Hoofdstuk 1

8.5K 536 137

De blonde jongen ramde zijn vuist in het gezicht van zijn tegenstander en een misselijkmakend gekraak galmde door het vertrek. Hij werkte zijn slachtoffer steeds verder tegen de grond en bleef genadeloos op hem rammen, alsof hij een lappenpop was in plaats van een levend wezen. Zijn vuisten raakten besmeurd met bloed, maar de andere jongen was niet zo weerloos als hij had geleken. Met een onmenselijke krachtinspanning wist hij zichzelf overeind te werken en stortte zich op de jongen met de blonde haren. Onder woest geschreeuw en gevloek vielen ze elkaar aan en knalden tegen muren terwijl ze de kamer door suisden. Ze sloegen tegen de houten muur en die kraakte als protest. Stof dwarrelde naar beneden, de wanden trilden vervaarlijk.

Het meisje dat meekeek vanachter een scheur in het hout dook geschrokken ineen en zoog haar adem sissend naar binnen. Het hout trilde om haar heen, maar hield het.

Even had ze gedacht dat de muur het zou begeven en samen met zijn ondergang de hare zou bezegelen. Met een zachte zucht van opluchting veegde ze het straaltje zweet van haar voorhoofd en verschoof wat in haar kleine schuilplaats, haar tweede thuis die niemand anders hier kende.

Opnieuw drukte ze haar oog tegen de spleet in het hout om de rest van het gevecht te volgen.

Nu was het de blondharige jongen die het onderspit moest delven. Met een rauwe kreet stootte de andere jongen hem tegen de onderkant van zijn kin en de blauwe ogen van zijn slachtoffer rolden omhoog, waarna zijn lichaam verslapte en hij levenloos naar beneden gleed tegen de houten muur.

De overwinnaar haalde hijgend een hand door zijn bruine haren en spande kreunend zijn spieren op, die opbolden onder zijn hemd. Het zweet gutste van zijn lijf toen hij zich over zijn slachtoffer boog en iets onverstaanbaars prevelde, met een bezorgde blik in zijn paarse ogen.

Het luiden van een klok deed het meisje opschrikken, maar meteen ontspande ze weer. Ze wist wat dat betekende – het gevecht was voorbij.

De deuren van het vertrek vlogen open en vanuit haar schuilplaats keek ze toe hoe twee mannen in lange, witte gewaden naar binnen liepen om zich over de verliezer te ontfermen. De ene knielde neer en haalde een wit poeder uit zijn gewaad dat hij in de mond van de blonde jongen duwde terwijl de andere zich ontfermde over de overwinnaar.

'Alles verzorgen?'

'Ja, behalve die linkse tegen mijn kaak,' antwoordde de jongen. 'Die mag verkleuren. Vinden de meiden wel aantrekkelijk.'

De Heelmeester fronste, maar besloot daar niets op te zeggen. 'Natuurlijk, Syren.'

Zwijgend ging hij aan de slag met de wonden van Syren en zei geen woord meer. Na een paar minuten waren ze allemaal verdwenen, behalve de beurse plek op zijn kaak.

De blondharige jongen kwam bij en hoestte waarna hij kreunend opstond. Zijn blauwe ogen gleden naar Syren. Die grijnsde zijn witte tanden bloot. 'Volgende keer beter, Keiran.'

Keiran fronste nijdig. 'Hoe deed je dat?'

'Wat?'

'Je deed iets vreemds met me,' mompelde Keiran. 'Plots voelden mijn ledematen loodzwaar. Hoe kun je dat verklaren?'

Syren verstijfde. Zijn donkerpaarse ogen werden groot van ongeloof. 'Waar heb je het over?'

Keiran keek hem kil aan. 'Ik vocht met je en plots leek de tijd te vertragen. Je speelt vals!'

'Ik...'

'Je bent je Gave aan het ontwikkelen, dat kan niet anders,' opperde Keiran en hij wierp Syren een blik toe die alleen omschreven kon worden als pure jaloezie.

Syren verstarde volledig en keek Keiran ongelovig aan. 'Nog niet,' fluisterde hij. 'Nog niet.'

Het meisje drukte haar oog nog steviger tegen het hout en volgde het gesprek vol ontzag. Kon het zijn dat Syren zijn Gave had ontwikkeld? Wanneer dat gebeurde, zou hij speciale trainingen moeten volgen om klaargestoomd te worden voor het leger. Hij zou mee mogen vechten voor de vrijheid van zijn land en onderdanen. Het idee alleen al deed het meisje huiveren van ontzag en ze balde hoopvol haar vuisten, wachtend op Syrens verdere antwoord, hopend dat het echt zo was.

NOX - De BegaafdenLees dit verhaal GRATIS!