Med-Cezirde Sevdim 3. Bölüm

7.4K 700 57

Evin kapısında inip, bizi karşılayan anneme doğru ilerledim. Tereddüt ettiğini gördüğümde koşup kendimi kollarına attım. "Anne o gün telefonda sana bağırdığım ve yüzüne kapattığım için çok üzgünüm. Ne olur beni affet."

"Yavrum, anne kız arasında bazen olur böyle şeyler. Çocuğuyla çatışmayan anne-baba olduğunu sanmıyorum." Bana gülümseyerek bakan gözleri arkamdan gelen babama kaydığında gülümsemesi yüzünde dondu. Aceleyle bana, "Sonra konuşuruz olur mu?" diyerek saçlarımı okşadıktan sonra babamın yanına koşturdu.

Büyük bir sevgiyle kocasının yüzünü iki elinin arasına alıp, "Ayhancığım, sevgilim ne oldu?" diye sordu. "Sen ağladın mı? Gözlerin neden kıpkırmızı?"

Arkamı dönüp yukarı çıkarken babam kısaca, "Artık biliyor." dediğinde bana her şeyi anlattığını bu iki kelimeyle özetlemişti.

Onları bir süre yalnız bırakmam gerektiğini düşünerek yukarı çıktım. Elimi yüzümü yıkayıp odama girdim. Yatağımda oturmuş Arda'ya babamla konuşmamı özetleyen bir mesaj yazıyordum ki, kapım tıklatıldı. Telefonumu kenara koyup, "Kapı açık!" diye seslendim.

Annem yaklaşıp yanıma oturdu. Lafı hiç dolandırmadan, "Demek baban sana her şeyi anlattı." dedi.

Başımla onaylayıp yüzüne baktım. "Çok üzgünüm."

"Ne için? Eğer telefondaki tartış-"

"Hayır anne, demek istediğim seneler önce yaşamak zorunda kaldığınız her şey için çok üzgünüm."

"Biz babanla birbirimizi çok sevdik kızım."

"Biliyorum. Ben sizin birbirinize olan sevginizi görerek büyüdüm. Yine de yaşadığınız şeylerin çok zor olduğunu şimdi anladım."

"Beraber olduğumuz sürece her zorluğun üstesinden geldik. Sen aramıza katıldığında mutluluğumuz da katlandı. Artık kimseye ihtiyacımız yoktu, biz üçümüz birbirimize yeterdik." Gözlerini yere indirdi, "Ya da biz öyle sandık. Baban senin senelerdir neler hissetmiş olduğunu anlattığında anladım. Ben de üzgünüm kızım. Çocukluğun boyunca kendini eksik hissettiğin için üzgünüm."

"Anneciğim hepsi geride kaldı. Artık her şeyi biliyorum."

"Burhan senin kim olduğunu anladığında sana kibar davrandı mı?"

"Anne, inan ki Burhan amcam çok kibar, dünya tatlısı bir insan. Her şeyiyle babama o kadar benziyor ki! Mimikleri, ses tonu, hareketleri, birbirimizi çok sevdik anne. Merak edecek bir şey yok. Beni sizden koparmaya çalışmadı. Lütfen endişelenme." Birden gülümsedim ve kıkırdadım, "Hatta karşılaşmamızın ayrıntılarını size anlattığımda çok şaşıracaksınız". Annemi yanağından öptüm. "Ama önce izin verirsen bavulumu boşaltmak istiyorum. Bir duş alıp hemen aşağı inerim. Sonra beraber öğle yemeği hazırlarız."

Neşelendiğimi gören annem de gülümsedi, odadan çıkmadan önce bana dönüp, "Pelin, sen büyümüşsün." dedi ve kapıyı arkasından yavaşça kapattı.

Bir süre bakışlarımı kapanan kapıdan ayıramadım. Büyüyen ben miydim? Yoksa korkularımla beslenen küçük kız mı?

Ergenliğimin ilk yıllarında bazı geceler sahilde uzanıp sonsuz büyüklükteki gökyüzünü izler ve hayatımın hesabını yapardım. Milyonlarca yıldıza bakarken kendimi çok yalnız hisseder, sessiz gözyaşlarımı kıyıyı döven dalga seslerine bırakırdım.

Med-Cezirde Sevdim (Tamamlandı)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!