Hoofdstuk 2

3.5K 138 23


 "Hoe halen jullie het in je hoofd! Zijn jullie gek geworden? Weten jullie wel wat er gebeurt wanneer ze dit vinden? Geen pardon, jullie zullen worden gedood. En ik, ik waarschijnlijk ook, want ik weet er nu ook van, ik ben medeplichtig. Alles ... niets kan ons redden. Ik ... ik ... " Ze voelt hoe haar ademhaling de overhand krijgt, hoe de stoten lucht steeds sneller komen en haar zuurstof naar buiten persen zonder haar van nieuwe te voorzien.

"Kessia, rustig! Je moet rustig worden. Je gaat hyperventileren, alsjeblieft, schat, rustig nou."

De stem van haar moeder klinkt ver weg en ze is duizelig. Straks valt ze nog flauw, maar de hand die haar hoofd zacht, maar dwingend naar beneden duwt, lijkt van steen.

Met haar hoofd tussen haar benen, voelt ze eindelijk hoe het suizen, wat begon in de ronde grot en de hele weg naar huis alleen maar erger werd, vermindert. Haar moeders stem, lichtelijk hysterisch, dringt weer tot haar door en langzaam laat ze de woorden op haar inwerken. Rustig worden, goed idee, ze moet kalmeren. Langzaam praten en luisteren naar antwoorden. Met een ruk schiet ze overeind, maar voordat ze opnieuw kan beginnen met een reeks paniekerige uitroepen, zegt haar vader: "Stil nu, Kessiana! Eerst luisteren."

Met een schok kijkt ze haar vader aan. Zo heeft ze hem nog nooit horen praten. Zijn stem is nog steeds vriendelijk. Haar vader is altijd vriendelijk, maar hij is nu ook heel erg streng. Nog strenger dan die ene keer dat ze middernacht uit haar bed was geklommen om de halve taart op te eten die haar moeder voor haar verjaardag had gemaakt. Toen was ze zes. Nu is ze tien jaar ouder en het volle besef dat haar leven in gevaar is, beneemt haar bijna de adem. Ze concentreert zich wanhopig op haar vaders lippen, die haar nogmaals tot stilte manen. Was ze dan nog steeds aan het praten? Misschien moet ze iets minder paniekerig doen. Wanneer was de laatste keer dat er een zuiveringsronde was geweest in de nederzetting? Ruim drie jaar geleden, toch? Ze kan het zich niet eens meer herinneren. Met zo weinig mensen en zo weinig problemen, is er ook helemaal geen reden voor een bezoek van de politie. Waarom zouden ze nu opeens voor de deur staan? En zelfs dan, met geen mogelijkheid zullen ze die ene ronde grot vinden, waarin de ... de ... In haar vaders ogen kijkend, ziet ze zijn bezorgdheid. Hij zal nooit iets doen om haar in gevaar te brengen, toch? Er is geen reden voor paniek.

Diep ademhalend, knikt ze een paar keer. De lijnen rondom haar vaders ogen vervagen wat en terwijl hij haar handen vastpakt, zegt hij op zachte toon: "Deze boeken zijn alles wat ons rest van de tijd waarin onze voorouders leefden. Sommigen zijn al honderd jaar oud. De regering heeft boeken verboden, maar in de ogen van een kleine groep, is de stapel die in die grotten ligt net zo waardevol als elke boom. Het is een levende herinnering aan de vreselijke gebeurtenissen die tijdens de revolutie zijn gebeurd. Een herinnering die niet zomaar uitgewist mag worden. Dat is een verspilling. Begrijp je dat?"

Begrijpen? Wat moet ze begrijpen? Dat haar ouders deel uitmaken van een groep rebellen? Een groep die bekend staat om hun ketterse denkwijze, waarmee ze de hele nieuwe wereldorde willen ondermijnen? Haar hele leven is haar geleerd dat het verkeerd is om je te verzetten tegen de regering. En waarom zou je ook? Is het er niet veel beter op geworden? Goed, er is nog maar een fractie van de bevolking over, maar er is vrede en overvloed. En iedereen is gezond, of wordt gezond; niet meer ziek van chemische stoffen, geen luchtvervuiling meer. Is dat niet veel beter dan hoe het eerst was? Hoe kan haar vader nou zeggen dat ze moeten blijven denken aan hoe het was?

In één klap staat haar wereld op de kop.

"Jullie hebben gelogen." Haar stem klinkt schor, vast van het snelle ademhalen van net. "Al die jaren ... Niets van wat jullie mij hebben verteld, geloven jullie zelf. Hoe moet ik jullie in hemelsnaam nog vertrouwen? Kijk naar onze wereld, het is kalm en netjes en goed, waarom willen jullie dat veranderen? Zijn die paar boeken, die paar blaadjes papier echt zo belangrijk, dat jullie je leven ervoor willen riskeren?"

Bewaard Lees dit verhaal GRATIS!