Zombi İstilası Bölüm 1-Her şeyin Başladığı Gün .

4.2K 119 13

   Her şeyin başladığı gün Buse,Hazel ve Enbiya ile eski yaşam alanımız olan Bartın’a geldik,Ulus’taki tek eğlence yerlerinden biri olan Rota Cafe adli yere giderken ileride iki adam kavga ediyordu. Yanlarına yaklaştım onları ayıracaktım ki birinin suratının çok farklı olduğunu gördüm içimden 'Herhalde arkadaşına şaka yapıyordur' falan diye düşünürken adamın kolundan kocaman bir ısırık aldı.Adam bağırarak yere düştü olayın ciddiyetini anlamadım ve şaka herhalde diye düşündüm düşünmez olaydım. Isırılan adam yerden kalktı ve bana doğru bir atak yaptı - az kalsın ısırıyordu- Enbiya 'Koşun ! ' diye bağırdı. Ben hala şaka olması ümidiyle koşuyordum.
   Enbiya'nın eski evine uğradık annesi ve babası evde yoktu. Buse 'Lütfen annemleri merak ediyorum bizim eve bakalım'' dedi. Buselerin evine vardığımızda 10 yıl boyunca kusmamıza yetecek kadar iğrençlik gördüm - yerlerde duran organlar,içi dışına çıkmış cesetler (gerçek anlamda içi dışına çıkmış) ve 3 adet yavaş yavaş yürüyen o şeylerden. Bize yaklaştıklarında Buse bir çığlık attı o şeyler -Asalaklar- Buse'nin eskiden ailesiydi -inanın artık onlar insan değillerdi- Buse'yi kucakladım ve bizim eve gittik. Evde kimse yoktu ve annemler telefona cevap vermiyordu ama şu anda benim düşündüğüm tek şey önümde duran 3 arkadaşımdı.Yiyecek yemeğimiz yoktu sadece bir kaç kutu konserve vardı - İnsan üşengeç olunca bazen işe yarıyor- ancak 2 yada 3 gün yeterdi.Herkesin yüzündeki dehşet veren o ifadeyi görebiliyordum.Buse sanki bunalıma girmişti konuşmuyor ve yemek yemiyordu -normal bir zamanda buna sevinirdim :D - Hazel ailesine ulaşamıyordu Enbiya ise o sadece oyun oynayıp televizyon izliyordu Kapıyı kitledim camlara evde çatı tadilatı için duran keresteleri çiviledim. 2 odayı ikişer kişilik olarak ayarladık bir odada kızlar diğer odada erkekler yatacaktı. Akşamüstü herkes yatmaya hazırlandı kapılar kitlendi ve herkes uyudu. Gece herkes uyurken kalktım ve kapının önüne geçerek nöbet bekledim bu sırada olanları düşünüyordum ve ağlamaya başladım. Bir kapı açıldı ve yanıma gelenin Buse olduğunu fark ettim ''Bak bir ortak yönümüz varmış görüyor musun ? '' dedi .Sırıttım ve konuşmaya başladım ''Bak ben çok üzgünüm aileni o halde görünce ben yani... '' kelimeler boğazıma diziliyordu konuşsam mı konuşmasam mı diye bir ikilemin içindeyken Buse bana iyice yaklaştı.Artık onun nefesini dudaklarımda hissediyordum ve *Baam* Enbiya yanımıza geldi 'Napıyonuz layn ' gibisinden bir şeyler söyledi içimden Enbiya'ya sülale bırakmayacak şekilde küfür ettim. Hazel başını ovuşturarak odadan çıktı ve gülümsedi.Buse bana baktı ve ''Affedersin ne düşünüyordum bilemiyorum hatta o an düşündüğümü bile söyleyemem'' dedi.Artık zombilerden daha büyük ama daha güzel bir problemim vardı.Odalara geri çekildik Enbiya ''Haysiyetsiz şerefsiz biz burda uyuyalım sen kızı götür dimi böyle oluyor arkadaşlık '' dedi ve fısıldayarak söylenmeye başladı.Karşılık vermedim ve sırtımı dönerek uyudum.


 ARKADAŞLAR HİKAYEMİN HER BÖLÜMÜ 1 GÜNÜ ANLATICAĞI İÇİN BÖYLE KESİYORUM İLERİDE HİKAYEME TALEP ARTARSA UZUN UZUN YAZMAYA BAŞLAYACAĞIM TAKİPTE KALIN TEŞEKKÜRLER

Zombi İstilasıBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!