Hoofdstuk 37

3.3K 319 297

Genesis kwam er een paar uur later achter dat al haar vrienden geslaagd waren voor de test. De één al vlotter dan de ander, dat moest gezegd worden, maar al bij al konden ze eindelijk rustig slapen. Omdat de Optocht de volgende dag al plaatsvond, kregen de leerlingen voor de rest van de dag rust. Alleen 's avonds zouden ze worden samengeroepen in de eetzaal voor een feestmaal terwijl de docenten toespraken zouden houden.

Er heerste een gespannen, maar vrolijke sfeer in de gangen die de bewoners van het gebouw overnamen. Leerlingen staken elkaar aan, docenten zorgden dat de opwinding zich verspreidde tussen hen en zelfs de wachters die waren gestationeerd na de aanval op Duvall leken vrolijker dan anders en er kon zelfs bij hen een glimlachje af.

Toen Genesis op haar kamer aankwam, zag ze een pakketje op haar bed liggen. Een brief vertelde haar dat dit de kleren waren die ze moest aantrekken tijdens de Optocht. Een prachtige jurk, ingelegd met zilveren diamanten en borduursels en een stel donkere laarzen. Ook lag de haarspeld er weer en op de brief stond duidelijk dat ze die ook moest gebruiken. Genesis was aangenaam verrast met deze kledij en kon niet wachten om alles morgen aan te trekken.

De hele dag genoten de leerlingen van hun vrije tijd en er werd druk overlegd en gespeculeerd over de trucjes die ze zouden uitvoeren. Genesis en Syren hadden een apart plekje uitgezocht en zaten verstopt achter een kast in de gang te zoenen.

'Ik wist wel dat je het ging halen.'

Ze glimlachte. 'Goed, ik ergens ook wel, maar ik was wel bang.'

Hij grijnsde even. 'Nergens voor nodig.'

'Heb jij geen zenuwen dan?' Genesis streelde een paar pluisjes af zijn shirt en drukte zich steviger tegen hem aan. Haar armen zaten rond zijn nek, zijn adem was heet op haar huid. 'Niets?'

'Niet zolang ik jou aan mijn zijde heb,' mompelde hij en drukte zijn lippen voor ze kon reageren op de hare. Gretig zoende Genesis hem terug en even bestond er niets anders dan hen, achter de kast, gezeten op de grond. Syren trok haar steviger tegen zich aan en ze wilde hem zo graag dat het bijna pijn deed. Nog steeds had ze twijfels, maar wanneer hij haar kuste, losten die op.

'Wat is er?' ademde hij tegen haar lippen.

Genesis zuchtte. 'Niets. Ik voel me gewoon verward.'

Syren duwde haar zachtjes weg en liet zijn paarse ogen over haar gezicht glijden. 'Waarom?' vroeg hij uiteindelijk, zijn vinger streelde langs haar neus, haar wangen en haar lippen. Beschaamd keek Genesis weg en ademde diep in en uit voor ze zei: 'Sommige mensen zeggen dat ik van je weg moet blijven. Volgens hen ben je niet de juiste persoon voor mij.'

In plaats van een woedende Syren, bleef hij uiterst kalm en werden zijn paarse ogen zwart. Genesis huiverde onwillekeurig toen hij zijn blik op haar richtte en grimaste. 'En wie zijn die mensen?'

'Dat zeg ik niet.' Ze boog haar hoofd. Eigenlijk had ze nu al teveel gezegd. 'Ik wilde het je gewoon even laten weten, maar ondanks hun woorden blijf ik bij jou.'

Hij zuchtte diep en toen Genesis opkeek, vertrok hij zijn gezicht in een bittere grijns. 'Misschien moet je maar naar hen luisteren.'

'Wat?' Verbijsterd schudde ze haar hoofd. Dat meende hij toch niet? Ze schudde overtuigd haar hoofd. 'Syren, ik hou van jou.'

Hij keek haar triest aan. 'Ik ook van jou, Genesis. Maar zo kan het toch niet? Je zegt dat je hun woorden aanhoort en negeert, maar toch koester je twijfel in je hart. Dat betekent iets en je weet het. Misschien hebben ze wel gelijk...'

Ze greep zijn hand, kneep er hard in. 'Wat zeg je me nou? Ik wil alleen jou Syren!' Genesis voelde hoe haar hart paniekerig begon te bonzen tegen haar borst en een akelig stemmetje in haar hoofd fluisterde haar gemene dingen toe. Vertelde haar dat hun relatie gedoemd was om te mislukken. Ze ademde diep in en uit. 'Ik laat ze doen, laat ze praten. Uiteindelijk gaan mijn hart en liefde uit naar jou.'

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!