Emotion? No, not me.

20 3 9

Skye legde me alles uit, dat de zwarte tovenaar is teruggekeerd, ik spreek liever niet zijn naam uit, hij legde meer uit. Er was een zwaard dat lang geleden was gebruikt door 1 van de sterfelijke goden. We moesten die vinden. Maar deze zoektocht was niet zomaar iets, het was moeilijk en dodelijk. En dit klinkt allemaal niet zo eng, maar toen Skye het vertelde hoorde ik zelfs zijn stem trillen. Al dacht ik dat hij niet dodelijk was. Hij was geen mens, hij was niet een monster, hij was anders maar in een goede manier, al werd ik soms wel bang als hij mij lang aan keek. Maar dat was vast iets tussen mezelf. Hij had niet vertelt wat of wie hij was, en als ik het vroeg reageerde hij niks.

"Ik wil nog terug..., naar Mydna, naar mijn familie om dit te vertellen" zei ik vragend omdat ik wel had verwacht dat hij toestemming wilde geven. Niet dat als hij nee zou zeggen dat ik zou luisteren. " Je mag terug maa-" ik onderbrak hem snel " Echt bedankt!" Ik pakte snel een paard aangezien we in de stal zaten in het kasteel. Hij keek bezorgd, en ik onderbrak hem elke keer als hij iets probeerde te zeggen, omdat ik bang was dat hij mij weer iets zou aandoen of dat hij zou proberen mij over te halen om niet te gaan, ik was bang dat ik hem niet aan kon. Ik stapte op Epona(de naam van het paard.) Ik liep in galop terug naar Mydna. Ik wist de weg, omdat ik een paar keer eerder naar Hyrule City was geweest met mijn ouders, en die van Rh-......
......Rheagon, ik mis hem, ik was elke dag met hem, en nu ik weg ben ookal is het maar een paar dagen geweest, mis ik hem enorm. Ik kon met hem praten en lachen, ik mis zijn lach en zijn ogen ze vervelende complimentjes, het klinkt overdreven maar ik heb niet veel mensen/vrienden/familie, en straks was er wat gebeurd, als het kasteel al onder de twilight zit.....en nu moet ik helpen. Ik bedoel ik heb altijd al op een avontuur willen gaan, maar dit was anders. Het ging om een hele wereld. Een hele bevolking.  Ik werd er bang van als ik er aan dacht als het niet zou lukken.

(Aangekomen)Een koude wind waaide langs mijn haar, ik keek naar het dorp, alles was verbrand. Er was niks over. En niemand die ik zag, tranen sprongen uit mijn ogen, waren ze dood? Waren ze nog levend? Ik had mezelf geleerd dat als ik van het slechtste zou uitgaan het nieuws niet harder kon aankomen. Maar omdat ik van "hun dood" uitging, bleven tranen vallen, het deed pijn. Ik had ze verloren...ze waren weg. Alsof er een gat in mijn hart bevond die niet weg wilde gaan. Ik zou ze nooit meer zien.... Het maakte me boos. " Het is allemaal die schuld van die tovenaar, van de Twilight. Het maakte me razend. Ik stond op en begon alles te slopen(wat er nog over was) ik liet mijn woede mij overnemen. Ik zal wraak nemen. Maar zo moest ik niet denken, er zijn vele dingen die je kan slepen naar de Duistere kant, en 1 van die dingen was woede. En uit woede komt wraak(meestal , in deze situatie)en door wraak wil je machtiger zijn zodat je je "vijand" kan verslaan. En toen ik daaraan dacht stopte ik. Ik viel neer op mijn knieën....

 Ik viel neer op mijn knieën

Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.

"Freya...." zei een bezorgde stem. Het was Skye. Hij sloeg een arm om mij heen en vroeg of alles goed ging,het antwoord was natuurlijk nee, al zei ik niks terug. Ik mocht hem misschien niet zo, maar dat was het laatste waaraan ik nu dacht, ik had iemand nodig aan wie ik dit kon vertellen. Iemand die mij kan troosten, en nu moest hij dat zijn. Hij had koude handen, maar het was fijn. Ik stond op en zo deed hij. Hij gaf mij een knuffel, een lange, een knuffel die lang niet meer had gekregen eentje uit het hart. Ik keek hem in de ogen, hij kwam steeds dichter bij, hij legde ze handen zachtjes net boven mijn heupen neer. Ik voelde een connectie, een figuurlijke warmte zou je het kunnen noemen. En op dat moment kwam hij steeds dichter bij. Hij was echt knap,het leek wel of hij licht gaf en zijn ogen, rood maar puur. Hij drukte zijn lippen tegen mijne,terwijl hij mij steeds steviger vast pakte,alsof hij precies wist wat hij moest doen of zeggen, alsof ik iets voelde, maar ik duwde hem van mij af. En liep weg.....ik voelde dat hij naar mij staarde. Hij verwarde me,Er liep nog een traan van mijn ogen....todat ik iemand hoorde roepen " Is daar iemand!? Help alsjeblieft!"......

Als je ideeën hebt zijn die altijd
welkom!-
- volgende keer beter Skye! :( -
-als je de niet geblurde foto wil zien van Skye laat t me weten"
-En je hoeft je niet aan deze afbeeldingen te houden je mag het zelf fantaseren ;) -

A Trip To The TwilightLees dit verhaal GRATIS!