Zombi İstilası Bölüm 3-Cehennemden Bir Gün

1.9K 75 6

   Enbiya'yla dışarı adımımızı attığımızda cehhennemi aratmayacak sıcaklık ve havadaki iğrenç çürük et kokusu beni hemen kusturmuştu.Enbiya da aynı konumdaydı aynı anda ''Bune ****** lan ben böyle işin ****** hay ***** soktumun yerinde'' çok ağır küfürler ederken arkamızda soluyan iğrenç soğanımsı kokusuyla bizi baştan çıkaran bir asalak gördük fakat silahımız yoktu Enbiya ''Kanka polis karakoluna gidelim belki orda silah vardır '' dedi onayladım.Bisiklet bulduk ve aşağı polis karakoluna indik.Yerde yatan asalaklar sürünüyordu bunlar ağır hasar alanlardı galiba.Bir dolap bulduk içinde ağzına kadar dolu silah ve mermi vardı tek sorun vardı silah kullanmayı bilmiyorduk.Bakkala doğru giderken çok anormal bir asalak gördük bu koşabiliyor zıplayabiliyor ve boyu neredeyse 200 cm'ydi.Enbiya'yla biraz daha yaklaşınca bu kişinin babam olduğunu anladım silahımı çektim ve ağlayarak ateş etmeye başladım o kadar fazla ses çıkarıyorduk ki sanki tüm asalaklar bize geliyordu.Büyük asalak -Babam- Enbiya'yı karşı duvara vurdu yerde kanlar içindeydi.Ağlıyordum ve ''Baba lütfen lütfen baba oğlunum ben senin ordasın biliyorum lütfen baba lütfen babacım özür dilerim lütfen bitsin artık bu *Baam* '' Artık hareket edemiyordum duvarın kenarında Enbiya'nın gözlerine kitlendim sanki ''Seninle çalışmak güzeldi'' yada ''Gerizekalı bizi ne hale getirdin '' dercesine bir ifade vardı yüzünde.Asalaklar gittikçe yaklaşıyordu büyük dev artık vurmayı kesmişti.Duvarın dibinde ağlamaktan başka hiçbir şey yapamıyordum vücudum sanki beton kesilmişti ve bembeyazdı.Gözlerim kapanmadan önce tanıdık bir yüz babamı bıçaklarla doğruyordu ve etraftaki zombilere küfürler savuruyordu ve işte o ışık o beyaz ışık kana bulanmıştı artık ışıklar bile beyaz olmak istemiyordu sanki ve gözlerim karanlığa gömüldü.O son gördüğüm yüz her zaman nefret ettiğim bir yüzdü Ayça'ydı.Babamı doğrarken öylece seyretmiştim zavallı gibiydim adeta.Sonsuz karanlıkta kan havuzunun içinde yüzüyordum ve yine o yüz belirdi ''Dikkatli ol ! '' birden irkildim ve ayağa kalktım Buse ve Hazel başımda ağlıyor Enbiya hala yanımda yatıyordu.Gözümün ucuyla odayı taradım ve işte o yüz kahrolasıca o yüz işte ! .Onu sevmiyordum fakat sonuç olarak hem hayatımızı kurtarmıştı hemde yanında bir valiz dolusu konserve ve su vardı.Buse ''Şapşal şey hiç kalkamayacaksın zannettik '' dedi Hazel '' Gerizekalı senin yüzünden kaç gündür uyumuyoruz '' dedi. Bende gülerek '' O zaman tekrar öleyim ben '' dedim herkes güldü. Yanıma baktım Enbiya hala yatıyordu. Ayça'nın sesini duydum(!) ''O asla kalkamayacak yarası çok ağır'' bağırmaya başladım bir sürü küfür ettim tükenmiştim çok yorgundum Enbiyaya son bir kez bakıp gözlerimi kapattım ve yine aynı yüz her seferinde ''Dikkatli ol 16 , Dikkat et ,Koru Koru koru !!! ' diyordu

Zombi İstilasıBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!