTTT!💩 Wat nu?😏 In het volgende hoofdstuk komen jullie waarschijnlijk te weten wie het al die tijd was😇 Misschien een bekende? Misschien niet? You never know! *gemene lach*😈Hopeyalikedit💋💋 Loveya!💜💪

Xx Me👅💜

Finding our wayLees dit verhaal GRATIS!