Bölüm 16

85 7 6

20.03.2011/Pazar

Saat 00:01'i gösterirken karşılaştığı manzara karşısında neye uğradığını şaşıran tek kişi Emma değildi. Maskenin ardından ortaya çıkan profil o sırada The Rice'ta bulunan pek çok kişinin o noktaya kenetlenmesine sebep olmuştu.

Johan denen çocuk beklediği etkiyi yaratmanın tatminini yaşıyordu. Karşısındaki kızın şaşkınlıkla aralanan dudaklarının tadını hala hissedebiliyordu. Kuzeninin zevkini her zaman takdir etmişti zaten.

"Memnun oldum sevgili Emma Order."diyerek elini uzattı.

Emma midesine giren sancıyı göz ardı edemiyordu. Az önce hem Spike gibi davranmış hem onu –neredeyse zorla- öpmüş hem de ukala bir şekilde 'Ben Johan, Johan Specter.' demişti. Şimdi de ona elini mi uzatıyordu?

"Kim olduğunu, nereden geldiğini bilmiyorum. Bilmek de istemiyorum. Sadece iğrençsin!"dedi tek seferde.

Bu sırada o tarafa hızlanan Ron Emma'yı sahiplenir gibi elini omzuna atarak kendine çekti ve yeni elemanı izledi uzun uzun. Bu Spike'ın mezardan fırlamış kemikli versiyonundan kesinlikle hoşlanmamıştı.

"Johan,"dedi Ryan aralarında birkaç adım kala. "demek sürgününüz bitti." Ron ve Emma aynı anda Ryan'a döndü. Ron:

"Onu tanıyor musun?"diye sordu şaşkınlıkla.

"Evet. Sürgün kuzen Johan McFisher."

"Specter."diye düzeltti onu Johan. Ryan'ın kaşları havalandı bir an. "Sürgünün bitmesi bir yana artık Specter ailesinin tek mirasçısı da benim."

"Büyükbaba Frederick ne oldu da seni ve anneni kabul etti?" Johan'ın dudağının bir kenarı yukarı doğru kıvrıldı.

"Bir düşünelim."dedi işaret parmağını dudağının kenarına koyarak. Hızla elini şıklattı. "Bingo!"dedi "Çok sevilen kuzenim Jason Specter mafya çatışmalarına kurban gitti." Ses tonu o kadar iticiydi ki ortamı germeye yetiyordu.

"Görüşmeyeli epey kendini her şeyin hâkimi sanmaya başlamışsın."dedi Ryan buz gibi bir sesle.

"Dikkatini çekmemiş olabilir ama,"soluk mavi gözlerini Ryan'ın yeşil gözlerine dikti "artık her şeyin hâkimiyim."diye fısıldadı.

"Şu an o bebek suratını yeniden şekillendirmemem için bana tek bir sebep söyle."derken omuzlarını dikleştirdi.

"Geçmişteki dostluğumuzun hatırı?" Ryan alayla güldü. Dostluklara her zaman saygı duymuştu. Fakat Johan'la görüşmeyeli on yıl belki de daha fazla olmuştu. Birlikte özel derslere katıldığı o meraklı çocuğun yerine çok daha farklı biri gelmişti.

"Sadece bu gecelik."dedi ve eski köşesine geri döndü. Herkes meraklı gözlerini onun üstüne çevirdi. Lucy mikrofonu bir kenara bırakarak olay yerine doğru yürüdü. Büyük bir sessizlik hâkimdi. DJ'e bir el hareketi yaparak müziği başlattı.

"Ve sen de?"diyerek yeni çocuğun tam karşısında durdu.

"Johan Specter."diye açıkladı çocuk.

"Memnun oldum. Ben Lucy."diyerek elini uzattı. Çocuk tatmin olmuş bir şekilde gülümseyerek ona uzatılan eli sıktı.

"Sonunda misafirperverlikten haberdar olan birileri... Senin için ne yapabilirim güzelim?"

"Davetsiz geldiğin bir partiden efendiliğinle çekip gidebilirsin."dedi Lucy gülümseyerek. Çocuk da gülümsedi.

"Artık burasının kimin olduğunu bilmiyorsun sanırım?" Lucy kapıda duran güvenlik görevlilerine bir baş hareketi yaptı. Anında ikisi de o yöne geldi ve Johan'ı iki kolundan yakaladılar.

R.E.S - Mazideki KusurBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!