MHH-CHAPTER 50

736 21 0

They locked john on the metal chair.
At akmang hihilahin na ako palabas ng glass cage.

"N-no.. Let me stay beside him," mahina at malungkot kong sambit habang nakatungo.

Tinitigan lang ako ni Yang kahit hindi ko siya nakikita ay ramdam kong nagdadalawang isip siya.

"Sir, we only have five minutes left to save the serum," sabi ng isa sa mga naka lab gowns.

"Well then, siguro ay mas mabuting panoorin niyo ang pagkamatay ng isa't isa," wala siyang awa. Kahit makaligtas kami sa serum na iyon ay alam kong hindi niya kami hahayaang makaalis dito ng buhay.

Kung sa bagay, ang mga taong gaya niya....... :'(

Ang mga taong gaya ko.
.
.
Deserve ang mamatay.
Pero si John.

>~< argh. ! Hinde ! Hindi siya mamamatay!!

"Teka ! Wait ! Hinde ! . Huwag niyong iwan si anne dito ! ANNE LUMABAS KA NA ! MAGPAHINGA KA NA SA LABAS !!.... AAAANNE !! ANNE PLEASE LANG, MALAYA KA NA. UMALIS KA NA DITO AT WAG KA NANG BABALIK ULIT !!," john screamed as he pleaded.

My heart feels broken into pieces, well I never thought it could be this painful, this harsh, this cruel. I think love is cruel !

It breaks people ! It kills people !! >.<
I fvcking hate myself for being in love!

.
.
.
.
But on the other hand, I don't regret anything about choosing love.

"I won't leave you no matter what," I said in an angry but sad tone.

I don't know how I feel right at this moment actually.

Lumabas na si Yang kasama ang mga tauhan niya at kasunod noon ay ang pagpasok ng mga naka white laboratory gowns,

Bago nila turukan si John ng serum at bago pa siya mawalan ng malay ay, pinilit kong tumayo at humakbang.

Fvck!
I'm flippin' weak.

Every step is a victory.
Hindi ko inalis ang tingin ko sa mga mata niya.

"Anne.. Please, don't. Hurt yourself," and by just that I think I saw his soul for seconds. I saw grave sadness.

I took my third fvcking step BUT I STILL FEEL I'M A THOUSAND MILES AWAY FROM HIM !

In less than a minute he passed out after the injection.

Wala naman nagtangkang pumigil saakin sa paglapit sa kanya dahil obviously, halos wala na akong lakas.

Kakaiba nga pala ang pagkakagapos sakanya, malapit na kasing masira ang handcuffs na inilagay saakin.

Though naka hand cuffs rin siya ay mayroon naman itong flexible wire na nakadugsong sa upuan, mga isang metro ang haba noon kung uunatin. Kumbaga, mas nakakagalaw siya ng maayos pero hindi siya makakatayo dahil mahigpit na naka posas ang mga paa niya.

A tear drop started to fall from my eye, then the rest of my naughty tears is now racing rapidly through my cheeks.

Gustong gusto ko siyang alisin doon. Ayaw kong maramdaman niya yung mga naramdaman ko.

Dahil malapit ng mastabilize ang serum ang ibig sabihin lamang noon ay mas tumitindi na ang epekto nito. Kung kanina saakin ay nasasaktan ko lamang ang sarili ko, sa pagkakataong ito ang user ay maaring makapatay sa simpleng pakikipaglaban lamang ng maayos kahit isang kamay ang gamit.

Napaluhod ako, nanginginig at nanghihina ang buo kong katawan.
Pinilit kong gapangin ang natitirang distansya namin sa isa't isa at sa wakas ay naabot ko rin ang kamay niya.

My Heartthrob HusbandBasahin ang storyang ito ng LIBRE!