Hoofdstuk 18

3.9K 357 119

'Opstaan!'

Met een kreun opende Genesis een oog door een stem bij haar oor. 'Opstaan!'

Ze draaide zich mompelend op een zij, trok de deken hoger op en sloot haar ogen weer. Haar lichaam was nog steeds vermoeid en ze had overal pijn. Ze zou nog uren kunnen slapen.

'Genesis,' siste de stem weer – het irritante kreng. 'Opstaan! Serieus, dit is niet grappig. Je wilt niet te laten komen tijdens je eerste les. Duvall vermoord je.'

Nu drongen de woorden wel door en ze schoot als door de bliksem getroffen overeind. Wrijvend in haar ogen draaide Genesis haar hoofd en begon haar kleren bij elkaar te graaien. 'Ik was het vergeten!' Jammerend kleedde ze zich aan en haalde een kam door haar ravenzwarte haren.

De zachte stem die haar zonet nog uit haar dromen had gehaald, behoorde tot haar verbazing toe tot Riva. Het dienstmeisje stond met gevouwen handen naast Genesis' bed te wachten en bekeek het tafereel zwijgend. Ze glimlachte kort. 'Je hoeft me niet te bedanken, normaal doe ik dit niet, maar jij bent lief.'

Genesis knikte. 'Ik ben je toch dankbaar. Zorg alleen niet dat mensen argwaan krijgen.'

Ze keek om zich heen en besefte toen dat de grote slaapzaal al verlaten was. 'O...'

'Inderdaad 'o',' zei Riva met een toegeeflijke zucht. 'Iedereen is al op.'

'En eten?' Genesis begon de knoopjes van haar vest vast te maken. 'Waar kan ik dat halen?'

'Ik gok dat je nog een tiental minuten hebt voor je aan het lokaal moet zijn,' mompelde het dienstmeisje. 'Dus als ik jou was zou ik snel naar de eetzaal gaan om nog wat bijeen te sprokkelen.'

Ze keek met een ruk op. 'Ik haal het nooit.' Haar schoenen trok ze gehaast aan en zonder Riva gedag te zeggen, haastte ze zich de kamer uit. Met roffelende voeten rende Genesis de gangen door, opzoek naar de eetzaal. Ze bevond zich in de linkervleugel. Na een grondige kaartstudie, die ze had uitgevoerd in haar bed en waardoor vele meisjes haar luidkeels hadden vervloekt omdat ze het licht moest uitdoen, had ze geleerd dat de lessen gegeven werden in de rechtervleugel van de school en de slaapzalen en vergaderzalen zich aan de linkerkant bevonden. Ze rende verder, het leek een eindeloze weg. Steeds weer leek ze dezelfde gangen tegen te komen en de docenten wierpen haar verstoorde blikken toe.

Toen Genesis uiteindelijk hijgend de inkomsthal bereikte, zag ze een grote gang die uitgang op de eetzaal en ze spurtte naar binnen.

De ruimte bestond uit houten tafels die kriskras door elkaar waren gezet met achteraan het buffet. Toen ze binnenviel, keken de meeste leerlingen verstoord op en Genesis kreeg het roodharige meisje van gisteren in het oog dat haar had uitgelachen omdat ze er miserabel had uitgezien.

Onder de ogen van tientallen mensen schuifelde Genesis de zaal door, naar het buffet. Ze voelde de blikken branden, de kritiek die geuit werd en het schamper gesnuif dat haar oren bereikte, deed haar aarzelen. Met een dienblad in haar handen staarde ze naar het eten voor haar neus, zette het weg en pakte uiteindelijk een paar graankoeken uit de rekken. Haar hart bonkte in haar keel en haar handen trilden vervaarlijk terwijl ze een mok met melk vulde. De witte vloeistof begon over de rand te lopen en Genesis vloekte zacht.

Iemand lachte.

Nog iemand.

Haar wangen werden rood als vuur. Ze klemde haar vingers zo stevig rond de mok dat haar knokkels wit wegtrokken en liep naar een tafel. Haar ogen schoten rond, zoekend naar een vriendelijk gezicht, maar uiteindelijk sloop ze toch weg en ging alleen zitten. Ze was doodsbenauwd en nerveus – ze hoorde hier niet.

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!