Hoofdstuk 32

4.2K 314 144

De rest van het uur leerden Genesis en Xander hoe ze de wind konden beheersen. Niet alleen naar een bepaalde richting sturen was belangrijker, maar ook de sterkte speelde een grote rol. Nimea bracht hen verscheidene manieren bij om een briesje op te roepen en dat aan te wakkeren tot een heuse windvlaag die iedereen van zijn sokken blies. Genesis vond de wind één van de leukste elementen want ze voelde een connectie die ze niet had wanneer ze regen of onweer had opgeroepen toen ze haar Gave had ontdekt. Dit element kon ze beheersen, niet oproepen, maar wel sturen en dat voelde fijn en zorgde ervoor dat ze een zekere controle over haar lichaam ontwikkelde, alsof ze zich plots meer bewust was van haar ledematen, spieren en bloed.

Jammer genoeg bestonden de lessen ook uit pakken theorie en, het ergste, huiswerk. Na de slopende uren droop Genesis af naar haar kamer om daar aan achter haar bureau te kruipen en met gazenveer en perkament haar boeken te bestuderen en aantekeningen te maken. De eerste drie dagen vond ze dat zelfs leuk, maar op dag vier begon het haar te vervelen.

Toen Genesis 's morgens aan het ontbijt zat en lusteloos wat pap naar binnen werkte, voelde ze er niets voor om vanavond opnieuw haar leerstof door te nemen.

'Ik zou een moord plegen om die aantekeningen te mogen laten zitten,' mompelde ze zacht. Aster keek haar lachend aan. 'Stel je niet zo aan! De theorie is even belangrijk als de praktijk, misschien zelfs nog belangrijker.'

'Inderdaad.' Solène knikte. 'Als je je Gave kan beheersen, maar niet weet hoe en wanneer je het beste welke aanval kan gebruiken, ben je onervaren en niets meer dan een impulsieve vechtersbaas.'

Genesis snoof. 'Nou, Nimea mat ons echt af. Ze denkt echt dat ze Nikai is of zo. Het is gewoon niet fijn meer.'

Solène lachte. 'Ja, met haar heb je het wel minder getroffen. Bij de Watermeesters is het best aangenaam. We leren nu hoe we een bal van water kunnen creëren zodat we die rond onze vijand kunnen wikkelen en hem, als het moet, kunnen laten stikken.'

'Klinkt gruwelijk.'

'Is het ook,' vulde Aster aan. 'Solène is een echte vechtersbaas.'

De twee stoten elkaar aan en schoten als gekken in de lach, starend in elkaars ogen. Met een steek van spijt gluurde Genesis naar Syren. Die zat aan de overkant van de tafel, zuchtend etend van zijn pap terwijl hij zijn ogen strak op het bord gericht hield. Hij zag er afgetobd uit, vond Genesis. Zijn huid was grauw en diepe, donkere wallen waren onder zijn paarse kijkers te zien. Het koste haar al haar wilskracht om niet in huilen uit te barsten en naar hem toe te gaan, smekend om normaal tegen elkaar te doen.

Solène leek het te merken want ze duwde haar vriend een stukje weg en wierp Genesis een medelevende blik toe. Het was al meer mensen opgevallen en daar maakten sommigen gretig gebruik van – zoals Bliss.

Zij liep achter Syren aan, wachtend en snakkend naar zijn aandacht terwijl ze Genesis steeds vuile blikken toewierp. Het meisje leek er nog mooier dan anders uit te zien, maar dat was alleen omdat Genesis de jaloezie en angst als gal voelde oprijzen in haar keel wanneer ze voorbij kwam en Syren sensueel knipperend aankeek. Ze was als de dood dat hij zwijgzaam met haar zou breken om zich met Bliss te verenigen en probeerde er dan ook alles aan om hen bij elkaar uit te buurt te houden, maar de kans was groot dat ze beter gewoon tegen Syren kon gaan praten en hem vroeg wat het probleem was want uiteindelijk zou Bliss zijn aandacht wel eens echt kunnen krijgen.

'Praat nou eens met hem,' fluisterde Solène zacht en Genesis schudde meteen haar hoofd. Hij moest naar haar komen, niet andersom. 'Nee, ik snap niet wat ik verkeerd heb gedaan,' bekende ze. 'En daarom zal hij op mij moeten afstappen.'

'Misschien zit hij gewoon niet lekker in zijn vel,' probeerde haar vriendin, 'en heeft hij nood aan jou, maar durft hij dat niet voor te stellen.'

Genesis snoof alleen maar.

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!