Hoofdstuk 1

6.4K 202 51


Mijn naam is Kessiana Alexandra Dantem. Ik ben geboren op de dag dat de revolutie eindigde.

Haar vingers zweven boven de virtuele toetsen, die geprojecteerd worden op de tafel voor haar. Wat nog meer?

Ten zuidwesten van New Denver ligt de Grand Canyon. Er zijn een aantal nederzettingen gebouwd in de afgelopen zestien jaar en de kleinste daarvan is mijn thuis. Het plafond van ons huis, waar ik woon met mijn ouders, is gemaakt van zandsteen, maar dat is het enige natuurlijke. Natuurlijk.

Kessia's vingers houden weer stil. Misschien is dat iets te provocerend? Alle eerste verslagen worden gescand op oproerige bewoordingen. De nieuwe regering houdt graag een vinger aan de pols, wat de toekomstige generatie betreft.

Ze verwijdert de laatste zeven woorden en tikt in plaats daarvan: de rest van het huis is modern en van alle gemakken voorzien. We maken dankbaar gebruik van de ter beschikking gestelde bouwmaterialen.

Misschien is dat iets te slijmerig? In ieder geval te hoogdravend.

Achterover leunend, strekt ze haar armen zo hoog mogelijk de lucht in. Er zal niet veel veranderen, nu ze klaar is met high school. Aangezien het dichtstbijzijnde schoolgebouw zo'n tien uur reizen is, heeft ze vanaf haar negende jaar les gehad via haar implantaat. Net als alle andere kinderen uit de nederzetting. Ze heeft niets meer nodig dan een rustige plek en een computer. Studeren aan het college werkt hetzelfde.

Heel even denkt ze na over de revolutie die alles veranderd heeft. Geen burgeroorlog, geen globale Armageddon, enkel een revolutie. Maar wel één met verstrekkende gevolgen. Haar ouders hebben haar er veel over verteld, meer nog dan dat ze geleerd heeft op school. Het was door de revolutie dat zij nu in deze nederzetting wonen; dat het rotsgewelf boven haar hoofd zowat het enige natuurlijke element aan haar huis is. Uiteraard zijn er een paar stenen muren, maar het meeste bestaat uit metaal en glas. De meubels, tussenwanden, badkamerelementen, het serviesgoed, zelfs de decoratie. Geen hout, uiteraard. Niets mag ooit nog van hout worden gemaakt. Dat is de grootste, strengste en meest hervormende wet, die ingesteld is door de nieuwe regering.

Elk gebruik van levend materiaal, waarbij dat materiaal onherstelbaar achterblijft, voor doeleinden waarvoor alternatieven kunnen worden gebruikt, is verboden.

Katoen is prima, de plant gaat niet stuk na het oogsten van de witte pluizenbollen. Natuurlijke middelen, waar met zorg mee wordt omgesprongen, zijn zelfs te verkiezen boven hun kunstmatig verkregen tegenhangers. De hele economie van de nieuwe wereld is erop ingesteld om zo goed mogelijk voor de aarde te zorgen. Ook in Europa klinken nu geluiden van protest, net zoals het zesentachtig jaar geleden was begonnen in Amerika.

Kessia staart naar de woorden op het scherm voor haar. Wat moet ze nog meer over zichzelf vertellen? Zullen ze willen weten dat ze van vlechten houdt? Dat ze zich urenlang kan vermaken met haar eigen haar, dat tot op haar heupen hangt? Of dat ze soms een hele dag dwaalt door de kilometers lange gangen die in de bergen rondom haar liggen? Wie vindt dat nou interessant? Maar ze moet iets opschrijven. Of ze wordt aangenomen aan het college is de vraag niet, iedereen wordt aangenomen. Er zijn te weinig leerlingen om iemand te hoeven weigeren. Maar omdat bijna niemand elkaar echt zal spreken, is het verplicht een profielwerkstuk te maken voor het begin van het schooljaar. Beeld, geluid en tekst. Voor het beeld en geluid heeft ze twee dagen met een cameraman rondgelopen om haar leven te documenteren. De cameraman was haar vader, gelukkig. Het hele gedoe was al ongemakkelijk genoeg. Morgen is de laatste dag, dus moet ze nu echt de tekst afmaken.

Langzaam tikkend, om haar nagels niet te beschadigen, typt ze een algemeen verhaaltje over haar hobby's, haar familie en de huisdieren die ze niet heeft. De lak op haar nagels droogt tergend langzaam. Onnodig gebruik van chemicaliën is net zo verboden als het houden van een dier binnenshuis. Dankzij het internet zijn er genoeg manieren te vinden om toch make-up te gebruiken. Zelfgemaakt en gebrekkig, maar niet helemaal hopeloos.

Bewaard Lees dit verhaal GRATIS!