Hoofdstuk 19

1.1K 86 22

Van alle bewijs die ze kunnen geven over het feit dat Adwyon niet gewoon uit de eerstvolgende nederzetting komt, is het ontbreken van een implantaat wel de duidelijkste.

"Sorry? Dat kan niet. Elk kind krijgt op zijn of haar vierde jaar een implantaat. Geen enkel kind kan zolang geleefd hebben in deze wereld zonder die chip, niet zonder ontdekt te worden. Hoe oud ben je? Zeventien, achttien?" Hij wacht niet op antwoord en loopt om het bureau heen. In zijn hand heeft hij een klein apparaatje dat Kessia herkent als een contactmaker. Dat is niet de technische term, maar zo noemt iedereen het. Het zorgt ervoor dat iemand met de implantaat contact kan maken met een systeem zoals het schoolsysteem. Elk implantaat zal reageren op de aanwezigheid van de contactmaker. Wanneer de dokter het apparaatje dan ook aanzet, voelt ze een bekende trilling in haar nek. Vlug maakt ze een cirkel op haar huid, waaronder de receptoren zitten, daarmee de verbinding verbrekend. Ze ziet Alexandra hetzelfde doen, maar Adwyon reageert niet.

"Onmogelijk", fluistert de dokter en zijn hand schiet omhoog naar Adwyons nek.

"Whoa!" Meteen doet hij een stap naar achteren en trekt Kessia met zich mee.

De dokter steekt verschrikt zijn handen in de lucht. "Sorry, mijn fout. Ik vergeet soms mijn handelingen uit te leggen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Ik wil alleen maar controleren of er echt niets in je nek zit. Misschien is hij defect of gedeactiveerd. Mijn excuses, zou ik alsjeblieft mogen kijken?"

"Er zit niets in mijn nek. Dat kan ik je zo ook wel vertellen."

"Leon," Alexandra's stem hapert even. "Adwyon ... hij komt niet uit onze wereld."

Verbaasd kijkt Kessia haar tante aan, gelooft ze hen? In haar ogen ziet ze ongemak, maar het ongeloof dat er eerder in stond is verdwenen. De dokter is weer teruggelopen naar zijn computer op zijn bureau en tikt nu een paar commando's in. Half luisterend vraagt hij: "Deze wereld? Niet? Je bedoelt dat hij van overzee komt?" Hij staart hen met zijn kin omlaag kort aan en kijkt dan terug naar het scherm voor hem. "Dat verklaart in ieder geval het ontbrekende implantaat, maar geeft dan wel weer een reden voor quarantaine. Bijna alle mensen die van het Europese vasteland komen, zijn geïnfecteerd met één of meer levensgevaarlijke ziekten. Alexandra, ik had verwacht dat jij het protocol toch wel zou kennen."

"Leon, luister, je gaat dit niet geloven, maar accepteer het maar gewoon. Adwyon komt niet van overzee en ook niet van dit continent. Hij ... " Alexandra schud haar hoofd, gooit haar handen in een overgevend gebaar in de lucht en zegt dan: "Hij komt van een andere wereld. Ik wil gewoon dat je hem een normale, maar grondige check-up geeft."

De blik die de dokter hen vervolgens toewerpt geeft aan dat hij twijfelt aan hun mentale gezondheid, maar hij haalt zijn schouders op en gaat aan het werk.

Bij Kessia is het allemaal routinewerk. Elke paar jaar krijgt iedereen een zelfde check-up en ze is het wel gewend dat iemand haar implantaat controleert en haar bloed prikt om de waarden te meten. Ze is, zoals verwacht, in prima gezondheid.

Als het Adwyons beurt is, knikt ze hem bemoedigend toe en met een grimas neemt hij op de stoel plaats. Ondanks wat ze gezegd hebben, neemt de dokter toch nog uitgebreid de tijd om zijn nek te onderzoeken, ondertussen dingen mompelend als: "onmogelijk" en "zeer vreemd". Met een klein rechthoekig apparaatje prikt hij vervolgens in Adwyons vinger en daarna staart hij enkele tellen verbouwereerd naar de waarden die op het scherm van zijn computer verschijnen. Kessia ziet het gebeuren. Hoe het ongeloof plaatsmaakt voor verwondering. Ze heeft geen idee wat de dokter ziet, maar ze kan wel een paar dingen bedenken.

Het blijft wel erg lang stil, zolang dat Alexandra naast de dokter gaat staan en hem zachtjes op zijn schouder tikt. "Leon?"

Daar schrikt de man van op en nog steeds met grote ogen kijkt hij eerst Alexandra en daarna Adwyon aan. "Welke wereld is de jouwe?" vraagt hij tenslotte.

Bewaard Lees dit verhaal GRATIS!