Hoofdstuk 31

3.8K 358 76

De volgende dag werd Genesis verwacht bij het leslokaal voor de Weermeesters. Blijkbaar vonden de docenten dat de leerlingen de basistechnieken van hun Gaven goed genoeg onder de knie hadden om met de gevorderde lessen te starten. Ze was bloednerveus. Zeker omdat ze nu zou samenwerken met Weermeesters – en als die er niet waren alleen.

Haar hart bonkte in haar keel terwijl Genesis hongerig wat brood naar binnen schrokte met maar bitter weinig boter. Aan haar voeten lag Lupen te genieten van een vettig stuk vlees waarbij hij de botten met gemak vermaalde tussen zijn scherpe tanden. De wolf joeg nog steeds in het omliggende woud – wat moest van de docenten zodat hij zijn jacht- en overlevingstechnieken niet zou kwijtraken – maar durfde ook wel eens wat voedsel mee te pikken en de koks gaven hem dat maar wat graag.

Syren was de laatste dag opmerkelijk stil geworden en Genesis en dat baarde Genesis zorgen, maar ze hield haar mond tegen hem en praatte alleen over luchtige zaken zoals het eten, de zwemvijver en de training. Ze ontweek angstvallig onderwerpen over Duvall want daar werd Syren enorm gepikeerd en prikkelbaar van waardoor hij de rest van de dag kortaangebonden was en iedereen afsnauwde.

Gelukkig wist ze wel een goed contact te onderhouden met haar andere vrienden en Solène vertrouwde haar toe dat Syren gewoon zenuwachtig was voor de Optocht die er over een week aankwam.

Daar kon Genesis niets tegenin brengen. Het was een speciaal moment en bepaalde de rest van het jaar. Als de Begaafden de Terranen konden laten zien dat ze nog steeds krachtig, getraind en getalenteerd zijn, zouden de burgers weer voor een paar maanden zoet zijn, ervan verzekerd dat de oorlog niet uit zijn voegen zou barsten. Maar als hen dat niet lukte, zou de kans groot zijn dat de inwoners van Terra in grote angst hun weg naar huis zouden vinden en ook de handel en nijverheid zwaar verstoord zou worden. Dat mocht zeker niet gebeuren.

Daarom moesten de leerlingen hun Gaven zo snel mogelijk onder de knie krijgen en leren beheersen. Tijdens haar wandeling naar de lokalen vertelde Solène aan Genesis dat ze – twee dagen voor de Optocht – allemaal een proef zouden moeten afleggen om hun vorderingen te bekijken en om vast te stellen hoe goed ze hun Gaven beheersten. Dat stelde Genesis niet gerust, zeker niet omdat ze één van de laatste nieuwe leerlingen was en nog veel te leren had voor ze echt een soldaat zou kunnen worden.

Gelukkig bleek Solène positief te zijn over haar slaagkansen. 'Men kijkt ook naar de duur van je verblijf hier,' vertelde ze. 'Wie hier al langer is, zal strenger beoordeeld worden. Ik bijvoorbeeld zal meer moeite moeten doen om te slagen dan jij. En geef toe, je gaat sowieso mee met de Optocht. Je hebt dat teken van moed en dapperheid niet voor niets gekregen.'

Onbewust voelde Genesis even aan de insigne op haar borst en voelde haar wangen rood kleuren. 'Tja, ik heb er niet voor gekozen om dat te krijgen,' zei na een tijdje. 'En ik snap nog steeds niet waarom heer Duvall me dat heeft gegeven.'

'Misschien omdat je het verdiende?' Plagerig gaf Solène haar een duwtje en lachte vrolijk, haar blauwe ogen twinkelden. 'En je verdient het ook echt, Gen. Niet iedereen zou zo dapper zijn als jij toen.'

Genesis stotterde een bedankje en probeerde de blik van haar vriendin te ontwijken. Zo dapper was ze nou ook weer niet geweest. Ze had vooral huilend en schreeuwend om de grond gelegen, zonder te beseffen dat Duvall alles had gehoord. Alleen dat idee al deed haar weer diep blozen van schaamte en ze versnelde haar pas om zo gauw mogelijk aan te komen bij het lokaal.

Omdat Solène geen Weermeester was droop ze iets later af en bleef Genesis alleen achter, wachtend aan de deur. Ergens hoopte ze dat er nog kinderen zouden komen met eenzelfde gaven, maar anderzijds had ze wel zin in een les voor haar alleen. Uiteindelijk verscheen er een jongen met opvallende groene ogen en rood haar dat alle kanten op stond. Sproeten vormden een verzameling van kleine sterren op zijn zongebruinde huid toen hij haar kant op liep en even grijnsde ter begroeting.

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!