23.

3K 177 81

23.

De dagen daarna nam de pijn in mijn knie af totdat het verdween maar wat niet verdween waren de kwade blikken van Nimeria. Die gaat vast en zeker nog wat doen en dat staat me totaal niet aan. Alsof ik er wat aan kan doen dat Edan het heeft uitgemaakt. Als zij niet zo raar en stom zou doen was dat waarschijnlijk niet gebeurd.

En iets anders irriteerde me een beetje, misschien niet irriteren, het was nogal vreemd. Ik had het gevoel namelijk dat Edan me in de gaten hield. Waarschijnlijk was dat ook nog eens een reden waardoor ik de hele tijd kwade blikken van Nimeria kreeg. Dit allemaal was nogal een heel gedoe. Alsof hier zijn al niet meer als genoeg was.

Momenteel zat ik in het zonnetje voor ons slaapgebouw en keek toe hoe anderen rond liepen, met elkaar kletste of wat anders deden. 'Waar zit je met je gedachten?' hoorde ik Broin zeggen. Ineens stond hij voor me en blokkeerde hij de zon. 'Nergens jammer genoeg' hij stapte opzij en ging naast me zitten.

Ik zag hoe hij z'n hoofd tegen de muur legde en zijn ogen sloot. 'Mag ik je wat vragen?' vroeg hij nog met z'n ogen gesloten. 'Tuurlijk'. 'Mis je je ouders?' vroeg hij serieus. We waren beide stil en uiteindelijk deed hij z'n ogen open en keek hij me aan. 'Ja' zei ik alleen maar en ik keek naar mijn handen die met een grasprietje bezig waren.

'Een paar dagen terug had ik een droom die zo echt leek. Ik hoorde mijn ouders en rook zelfs het eten die mijn moeder aan het maken was. Is dat wel mogelijk, iets in je droom ruiken?' en ik keek Broin weer aan. Hij keek naar voren en ik zag hem zuchten.

'Dat kan ik je niet zeggen. Maar ik denk dat als iemand iets graag wilt zijn onderbewustzijn het één en ander doet. In dit geval jou laten geloven dat je je moeders eten rook in je droom' en hij keek me weer serieus aan. Ik kwam op een idee alhoewel, ik had het al langer in mijn hoofd maar had het nooit hardop gezegd of gevraagd.

'Zou ik nog eens terug kunnen gaan?. Zodat ik afscheid van ze kan nemen aangezien ik natuurlijk zo maar ben meegenomen hier naar toe'. Hij keek me moeilijk aan. 'Dat weet ik niet Sam' en zijn blik werd treurig. 'Wij gaan nooit jullie kant op, dat zou je ben ik bang aan iemand anders moeten vragen die daar meer over weet. Sorry Sam'. 'Geef niet Broin' en ik gaf hem een schouderklop.

We zaten daar een tijd met z'n tweeën en tuurde wat voor ons uit. Op een gegeven moment zag ik Edan ook nog even voorbij lopen. Hij keek onze kant even op maar liep gelukkig weer door. 'Wat is er tussen jullie twee?' vroeg Broin toen hij Edan zag kijken. 'Ik moet er bijna wat van gaan denken' en ik hoorde een zachte grinnik.

'Hoe bedoel je' en ik keek hem moeilijk aan. 'Hij bemoeit zich meer met jou dan dat ie doet met Nimeria. Vooral de afgelopen dagen. Als hij hier is en jullie staan bij elkaar in de buurt kijkt ie naar je als jij het niet in de gaten hebt'. Ha, zie je wel dacht ik. Dan had ik het dus wel goed.

'Maar enig idee waarom?' drong Broin aan. 'Geen flauw idee, al zou het uitmaken met Nimeria het één en ander veroorzaakt hebben' zei ik knikkend. 'Wat?!' zei Broin en hij keek me verbaasd aan. 'Hij heeft het uitgemaakt'. 'Gelukkig' mompelde hij. Ik keek hem moeilijk aan.

'Elke keer als ik haar zag kijkt ze chagrijnig en gedraagt ze zich alsof ze de koningin is'. 'Je vergeet het messenwerpen nog' en ik gaf hem een knipoog. 'O ja en die' en hij gaf me een glimlach terug. 'Ik vertrouwde haar al gelijk niet de dag dat ze me voor het eerst zag, toen jij bij mij kwam met je uitrusting nog aan weet je nog?' ik knikte als antwoord.

'Blij toe, hij verdiend wel beter' en hij was even stil. 'Is hij niet wat voor jou?' zei hij ineens uit het niets. Ik verslikte me, oké, die zag ik niet aan komen. 'Hoe kom je daar zo ineens op?'. 'Wat? Zo vreemd is het niet' zei hij schouderophalend.

'Hij kijkt altijd naar je al kan ik aan zijn blik en houding niet echt zien of dat is vanwege interesse of wat anders. Hij is soms nogal moeilijk te lezen. En bovendien, volgens mij is hij best knap als ik als een meisje moet denken'.

Andere WereldLees dit verhaal GRATIS!