Bölüm 14-1

124 7 2


17.03.2011/Perşembe

"Okuldan sonra işin olmadığını varsayıyorum."dedi Lucy neşeyle Emma'nın yanına oturarak. Salonda televizyon izliyordu. Fakat Emma ters ters ona bakmaya başladı. "Hadi ama küçük kardeş. Daha ne kadar aramıza mesafe koymayı düşünüyorsun?"

"Ne kadar gerekirse o kadar."dedi buz gibi bir sesle. Lucy kaşlarının havalandığını hissetti. Çok sabırlı olduğu söylenemezdi ama geçmişte olan birkaç şey yüzünden yargılanmaktan hoşlanmıyordu. Herkes hata yapabilirdi.

"Bir kutu hapın aramıza girmesine izin mi vereceksin? Lütfen biraz gerçekçi ol. Onların benim olduğunu kabul edemezdim." Lucy'nin ses tonunda bir şeyleri beğenmemişti. Ama her şeyin sadece haplar olduğunu düşündüğüne inanamıyordu. Gülmeye başladı.

"Sana kimse bir şey söylemedi mi?"diye sordu. Kollarını bağladı ve başını ona çevirdi. Lucy şaşkın görünüyordu. Kısa bir sessizliğin ardından sadece başını iki yana sallayarak ayağa kalktı Emma. Lucy de onunla birlikte ayağa fırladı.

"O gün olanlar senin hatandı Emma. Bunu kabul et. Kimse seni LSD kullanman için zorlamadı. Hayal gördün ve-"

"Kes sesini! O gün evin halini görmemiş gibi yapma! Hapı sevgilinden aldığımı söylediğim an hastaneden eve koştun! Hiç mi pişman hissetmedin kendini?!"diye bağırdı hızla ona dönerek. Tek bir şey daha söylemesini istiyordu. Böylece uzun zamandır yapmadıkları bir kız kavgasına girişip şimdiye kadar biriktirdiği her şeyi suratına patlattığı tokatlarla çıkarabilirdi.

"Az önce de dediğim gibi, kimse seni hapı kullanman için zorlamadı."ses tonu gözlerinin grisi kadar soğuktu.

"Jessica için hazırladığınız oyunu biliyorum."diye fısıldadı Emma. Lucy'nin yüzündeki çarpılan ifadeyi izledi bir süre. Gözleri kısıldı. Kaşları çatıldı. Reddeder gibi başını iki yana salladı.

"Neden bahsettiğini bilmiyorum."dedi sonunda. Emma acı bir kahkaha patlattı. Sonuna kadar inkâr edecekti değil mi? Spike da öyle yapmamış mıydı?

"Yani onu üç kişiyle sevişirken videoya çeken sen değildin?" İşte şimdi Lucy donup kalmıştı. "Ardından geri zekâlı gibi kamera önünde önce Ron'la ardından Spike'la işi pişiren de sen olamazsın öyle değil mi?" Böyle söyleyince kulağa daha kötü geliyordu işte. Lucy kalbinin gümbürdediğini hissediyordu. Fakat hislerini dışa vurmamayı öğreneli çok olmuştu. Pişmanlığa zaman yoktu. Bunun yerine alayla gülmeye başladı.

"Şimdi anlaşıldı." Başını hafifçe yana eğdi. "Küçük kardeşim onun erkeklerini çaldığım için kıskançlık krizine girmiş." O an ona vurmamak için hiçbir sebep göremiyordu Emma. "Bak küçük kardeş. Benden öğrenmen gereken bazı şeyler var. Unutma: geçmişte olan geçmişte kalır. Artık Spike'ı kafana takman için de bir sebep göremiyorum." Ruhunu ne zaman kaybetmişti bu kız bilmiyordu ama artık her geçen gün gözünde çok daha iğrenç birine dönüşüyordu. Bir zamanlar taparcasına hayran olduğu ablasının aslında bir hiç olduğunu görmek onu kırıyordu.

"Sence sana olan kızgınlığım sadece Spike yüzünden mi? Ben Ron'a âşıkken ve onunla çıkıyorken, senin onu da ayartmış olman olabilir mi acaba?" Lucy biraz bekledi. Yüzündeki ifadeyi okumak o kadar zordu ki Emma için...

"Hmm."dedi sadece bu sessizliğin ardından. "Ama nedense bu tavrı Ron değil ben hak ediyorum öyle mi?" Alınmıştı. Suçlanan tek kişi olmak hoşuna gitmemişti. Ron da en az onun kadar suçluydu. Ama Emma bütün suçu onun üstüne atıyordu ve sadece ona cephe alıyordu.

"Çünkü Lucy,"diyerek bir adım attı ona doğru. Gözlerini o iki küçük gri parçadan ayırmadan devam etti, "insanın canını sadece en yakını acıtabilir."

R.E.S - Mazideki KusurBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!