MHH-CHAPTER 33

808 33 0

Anne's POV

"Ano ba?!. Hindi mo ba naiintindihan?!!. Hindi 'to isang laro! Hindi to basta away bata lang! John! For goodness sake!" iritableng sabi ko. Nakabalik na ako sa mansyon at ilang araw na rin ang nakalipas matapos yung pangyayaring yon. Si Cass binalaan ko siya na hindi na ako magdadalawang isip na paslangin siya sa susunod na sumalungat siya ulit sa daan ko! "Matulog ka na! Uuwi ka na sa Pilipinas sa ayaw at gusto mo!" sambit ko at binato ng masamang tingin si John. Nakauwi na kasi sina Joy at hindi naman talaga dapat nandidito ang John na to!

"Ha-ha-ha! You don't tell me what to do!" he laughed humorless."ano ba kasi talagang Big deal?!. May nagawa ka bang kasalanan?. Kung gusto nilang agawin ang kompanya mo for sure hindi naman nila yan gagawin sayo kasi may batas tayong sinusunod!" john

Pumunta ako sa living room at pinilit iwasan ang pangungulit niya.

Argh! Bakit ba kasi 'di matahimik ang isang 'to?!.

He-he's just so...innocent.

Ayokong madamay pa siya.
Which is odd 'cause I never cared for anyone. Even kay joy, hindi ko naman siya masyadong pinakikisamahan ng ganito.

"Just go to sleep." kalmadong sabi ko.

Naramdaman kong umupo siya sa tabihan ko.

"How can you be that calm knowing that you're being chased by knives and bullets?" john

Hindi ko siya pinansin. Pag talaga naubos ang pasensya ko dito sa mokong na to ibabato ko to hanggang sa Pilipinas eh!. Bakit ba kailangan niyang pakialaman ang buhay ko?!

"Ok! If you don't trust me, then fine!. May pakialam lang naman ako sayo! Kahit alam kong kaya mo na ang sarili mo, hindi naman siguro masamang mag ingat diba?!" john said. "Well I don't expect you to care!" sabi ko tapos tinignan niya ako for a moment as if kinakalkula niya kung seryoso ako sa mga sinabi ko then tinalikudan niya ako, akmang aalis na siya.

Nakatungo lang ako. " They are mafias. And mafias don't just fight for revenge or for money, they fight....to kill." I said coldly habang nakatungo pa din. Naramdaman ko ang pag flinch niya which makes me conclude na nagulat siya for a reason that I do not know. Yes maybe it is a normal reaction pag nalaman mo yung ganung bagay. But in his case, alam kong may tinatago siya.

He turned to face me. I did not even gave a single glance on him but I can see him in my peripheral vission.

"You're a..mafia member?" john said with shock tracing his whole body. Hindi ako nagsalita at tumayo.
Nilagpasan ko lang siya at pumunta na sa kwarto ko.

I gave him a blank expression bago paman ako makalagpas sa kanya.

This is too much.
Madami pa akong kailangang asikasuhin sa school at sa company.

Nahiga na ako at nag collapse na sa kama.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Too much noise..

I can hear others cheering my name.
And some loud voices saying 'I WILL KILL YOU'

Someone's screaming..

'YOU'RE A MONSTER!'

Then everything went black.

I am all alone and it is so dark.
Loneliness is eating me up.

Then suddenly a boy appeared in the distance.

He's tall and all I can see is his back.

I don't know why but something urged me to go near him but before I could touch him I saw a shadow of a man pointing a gun at him.

I was about to panic when he turned to face me with a genuine smile.

John.

That smile.
That irresistible smile. He surely is undoubtedly handsome.

His eyes is full of expression.

"Anne. Are you ok--" john. May pag aalala sa boses niya. Nanlamig ang buong katawan ko at nagulat
.
.
*Bang*

isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw sa buong paligid kasunod ng pagkawala ng ngiti sa mga labi ni John.

I quickly catched him.

My heart is beating so damn fast!
Bat ganun. Parang ang sakit. N-no.....

"John stay with me! Stay with me!" mabilis na sabi ko. Cupping his handsome face. Nanginginig ang mga kamay ko.

Ramdam ko ang pag agos ng mga luha ko kasabay ng pag agos ng dugo mula sa dibdib niya.

"A-anne.. M-may sasabihin ako s-sayo.." john

I just looked at him waiting for what he is gonna say.

"M-ma---" unti-unting naglaho si John.

Wait...wait!

"Joooooohn! Don't leave!....please."

I cried...and cried....hinihintay ko sigurong maubos ang mga luha ko which is impossible.

Teka...lumilindol ba?.

B-bat parang umuuga ako?

"Aaaaaaanne!!! Anne ayos ka lang ba?!" boses ng isang lalaki. Ha?. Ano yun? "Aaaaanne!!" napaupo ako mula sa pagkakahiga ko!

"Nananaginip ka. Ok ka lang ba?" John

Ugh. Nahiga ulit ako. MAS MABUTI PA PALA SA PANAGINIP KO! Atleast doon wala na siya! Tahimik na buhay ko! Binabawi ko na ang pag iyak ko kanina!

"Huy bat mo sinisigaw pangalan ko kanina?" tanong ni John. "Pinapatay kita sa panaginip ko! Kaya if you'll excuse me, 'di pa ako tapos sa pagpaslang sayo." mataray na sabi ko at tumalikod na sakanya sabay yapos sa unan ko.

Ramdam kong nasa loob pa din siya ng kwarto ko.

"Asuuus! Ikaw ha! Namimiss mo lang ako eh! Hahahaha. " he said playfully. "Shut your big disgusting mouth up!" me

"Pwede mo naman kasi akong pakiusapan, papayag naman akong samahan ka dito hanggang sa makatulog ka ng maayos eh. Hehehe" John.. Talaga bang may sapak ang isang 'to?!. "Gusto mo bang maunang matulog ng walang gisingan?!" mataray na sambit ko.

He raised both of his hands as a sign of surrender. "Eto naman, para nagbibiro lang yung tao. Hehe. Joke lang yun babygirl. Yaan mo sa susunod hindi lang kita basta sasamahan*wink*" john

Asdfghjkl!.

"Get out of my room!" sigaw ko. Sasabog na talaga ako sa galit. Pesteng lalaki to!

"Do you really want me to leave?" bigla biglang naging seryoso ang tono ng boses niya. Ang bilis niyang mag switch ng mood.

I was stunned at that thought.

Bigla na lang siyang tumalikod tas umalis at dahan dahang isinara ang pintuan ng kwarto ko.

What have I done?

It seems like 50% of me do not even care about him and could curse him for the annoyance that he's always giving me.

But then the other half of me is wondering why am I pushing away the only person who cares that much for me and believes in me.

Pero ngayong alam na niyang mafia member ako plus nasaksihan at nalaman na niya na kaya kong pumatay ng tao, hindi na siguro niya nanaising lapitan man lang ako. Siguro huling beses na yung kanina.

JeeZ!.

Just sleep anne.. You're just tired.
-----------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------
John's POV

she's right. Kelangan ko na ngang umuwi. Ano pa nga bang ginagawa ko dito?

Sagabal lang ako sa lahat ng plano niya. Maybe it is time to do things in our own personal way. I'll bother my own stuffs and leave her alone with hers.

Just like where we started..........strangers.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

My Heartthrob HusbandBasahin ang storyang ito ng LIBRE!