Hoofdstuk 11

1.3K 91 24

"Hoorde wat? Het vallende boek? Dat was niet zo vreemd, hij-"

"Fenny, wil je ons even alleen laten, alsjeblieft?"

Kessia ziet hoe haar gids wil protesteren, maar dan haar adem uitblaast en de ruimte verlaat. Haar stem blijft hoorbaar tot ze te ver weg is. "Prima hoor, ik ga wel weg, ik heb toch niets beters te doen, ga wel TV kijken, roep ... als ... "

Een opgewonden gevoel maakt zich van haar meester en zonder het door te hebben, knijpt ze in de onderkant van het boek in haar jasvoering. Bens blik schuift omlaag en meteen laat ze haar jas los.

"Het geeft niet, jouw geheim is veilig bij mij."

Ze slikt. "Kunt u, kunt u echt ... net als ik?"

"Als kleine jongen ontdekte ik dat, wanneer ik las, ik de stemmen echt kon horen. Voor een tijd heb ik geloofd dat het normaal was, totdat mijn moeder mij op een dag apart nam en mij zei dat ik te groot werd voor die zelfverzonnen sprookjes. Dat was vlak voordat de eerste branden begonnen."

Zijn ogen zijn vochtig als hij bijna fluistert: "Ik heb altijd gedacht dat ik de enige was."

Plotseling heeft ze woorden tekort om alle vragen te stellen die in haar opkomen. Hoeveel boeken heeft hij gelezen, hoeveel verhalen horen vertellen? Hoe heeft hij de revolutie overleefd? Zijn er speciale boeken, die hij bewaart? Zoals zij met Portalen? Heeft hij vrienden gemaakt, zoals haar vriendschap met Adwyon? Ze heeft geen idee waar ze moet beginnen, maar een stem haalt hen uit hun euforie.

"Kessia! Ongelooflijk. Ik had je ook gewoon met mij mee moeten nemen. Ik had moeten weten dat je op eigen houtje op zoek zou gaan. Hallo Ben."

De oude man draait zich moeizaam op en zijn ogen lichten op. "Joseph, wat een prettige ontmoeting. Begrijp ik het goed dat dit wonderbaarlijke meisje, jouw dochter is?"

Kessia voelt hoe haar wangen warm worden bij het compliment en ze kijkt haar vader verlegen aan. "Hai, pap. Ik ben hier eh... per ongeluk binnen komen vallen."

"Ja, dat hoorde ik. Blijkbaar vond Dayo het een goed idee om te handelen, naar aanleiding van de foto die Alexandra heeft doorgestuurd. Ik heb hem daar al voor op zijn kop gegeven."

"Ah, pap, ik ben blij dat hij dat heeft gedaan. Moet je kijken! Is het niet geweldig?" Met haar armen wijd draait ze een rondje om haar as. Overal boeken. Een week geleden had ze niet geloofd dat ze zo gelukkig kon worden bij de aanblik van zoveel papier. Wat is er veel veranderd.

"Ja," haar vader glimlacht hoofdschuddend, "ik heb het gezien. Kom, het is etenstijd en je kunt net zo goed meteen iedereen leren kennen."

Ze wil eigenlijk nog niet weg, ze wil hier blijven en met Ben praten, maar de oude man klopt geruststellend op haar arm. "We praten een ander moment verder, meisje, geen zorgen."

Samen lopen ze de boekenruimte uit, waarna haar vader het licht uitzet en de deur met een scan weer op slot doet. Daarna gaan ze zitten aan een van de tafels. Fenny zit al en is het hele voorval met het gevallen boek ogenschijnlijk alweer vergeten. Ze is druk in gesprek met Dayo.

Ben schuift ook bij hen aan.

"Kessia, je hebt Ben al ontmoet, maar weet je ook dat hij de boekendokter is waarvoor we deze reis hebben gemaakt?"

Ze kijkt eerst haar vader en dan Ben verbaasd aan. "Echt? Wauw. Dat is een gaaf beroep. Heeft u dat geleerd toen u nog klein was? Ik bedoel, dat moet haast wel, toch? Toen er nog boeken waren?"

"Hoe weet jij wat een boekendokter is, Kessia?"

Om niet meteen antwoord te hoeven geven, neemt ze vlug een hap. Maar dan bedenkt ze dat het antwoord dat Adwyon haar had gegeven, best logisch is en schouderophalend zegt ze, zodra haar mond weer leeg is: "Het is een dokter voor boeken, da's niet zo moeilijk, toch?"

Bewaard Lees dit verhaal GRATIS!