Hoofdstuk 3

4.8K 448 70

De volgende dag werd Genesis wakker doordat een hardnekkige lichtstraal door een spleet in het hout drong en haar bleef lastigvallen, brandend op haar gesloten oogleden. Kreunend en vervloekingen mompelend, rolde ze op haar andere zij en drukte haar gezicht in het dunne kussen. De zonnestraal tintelde op haar huid en ze wist dat de slaap niet meer zou komen. Het was zondag vandaag – rustdag.

Eindelijk. De enige dag in de week waar ze een beetje van kon genieten – gisterenavond niet meegerekend.

Opnieuw werden Genesis' wangen warm en ze duwde haar hoofd dieper in de stof van haar kussen. Het hele gebeuren leek onwerkelijk, alsof ze een droom had gehad die levensecht in haar herinneringen was achtergebleven. Syren had haar hand vastgehouden en haar een groot geheim toevertrouwd. Waarom haar?

Misschien omdat je een simpele, arme dienstmeid bent en je niets mag doorvertellen als je dat bevolen wordt, dacht een gemeen stemmetje in haar hoofd. Genesis zuchtte diep en draaide zich op haar rug en opende haar ogen.

Ondanks de twijfels over Syrens motieven waarom hij het haar had verteld, kon ze niet ontkennen dat het goed had gedaan om te weten dat hij haar vertrouwde en haar misschien ook wel eens stiekem bekeek, zoals zij bij hem durfde te doen.

Een grote grijns verscheen op haar gezicht bij dat idee en ze bloosde diep. 'Verman jezelf Genesis,' mompelde ze en kwam overeind van het matras.

Haar ogen gleden naar de andere kant van het kleine vertrek en vonden de opgekrulde gestalte van Leila. Haar blonde haren lagen als een waaier rond haar hoofd en haar kleren zaten schots en scheef – duidelijk een wilde nacht gehad.

Genesis rolde met haar ogen en liep naar de emmer die in de hoek van de kamer stond. Ze pakte het ding op en staarde naar het troebele water dat lome kringetjes beschreef.

Zuchtend besloot ze naar de grote tuin van het Castelio te gaan om vers water te gaan halen en zich eens grondig te wassen. Ze wist niet hoe het kwam, maar plots vond ze het belangrijk om er iets beter uit te zien dan anders – en ergens had ze wel een vermoeden dat het door Syren kwam.

Toen ze de deur achter zich sloot en de gang doorliep, stuitte ze op Erke. De forse vrouw greep Genesis meteen beet bij een schouder en hield haar staande. Met grote ogen keek het meisje naar haar op, zoekend naar iets dat ze alweer fout had kunnen doen, maar ze vond niets. Of Syren had haar toch verraden, die optie had ze natuurlijk ook nog.

'Waar denk jij dat je heengaat?'

Genesis zwaaide met de emmer. 'Ik wilde vers water gaan halen om mezelf te wassen,' zei ze zo kalm mogelijk en haar hart bonsde onophoudelijk in haar keel.

Erke trok haar weerbarstige wenkbrauwen op in een gebaar van spot. 'Perfect. Wanneer je dat gedaan hebt, zorg je dat je tegen vier uur terug in de het Castelio bent.'

Genesis staarde de kokkin aan. Ze snapte er niets meer van en ze vroeg zich af of ze alweer straf zou krijgen voor de overtreden regels. Kon het zijn dat Syren had gelogen en wel had doorverteld dat ze zich 's nachts door de gangen had begeven? 'Waarom?'

Erke liet haar los. 'Omdat je je werk niet naar behoren hebt gedaan deze week, werk je vanavond in de eetzaal. Graaf Henricus heeft een groot feest georganiseerd waar verschillende roemrijke generaals en soldaten bij aanwezig zullen zijn.'

Genesis' mond zakte een stukje open en ze voelde angst en opwinding om voorrang strijden. Ze wist dat zulke avonden interessant waren om nieuwe mensen te leren kennen die haar hier misschien weg wilden halen, maar voor een jong meisje was het niet altijd de veiligste plaats om te vertoeven.

'Ik... Ik wil niet,' stamelde ze uiteindelijk onzeker, maar meteen gaf Erke haar een waarschuwende tik tegen haar hoofd. 'Zoals je weet meisje, ben jij maar een simpele dienstmeid en die houdt zich aan de regels. Vergeet het niet; jij hebt niets te willen.'

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!