Hoofdstuk 14

1.3K 90 9


De kleine vrachtwagen blijft alleen en verlaten langs de kant van de weg staan. Achterin de politieauto is genoeg plaats voor Kessia en haar vader, die een snelverband heeft gekregen en antibiotica om een infectie tegen te gaan. De kogel zit nog in zijn borst, maar die kunnen ze er moeilijk ter plekke uithalen. De twee mannen, volledig in politieuniform, zeggen niet meer dan noodzakelijk is en binnen de kortste keren zijn ze weer onderweg.

Zoals ze al bedacht heeft, is hun nieuwe bestemming de nederzetting waar het tweede boek is. Kessia weet niet of Ben iets heeft verteld, of dat het gewoon de meest logische keus is, maar ze is er blij mee. Hoe sneller ze dat tweede deel hebben, hoe beter.

Nadat haar vader, vanwege de pijnstillers, weer in slaap is gevallen, heeft ze haar oudtante op de hoogte gebracht van haar angst voor haar moeder. Alexandra belooft te doen wat ze kan. Desnoods laat ze haar moeder ophalen en naar de ondergrondse brengen. Dat is tenslotte ook de plaats waar zij beiden weer heen zullen gaan, nadat haar vader geholpen is. Ze herinnert zich dat er een arts is in de nederzetting waarnaar ze onderweg zijn en opgelucht bedenkt ze dat ze geen excuus nodig heeft om daar even te blijven. Nu moet ze alleen nog uit zien te vinden waar de boeken in die nederzetting worden bewaard. Het is niet iets wat ze gewoon aan de eerste de beste bewoner kan vragen. Mag ze hopen op een tweede gelukstreffer? Net zoals ze Ben had gezien in het winkelcentrum? Anders belt ze Alexandra, die weet vast wel wie de contactpersoon van de kleinere ondergrondse kelder is.

Ze leunt achterover en laat haar ogen dichtvallen. Ook al gaat de politieauto twee keer zo snel, dan is het nog steeds een paar uur rijden, voordat ze er zijn.

---

Sommige nederzettingen hebben een naam aangenomen, maar officieel hebben ze alleen maar een nummer, totdat er meer dan vijfhonderd inwoners zijn. Haar eigen nederzetting is nummer drieëntwintig en dit is tweeëntwintig. Er wonen hier veel meer mensen dan bij haar thuis, ziet ze bij aankomst.

Haar vader wordt meteen naar de kliniek gebracht en haar wordt verteld dat ze in de auto moet blijven. De politie trekt de aandacht en niemand hoeft te weten dat zij daar is. Voor hetzelfde geld is er een opsporingsbevel voor haar rondgestuurd en kent nu iedereen haar gezicht. Maar dan weet haar moeder het ook, en Ife, die het na tien keer bellen de vorige dag opgegeven heeft. Dat vindt ze nog wel het rotste van alles, dat ze haar beste vriendin kwijt raakt. Het liefst belt ze haar op en vertelt ze alles, maar ze kent Ife. Een geheim is bij haar niet erg veilig.

Opgesloten in de auto kan ze echter moeilijk zoeken naar Portalen deel twee en ze pakt Alexandra's nummer er weer bij.

"Kessiana? Is alles in orde? Zijn jullie er al?"

"Ja, we zijn er. Papa wordt nu geopereerd. Ik heb alleen ... nou, het zit zo. Ben heeft me verteld dat er in deze nederzetting een boek moet zijn die ik zoek. En ik vroeg me af ... nou ... ik weet niet of ik ooit nog de kans zal krijgen om hier te komen en ik wil dat boek heel erg graag hebben. Maar ik mag de auto niet uit en ik zou niet weten wie ik aan moet spreken hier."

Ze laat haar stem expres zo smekend mogelijk klinken, maar het is niet eens nodig.

"Geen probleem. Voor een Bewaarder zo dapper als jij, nemen we graag een beetje moeite. Laat mij het maar regelen. Blijf jij maar veilig in die auto en dan zie ik je hopelijk snel weer. En, Kessiana, maak je geen zorgen over je moeder, ik heb iemand gestuurd om haar op te halen. Voor zover ik kon ontdekken, is er nog niemand naar haar toegestuurd. Ik weet niet wat de gouverneur van plan was, maar hij heeft nog niets grootschalig opgezet. Mijn idee is, dat hij enkel handelde op een vermoeden. Ik heb hem nog niet terug gezien op kantoor. Je weet zeker dat hij nog leefde toen jullie wegreden?"

Bewaard Lees dit verhaal GRATIS!