Hoofdstuk 15

1.3K 84 12

Het silhouet van Alexandra staat nog steeds bij de deur, wanneer Kessia uiteindelijk uit de douche stapt. Haar huid is gerimpeld en haar nagels zo zacht dat ze voorzichtig moet zijn om ze niet te scheuren. In stilte kleedt ze zich aan, de kleren zitten prima. Haar oude, vieze goed laat ze liggen, evenals haar tas, die eruit ziet alsof hij door de modder is gesleept. Zonder in een spiegel te kijken, vlecht ze haar natte, klitterige haar en dan pakt ze haar jas.

Het heeft geen zin meer om de boeken te verstoppen. Hier beneden zal iedereen haar wens respecteren om de twee delen bij zich te houden. Iedereen zal het begrijpen. Het is niet goed voor een papieren boek om te lang in een vochtige ruimte te blijven, dus haalt ze de paar dingen die ze nog in haar vieze tas heeft zitten eruit en stopt die in de witte tas bij het tweede boek. Ook Portalen deel één stopt ze daarbij, daarna hangt ze het hengsel over haar schouder, legt ze haar jas op de vieze stapel en loopt ze naar haar tante toe.

Er is niet meer dan twintig minuten voorbij gegaan, maar de hele wereld lijkt te zijn veranderd.

---

"Is mijn moeder al hier?" vraagt ze met kalme stem. Bang voor haar moeders reactie is ze niet meer. Op de een of andere manier begrijpt ze nu dat diens boosheid voortkomt uit angst en bezorgdheid. Ze zal alles accepteren wat haar moeder haar als straf op zal leggen, zolang ze maar weet dat ze veilig is. Alexandra kijkt haar heel even met een vragende blik aan, maar antwoord dan: "Nog niet. Is alles goed?"

Nee, niets is goed, maar ze zal ermee moeten leren leven. Ze knikt. "Wil je me naar een slaapzaal brengen? Ik denk dat ik graag even wil proberen te slapen."

"Ik zal je een kamer voor jezelf geven, dan wordt je niet wakker van anderen die binnen komen. Wil je dat ik je wakker maak wanneer je moeder aankomt?"

"Nee, dat hoeft niet. Ik denk dat ze nu het liefst bij mijn vader wil zijn. Ik ben hier morgen ook nog en waarschijnlijk zal ik hier voorlopig moeten blijven, nietwaar? Ik wil nu graag alleen zijn."

Alleen met haar boeken. Alleen met Adwyon.

Er staat bezorgdheid in Alexandra's ogen, maar de vrouw zegt niets en brengt haar naar een kamer in de gang waar ook de slaapzalen zijn. Kessia moet het slot activeren met haar vingerscan, zodat niemand zonder toestemming binnen kan komen.

"Je mag hier blijven zolang je wilt. Ik moet alleen van Ben doorgeven dat hij op je wacht wanneer je er klaar voor bent. Ik neem aan dat jij wel weet wat hij daarmee bedoelt?"

Met een klopje op de boeken in haar tas, zegt ze: "Ja, dat komt wel goed. Dank je, tante Alex."

---

De deur sluit achter haar en in het witte licht van het eenzame spotje in het plafond, ziet ze een bed, een ladekast en een stoel. Ook naast dit bed hangt een nachtlampje en dat knipt ze aan. Ze legt haar tas op de stoel, trekt haar schoenen uit en zet die netjes naast elkaar onder het bed, dan gaat ze zitten. Een diepe zucht ontsnapt vanuit haar tenen, maar er komen geen tranen. Het is net alsof ze een knopje heeft omgezet dat haar gevoel dempt. Op dit moment komt het haar wel goed uit. De afgelopen dag is zo heftig geweest, dat kleine beetje huilen dat ze heeft gedaan onder de douche lijkt bij lange na niet genoeg om alle spanning te verwerken. Maar daar mag ze nu niet bij stilstaan. De tijd die ze heeft, voordat ze weer een dochter van zestien moet zijn, wil ze niet verspillen met verdrinken in wanhoop.

Met de twee boeken naast elkaar op het kussen, gaat ze in kleermakerszit op het bed zitten. De kaften lijken op elkaar. Beide zwart aan de bovenkant, beide met twee mensen erop die hun handen opheffen om een portaal te maken. Op het eerste deel staat een blonde jongen en een zwartharig meisje, maar tot haar verbazing staan er op het tweede deel alleen maar twee meisjes. Waar is Adwyon?

Bewaard Lees dit verhaal GRATIS!