Zombi İstilası Bölüm 4 - 16. Gün Rüyalar Gerçek Oluyor !

1.8K 75 5

    Tekrar kalktığımda etrafıma kimse yoktu.Yanıma baktım Enbiya orda değildi aklımda ''Beni bıraktılar beni burada bıraktılar ! '' diye düşünmeye başlamıştım ki Enbiya topallayarak içeri girdi ve ''Markete gittiler durdurmaya çalıştım ama yemekler bozulmaya başl... '' bağırarak '' Ne diyon lan sen !?! bir günde tüm yemekler nasıl çürüyüp bitebilir '' Enbiya üzgün bir yüz ifadesiyle ''Bir gün mü ? Sen ne zamandır uyuduğunun farkında mısın ? '' ''Hayır ?? Ne zamandır'' bunu söylerken takvime baktım ayın onaltısıydı bir dakika 16 ve müthiş bir baş ağrısıyla ''Dikkatli ol '' telaş içinde yatağımdan kalktım Enbiya'ya '' Hazırlan bugün kötü şeyler olacak'' dedim. Enbiya'da telaş yaptı ve hazırlandık ''Nereye gittiler ? '' diye sordum. aşağıda ''Kros Market '' var oraya gittiler dedi. koşmaya başladım gözlerimden damla damla gözyaşı akıyordu.Markete vardığımızda Ayça ortalıkta yoktu ve Buse'yle Hazel içerde zombilerin arasında cebelleşiyordu.Koştum ve ateş etmeye başladım arkamdan bir ses geldi ''Ahhhhh imdatt'' arkamı döndüm ve dondum Hazel'i ısırıyorlardı.Yere oturdum ve tüm ateş ve hırlama seslerinin arasında ağlamaya başladım.O anda aklımdan bir sürü şey geçiyordu silahı kafama doğrultum ve tetiği çektim *Tık* mermim yoktu.Bıçağımı cebimden çektim ve boğazıma dayadım Enbiya bana döndü ve '' Dur yapma sakıııınnn!! '' elime tekme attı ve bıçağı düşürdüm.Artık önümü göremiyordum.Enbiya'nın tokadıyla kendime geldim Hazel yerde can çekişiyordu Buse ortalarda yoktu Enbiyaya sordum '' Bu...Bus..e Nerde *öhöhö* '' Enbiya şaşkınlıkla ''Bilmiyorum az önce burdaydı'' dedi ve etrafı gözleriyle taramaya başladı.Hazel'in yanına gittim sarıldım ve ağlamaya başladım yarası oluk oluk kanıyordu ve *Bam* yere düştü ağlamaya devam ediyordum taaki yerden kalkıp bana atağa geçene kadar Enbiya ''Vur onu dostum yoksa öleceksin '' dedi ama onu dinlemiyordum boğazını bağladım ve park halinde bir otomobil buldum arkaya onu bağladım ve arabaya bindim.Enbiya'da yanıma oturdu ''Bak bunu yapmamalısın bu çok yanlış onu öldürcem'' dedi. Elinden silahını aldım ve Enbiya'nın kafasına dayadım ''Bir daha ona silahını yaklaştırırsan seni gebertirim '' Enbiya donmuş ifadesiyle çaresizlik içinde yüzüme bakıyordu '' Eeee nereye gidiyoruz ? '' silahı indirdim '' Ankara'ya gidicez burda şansımız kalmadı'' 

     Ankaraya yaklaşmıştık ki motor takır tukur sesler çıkarmaya başladı ve durdu.Arabada benzin yoktu Hazel - artık bir insan değildi - iğrenç sesler çıkarmaya başladı ve 10 dakika içinde bir sürü asalağın çemberi içinde kaldık.Enbiya telaş etmeden motoru tamir etmeye çalışıyordu ben de ateş etmeden elimdeki sopayla asalak öldürmeye çalışıyordum 5-10-20-100-200 derken bir zombi ordusuyla karşı karşıyaydık artık bizim için çıkış yolu kalmamıştı ve çok yorulmuştum ve halim kalmamıştı önümde 2 asalak vardı birinin kafasını yardım tam diğerine dönecektim ki muazzam bir acı boynumu kapladı boynumdan aşağı kırmızı bir sıvı akıyordu gözlerim kapandı ve yere düştüm ve yine aynı kız ''Benim için yaşa ! ''

Zombi İstilasıBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!