Hoofdstuk 39

3.3K 333 126


Genesis was vreselijk moe en nog voor ze haar bed raakte, viel ze in slaap. Maar de dromen die daarop volgden, vervulden haar met angst. Een rauwe, bijtende, snijdende angst die zich als een gif in iedere porie van haar huid wrong. Ze kon niet uitmaken wat ze zag, maar toch bleven flitsten haar bij. Paarse, donkere ogen. Vuurrood oogwit. Gegil en geschreeuw. Stemmen in haar oor. Groen. Rook en opvliegende vlammen. Messen en wapens.

En uiteindelijk bloed.

Het was overal. Het vulde de randen van haar blikveld, spatte op de grond, spoot de lucht in. Genesis werd wakker toen het haar dreigde te verstikken.

---

'Bent u er klaar voor?' Riva stak nog een speld in Genesis' donkere haren en glimlachte bemoedigend in de spiegel. 'Klaar voor de grote dag?'

Genesis zuchtte, staarde naar zichzelf en verafschuwde haar bleke uit – die nog duidelijker maakte hoe zenuwachtig ze was. Riva had haar net geholpen om in de donkere jurk te raken en nu werd haar de adem benomen. 'Ik wil eerst weer leren ademen,' zei Genesis ademloos. 'Hoe doe je dat in dit ding?'

Lachend stak Riva de laatste speld in haar haar. 'Dat komt allemaal goed. Probeer eerst eens te ontspannen, dat is ook belangrijk.'

Genesis deed haar best, maar ze kon de druk van het korset nauwelijks verdragen en wilde de jurk het liefste gewoon weer van haar lijf rukken zodat ze zich opnieuw vrijuit kon bewegen. Dit was nergens voor nodig! 'Waarom moet ik dit ding zelfs dragen?' vroeg ze op klagelijke toon. 'Het geeft me nauwelijks bewegingsruimte én is alles behalve handig.'

Riva zuchtte diep. 'U moet begrijpen dat de Optocht een cruciaal moment is voor heel Terra. Niet alleen wil men laten zien dat de soldaten sterk en getraind zijn, men wil ook voor sensatie zorgen. En als u er vrouwelijk en opvallend uitziet, werkt dat alleen maar in uw voordeel. Daar gaat het dus om.'

Haar voordeel? Genesis vond er niets positiefs aan. Hoe zou ze zich in hemelsnaam kunnen concentreren met die spannende jurk? Het idee alleen al! 'Ik weet niet of ik dat wel kan,' protesteerde ze.

Riva rolde met haar ogen, maar zette toen een beleefde glimlach op. 'Ik denk niet dat u nu nog veel keus hebt, dus ik zou proberen, als ik u was, om er het beste van te maken.'

Daar wist ze niets op te zeggen, dus Genesis bekeek zichzelf nog eens in de spiegel – concludeerde dat ze er wel mee door kon – en bedankte het dienstmeisje waarna ze de kamer verliet en naar buiten liep.

Daar stonden de meeste leerlingen al vol spanning te wachten. De lucht was drukkend en geladen. Docenten liepen gejaagd heen en weer, controleerden de laatste dingen en probeerden de tieners te kalmeren. Genesis haastte zich naar Nebula. De merrie was al gezadeld en stond briesend te wachten. Door de opgewonden sfeer, raakte ze zelf ook gespannen en het grote dier stampte met haar hoeven op de tegels.

Ben je er klaar voor?

Ik weet het niet.

De merrie drukte haar snuit tegen Genesis' arm. Je kan het wel. Gezeten op een paard kijken de mensen ook anders naar je op, neem dat maar van mij aan.

Hoe kan jij dat nou weten?

Ik bén het paard.

Zuchtend streelde Genesis haar de vacht van de merrie en wachtte nerveus af tot het sein werd gegeven om hun rijdieren te bestijgen. Ze ving een glimp op van Solène, die er prachtig uitzag in haar lichtblauwe jurk, die de illusie creëerde dat ze een of andere waternimf was. Ook Aster en Rins zagen er goed uit in hun donkere gewaden en met de wapens aan hun riem. Rowena droeg een donker kleed, geweven uit zwarte stof en haar donkere haren vielen als een waterval over haar schouders. Corax zat trost krassend op haar schouder.

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!