Caela.

I'm staring at myself here in front of the mirror. Masasabi kong ang laki na ng pinagbago ng sarili ko. Mula sa manang na pananamit, bumalik ako sa pag-aayos sa sarili ko mula nang pumasok ako dito. At apat na oras pa ang bibilangin ko bago sumapit ang aking kaarawan. I'm excited and at the same time I feel nervous.

There are so many what if's in my mind and it's killing my whole being.

What if I forgot the lines that I will going to say later?

What if I did not reach their expectations?

And most of all,

What if they won't accept me as their Mystique Princess?

I don't want to think too much, like what Dashiell wants me to do. But I just really can't help it. I need him right now for me to calm.

Mahihinang katok ang pumukaw ng pansin ko. Baka 'yung make-up artist na 'yon. Si Mama kasi ang daming arte, umarkila pa ng mga ganoon. Nagulat nga ako dahil may mga make-up artist din pala dito. I didn't know!

"Tuloy po. Hindi 'yan nakalock." Sigaw ko para marinig ng kung sino man ang nasa labas. Ipinagpatuloy ko naman ang pagsusuklay ng buhok ko. Hanggang ngayon nagtataka pa rin ako kung bakit white 'tong buhok ko.

"Caela." Mahinang ani ng isang pamilyar na boses.

I face her just to saw her misty eyes. Halatang galing din siya sa pag-iyak. I was surprised that she's now here in front of me.

"Caela. Im... really s-sorry." Nakatungong bungad ni Michie. 

Sandaling namayani ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Tanging ang mahihina niyang paghikbi ang naririnig ko.

I don't want to see my love ones crying, it's pinching my heart. Okay ng ako ang umiyak, 'wag lang sila.

"Don't cry, sis. You know that no matter what happened, I'm always here to understand you." I hugged her tightly. Pero mas lalo pang lumakas ang naging pag-iyak niya.

"Hey, stop crying sissy!" I told her and gave her a warm smile. "You don't need to say sorry. I understand you... really."

"I'm sorry. I know I was wrong. Ang tanga ko dahil ikaw ang sinisisi ko sa lahat. Hindi ko man lang inisip na nasasaktan ka rin, hindi man lang kita pinakinggan. Sobrang gulo na talaga ng utak ko, kaya sa'yo ko ibinunton ang lahat ng sisi. Gustong-gusto ko ng magsorry sa'yo kanina, kaso wala ka sa dorm natin kaya naisipan kong baka dito ka umuwi. Sobrang nahihiya ako sa ginawa ko. I'm really sorry, sis." Mahabang paliwanag ni Michie sa akin bago ako muling niyakap ng mahigpit. Napangiti ako.

"Sshhh. It's okay. Wag ka ng umiyak." I told her. Naiiyak na din kasi ako. Aish! Buti na lang talaga hindi pa dumadating 'yung mga mag-aayos sa akin dahil siguradong masisira lang 'yon.

"Happy birthday, sis. And again sorry for blaming you." I just hold her cheeks to make her understand that's really fine with me.

"How many times you would say sorry? Sige ka, hindi ko na tatanggapin ang mga sorry mo." Nakangiting sabi ko sa kaniya na ginantihan din naman niya ng isang matamis na ngiti.

"So, bestfriends pa rin?" Nahihiyang tanong niya.

"Forever bestfriends." I answered and gave her a big hug. It's one of the best gift I've received. The moment, you and your bestfriend was better than best. And I wish that Sophia was also here. I missed her so much.

Can I see her again?

*****

Someone.

Madilim na kwarto ang sumalubong sa akin nang pumasok ako sa teritoryo ng ama ko. Mainit. Nakakabingi ang katahimikan.

Princess of the Mystique KingdomBasahin ang storyang ito ng LIBRE!