Unexpected Yet Inseparable Love (Completed)

Entry # 53: Bakit Miyuki?

Xsavier's POV

When I woke up, I'm on my hospital room already. Napatingin ako sa gilid ko at nandun siya... si Miyuki. Tinititigan ko lang siya habang mahimbing na natutulog sa gilid ng kama ko. Grabbee paano kaya siya nakakatagal samahan ang taong kahit kelan hindi niya kayang mahalin? Tandang tanda ko na lahat ng sinabi niya sa akin dati mga katagang sinabi niya.

"Gusto mo malaman! Hah!? Fine! This past few days nalaman ko na HINDI PALA KITA MAHAL, HINDI KITA KAYANG MAHALIN KAHIT KAILAN!"

Bakit kaya siya nandito? Bakit pa siya bumalik? Bakit niya pa ako kinakausap ng ganito? Bakit parang walang nangyari? Bakit niya ginawa sa akin iyon? Bakit Miyuki?

Nagising ako ata ...

"Gising ka na pala Blake. Are you alright now?" batid ko yung pag aalala sa akin pero hindi nito maaalis ang sakit na ginawa niya dati.

"May masakit pa ba sayo?' tanong niya ulit ngunit tinitignan ko lang siya sa kanyang mga mata. Bakit ganito yung nararamdaman ko? Bakit nakikita ko ulit yung Miyuki na minahal ko bago niya ako saktan?

"Bakit Miyuki?" tanong ko

"Bakit mo ako sinaktan?" seryoso kong tanong saknya. Halata mo sa kanyang mukha ang pagkagulat sa mga sinabi ko. Hindi niya siguro inaasahang naaalala ko na ang lahat ng nakaraan namin. Napaluha siya bigla habang nakatingin sa akin, direkta sa mga mata ko.

"Blake that was a big mistake of mine (sob). Nagsiningaling ako sayo, yung sinabi kong hindi kita kayang mahalin? Hindi totoo yun katunayan mahal na mahal kita. Nagawa ko iyon kasi kailangan kong magpagamot sa states ee hindi ko sigurado kong gagaling ako. Ayaw lang kitang itali sa akin para pag nawala ako ng tuluyan hindi ka na masaktan."

"Sa tingin mo hindi ako nasaktan sa ginawa mo? Halos sigawan ko na siya.

"Sorry... patawarin mo ako Blake. Kaya nga ako bumalik dito para sayo. Nung nalaman kong may amnesia ka pumayag akong tumulong para maalala mo ang lahat. Tanggap ko ang pagkakamali ko Blake, sige magalit ka sa akin, I deserve that" sabi niya na tuloy tuloy ang pag-iyak.

"You underestimated my capacity to understand you that time Miyuki"

"Sorry... (sob) please.." umiiyak na talga siya ng sobra

"Ayaw na kitang makita pa! Umalis ka na gaya ng ginawa mo noon sa akin!" isinigaw ko na talaga sakanya. Hindi k siya kayang patawarin sa mga oras na ito kahit pa mahal na siya.

Miks POV

"Ayaw na kitang makita pa! Umalis ka na gaya ng ginawa mo noon sa akin!" yan ang sinabi niya sa akin. Tama Miyuki, bagay sayo ang masaktan ng sobra, sinaktan mo yung tao ee nagsinungaling ka pa sakanya. Gusto na niya akong umalis... ayaw na niya akong makita pa ulit.

Tapos na ang trabaho ko dito. Naibalik ko na ang nawala niyang alaala. Mahal na mahal ko siya kaya gagawin ko ang gusto niya.

Aalis na ako...