A journey to the unknown

17 4 10

"Ik kom hier niet om je te doden" zei de stem van de schaduw. " Nee en dat zal je ook niet lukken" riep ik. "Ik heb een held nodig, een die mij kan helpen." Zei hij mysterieus. " Een held? Wat bedoel je, en wat voor help" zei ik, ik was bang maar aan zijn stem hoorde ik dat hij echt hulp nodig had. "Ik zoek iets zodat ik terug kan naar mijn eigen wereld" 
ik reageerde bot terug, niet omdat ik stoer wilde doen, ik was bang  en liet het hem niet merken.
" En wat krijg ik er voor?, en wat zoek je"
" luister , ik leg je alles uit. Maar we moeten vertrekken."
" Waarom ik, ik snap het niet. Ik wil niet mee!"
" Binnenkort zal alles in schaduw vallen, ook jullie princess. Dit de enige kans, ik voel dat jij mij moet helpen. "
Een schaduw zweef langs, een wind die ik voelde langs mijn haren. Ik knipperde.....

Ik werd wakker, maar niet in Mydna, ik werd wakker in een cel.... "Laat me eruit!" "Ik weet dat jij hier achter zit!"  " Prima, ik zal mijn eigen weg er wel uit vinden." maar niemand die reageerde. Ik zag niet echt waar ik was het was een stenen cel met tralies. Ik zag wat fakkels maar ik had geen idee, het was koud alsof de wind zo door muren kon komen. "ik laat je eruit, als je me helpt. Ik zal je gids zijn," zei de schaduw. Hij had zich niet eens voorgesteld. " Denk je dat ik je nu nog wil helpen!?, je hebt mij ontvoerd en ik weet niet eens waar ik ben" Schreeuwde ik woedend. Ik was echt boos, maar ook verdrietig, ik ben misschien al een paar dagen bewusteloos geweest wat zouden mijn familie denken en Rheagon! "Luister je zult erachter komen, maar je moet mee." Ik liep mee en zei niks, ik had kunnen weg rennen maar ik zag hem niet hij was vast sneller, ik zag alleen schaduw die zweef. " laat je zelf zien" zei ik. Hij liet zich zien. Zijn lichaam was grijsachtig, zijn ogen rood. Hij droeg een mantel, hij keek charmant. Ik keek nog een keer naar hem, ik moest blozen, hij had een gespierd lichaam. " Ben je sprakeloos, omdat ik er zo goed uit zie? " hij knipoogde erbij. "Nee, nee helemaal niet, ik wil gewoon verder." Natuurlijk vond ik dat wel, maar ik liet het niet zien. Ik liep door een grote deur, het was koud. De deur liet ons naar buiten, het regende. Maar toen ik om me heen keek, stond ik met mijn mond open, ik stond op Hyrule Castle. Op 1 van de torens. Dit was geweldig. Maar zodra ik naar de lucht keek was het over. De lucht was bedenkt met het wel bekende Twilight (schemering) en de regen was zwart, dat viel me eerst niet op maar nu.... "W- wat is er gebeurd....?" Ik voelde me me moedeloos...en verwarrend. " volg mij " zei hij terug. Nee geen uitleg, geen gebaar. Hij draaide zich alleen om en liep over het dak. Ik volgde hem, terwijl ik een paar keer bijna van het dak viel. Het was glad. Maar ik had leren klimmen. Hij stopte bij een toren. En sprong zo naar 1 van de bovenste ramen, er was natuurlijk geen deur, maar daar zat ik niet mee, hoe deed hij dat in hemels naam!? "Ja en ik dan?" Zei ik. "Steek je hand uit" zei hij terug. Dus stak ik mijn hand uit. Uit het niets greep een grote orange hand mij. En voordat ik het wist zat ik naast hem. Hij keek me lang aan.... Ik moest blozen, waarschijnlijk zag die dat. " je hebt mooie ogen, Freya". Ik wist niet wat ik moest zeggen, ik was nog steeds boos, ik had geen idee wat er aan de hand was, hij wist gewoon goed wat hij moest zeggen. " je hoeft niks te zeggen, volg mij maar". En dat deed ik.

We liepen de trap op nog verder naar boven. Uiteindelijk kwamen we bij een grote deur, hij liep naar binnen. Ik zag iemand staan met een mantel. Ik zag niet wie het was. Ik werd bang.

           -Dit hoort Freya niet-

" Zij kan helpen, ze weet nog niet van haar krachten"
" Heeft ze wel het teken?"
"Ja die heeft ze, op haar hand, ze is moedig en kan goed vechten."
"Ik voel dat ze bang is, waarom?"
"Ik heb haar nog niks uitgelegd, ik dacht dat jij dat wilde doen."
                        - nu wel-
De persoon in mantel vroeg of ik wilde komen, het was een vrouw ik hoorde het. Ik liep langzaam met mijn hand bij mijn zwaard. Ze draaide zich om.
"P-p.....princess Leia...." Ik stond met verbazing te kijken, de princess? Wat deed ze hier, en kende ze mij? Ik was opgelucht, omdat ik wist dat ik de princess kon vertrouwen, en als zij die schaduw vertrouwt doe ik dat ook. Ze ging zitten op het bed, een deed haar mantel af.

" Maak je geen zorgen, je moet me helpen, je zit vast vol met  vragen

Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.

" Maak je geen zorgen, je moet me helpen, je zit vast vol met  vragen. En die zal Skye beantwoorden, maar i-" ik onderbrak haar zin, ja ik onderbrak de princess maar dit was nodig. "Oh je naam is Skye, kon je dat niet zeggen?" Zei ik boos tegen Skye dus. " Ja sorry maar ik dacht dat ik moest wachten...." Zei hij terug. "Sorry Princess ga verder" . " Je moet de twilight verslaan, ze zullen achter Hyrule aan komen. Ik kan je dan niet helpen, vertrouw Skye. Hij zal je helpen.  En zo gingen ik en Skye naar buiten, op naar onze zoektocht, naar wat we nou zochten, ik had geen idee. Maar alles begon nu, wat zal er ook komen......

Ik hoop dat je leuk vond :)
Dus Freya+Skye= skeya(tenzij je een betere hebt!)
(En dat zal niet de enige ship zijn ;) )
Misschien ship jij Rheagon en Freya wel

A Trip To The TwilightLees dit verhaal GRATIS!