Hoofdstuk 14

3.7K 364 223

HAAAA NA DIT HOOFDSTUK GAAN JULLIE ME ALLEMAAL HATEN EN IN SCHOK ZIJN!

Hoofdstuk 14 - Genesis

De volgende ochtend werd Genesis gewekt door luide stemmen om haar heen. Kreunend opende ze haar ogen en concludeerde dat de wereld draaide. Even moest ze zichzelf tot de orde roepen en haar blik op één bepaald punt in het landschap focussen, alvorens ze weer scherp zag.

De zon piepte net tussen de bomen door en strooide goudgeel licht uit over het open veld. De warmte streelde Genesis huid en ze probeerde er even van te genieten. Haar nek was stijf en haar handen waren verkrampt door de ongemakkelijke houding waarin ze had moeten slapen. Genesis was zich nog nooit zo bewust geweest van de spieren in haar lichaam als nu – het paardrijden niet meegeteld. Kreunend probeerde ze van positie te veranderen, maar dat zorgde ervoor dat de touwen strakker kwamen te zitten en ze vloekte binnensmonds.

'Gaat het wel?'

Met een ruk draaide ze haar hoofd om Pax' ogen te ontmoeten. Hij grijnsde naar haar, op een aantrekkelijke, plagerige manier die ze moeilijk over het hoofd kon zien. 'Wat denk je zelf?'

Hij knikte met een zwakke glimlach om zijn lippen. 'Niet dus.'

'Mijn spieren,' mompelde ze. 'Ik denk dat ze kapot zijn.'

'Dat zal wel meevallen.' Hij kwam overeind en veegde wat bladeren en stof van zijn broek, maar de geamuseerde twinkeling in zijn ogen was haar niet ontgaan. 'Je zal nog veel pijn gaan lijden als je traint aan de school van de Elite.'

'Hoe weet jij dat nou?' vroeg Genesis fronsend en ze zag zijn blik verstrakken. 'Ik heb het een en ander gelezen,' zei hij zacht en ze voelde dat ze een gevoelige snaar had geraakt.

'Waarom laat je ons niet gewoon gaan?'

Pax legde zijn hoofd in zijn handen en mompelde wat. Toen hij opkeek stond zijn blik kil. 'Nee.'

'Waarom?' Genesis hield haar hoofd schuin en keek hem smekend aan, maar hij bleek immuun te zijn voor haar blik en lachte alleen schamper. 'Dacht het niet. Jullie zijn onze manier om de kost te verdienen.'

'Ga dan gewoon werken!' snauwde ze tegen hem. Pax' ogen werden zwart en hij staarde haar woest aan, zijn handen plots tot vuisten gebald. 'Heb je er ooit al eens bij stilgestaan dat niet iedereen nog werk kan vinden? Of anders moet ik als een slaaf proberen te overleven. Terra gaat langzaamaan ten onder, Genesis. De oorlog kost ons tonnen vol geld, snap je dat? De oorlog waarin jij zal gaan meevechten, betekent onze ondergang. Terra zal verzwolgen worden in armoede.'

Ze staarde hem verbijsterd aan. Had hij – deze verraderlijke jongen – gelijk? Genesis schudde verward haar hoofd, probeerde zijn woorden van zich af te zetten. 'Maar wat wil je dan? Dat wij niet vechten met de Daemonen en ons allemaal laten onderdrukken?'

Pax zuchtte diep. 'Uiteindelijk lost oorlog niets op.'

'Misschien doet het dat net wel,' zei Genesis met een frons, maar ze twijfelde er zelf aan. Pax knikte. 'Mensen praten over vrede, maar vrede bestaat niet.'

Daar had hij gelijk in. Pax opende zijn mond om nog iets te zeggen, maar hij werd onderbroken door de stem van Arox. 'Zoon. Neem ze mee. We vertrekken zo.'

Hij knikte. 'Natuurlijk, vader.' Arox kwam naar hen toe en liet zijn ogen over hen heenglijden. Genesis hoorde Syren iets verderop wat mompelen en ze zuchtte door zijn opstandigheid. Arox maakte haar los van de boom en duwde Pax naar Syren toe. De man liet haar handen vastzitten en trok haar niet al te zachtzinnig overeind waardoor ze haar tanden op elkaar moest klemmen om niet te schreeuwen van pijn.

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!