Pap, ik ben terug

354 29 2

"Nee! Hoe durven jullie onze krachten af te pakken!" Schreeuwt Kentlos. Ik zie dat hij verzwakt is. Dan verschijnen er handboeien om hun polsen, ze kunnen nu helemaal nergens meer heen. Ik zucht van opluchting.

"Eindelijk, het is afgelopen"

~ 1 week na het gevecht ~
POV Selina
De tovenaar zitten in een cel hier heel ver vandaag. De cel zit onder de grond en is omringt door bewaker. Natuurlijk zitten de tovenaars niet bij elkaar. Ze zitten elk in een aparte cel zodat ze niet kunnen ontsnappen.
Alles wat is vernield van het dorp wordt door de wolven en de tovenaars opnieuw  opgebouwd. We zijn ook bezig met het paleis her op te bouwen. Ondertussen is er vrede over alle soorten van vampiers tot wolven tot reuzen etc.
Maar er moet nog 1 iets gedaan worden en dat is naar huis gaan mijn vader halen, de koning van Utopia. Natuurlijk zak het moeilijk zijn om alles aan hel uit te leggen, maar het is mijn plicht om dit te doen.

"Ben je klaar Selina?" Zegt Rozelina tegen mij. Ik kijk haar met een vastberaden blik aan.
"Dan gaan we vertrekken." Zegt Rozelina.
"Veel succes" Roepen de meiden die ons uitwuiven. Ik glimlach nog eens naar ze en stap dan samen met Rozelina door de magisch poort die ons naar mijn huis brengt op aarde. De rest van de meiden blijven in Utopia om te helpen het dorp op te bouwen.

Voor mij zie ik een fel licht en gelijkelijk aan begin ik bomen te zien en huizen. Nu begin ik ook mensen te horen en auto's. Dan zie ik mijn huis en verdwijnt het felle licht.
"We zijn er." Zeg ik nerveus tegen Rozelina.
Ik zucht eens en kijk Rozelina nerveus aan.
"Ik ben al zeker 2 weken weg van thuis. Ze zijn mij waarschijnlijk aan het zoeken. "  Zeg ik met een zucht." Hoe moet ik dit dan gaan uitleggen aan mijn vader en aan mijn vriendinnen etc." Ik kijk Rozelina wanhopig aan.
"Rustig maar, het belangrijkste is nu dat je vader weet wat zijn echt 'thuis' is , wat zijn verleden is en wat zijn plicht is."
Ik knik en kijk Rozelina aan. Dan draai ik mij om en kijk ik naar mijn huis. Nu pas besef ik dat ik in mijn tuin sta.
Ik adem heel diep ik en dan weer uit.
Zenuwachtig loop ik naar de achterdeur. De deur zit niet op slot dus mijn vader is thuis. Ik stap naar binnen en kijk rond.
Ik loop verder in mijn huis, en dan zie ik pap zitten in de woonkamer.
" Pap" fluister ik met tranen ik mijn ogen.
Pap schrikt en kijkt op.
Zijn ogen worden schoteltjes en hij springt recht
"Selina!" Zegt hij hardop met tranen in zijn ogen . Ik loop naar mijn vader en spring in zijn armen.
" Ik heb je zo gemist" huil ik alsof ik nog nooit gehuild heb.
" Ik jou ook Selina" snikt mijn vader.
Mijn vader kijkt me aan. "Waar heb je al die tijd gezeten?" Vraagt hij bezorgd.
"Pap ik ben volkomen veilig geweest." Zeg ik geruststellend tegen pap, helemaal veilig was ik nu ook weer niet. Denk ik in mijzelf.
Rozelina, mijn vader en ik gaan op de bank gaan zitten in de woonkamer.
" Ik dacht dat je ontvoerd was, ik was echt ongerust, ik dacht dat ik je nooit meer terug ging zien." Zegt pap terwijl hij mij verdrietig aankijkt.
" ik kan het allemaal uitleggen." Pap kijkt mij verdrietig aan, maar ik zie ook woede ik zijn ogen.
Oeps ik denk dat hij boos is omdat ik niets heb gezegd dat ik weg ging of in Utopia was.
" euhm pap ik moet iets héél belangrijks vertellen."
Pap kijkt mij aan.
"Gaat dit misschien over dat je zo lang bent weg geweest." Zegt hij op een kwadere toon.
"Ja pap, dit is echt belangrijk." Ik kijk mijn vader hoopvol aan en dan knikt hij dag ik mag vertellen wat ik wil zeggen.
"Nou ja ... Je weet wel dat euh... Mama is overleden bij een ongeval." Zeg ik voorzichtig tegen mijn vader, ik zie dat hij wat gespannen zit vooral omdat dit over mijn moeder gaat en dat ligt wat gevoelend.
"Nou ... Dat is eigenlijk een leugen, het is niet waar." Ik zie dat mijn vader schrikt.
"Wat bedoel je Selina!" Zegt hij kwaad. "Ik wil hier geen onzin over horen."

"Rustig maar,Selina verteld de waarheid, want ik ben getuige van wat er allemaal is gebeurd." Zegt Rozelina op een vaste en krachtige toon die mijn vader wat kalmeert.
" Mama is niet dood door een ongeval, maar ze is vermoord." Ik krijg een brok ik mijn keel en probeer het weg te slikken. Ik wil nu niet gaan huilen.
Pap schrikt weer, maar nu blijft hij rustig.
"Mama is vermoord door 5 tovenaars." Ik zie dat mijn vader zijn wenkbrauwen fronst.
"Tovenaars? Ben je op je hoofd gevallen? Er bestaan toch geen tovenaar."

"Ja hier bestaan er geen, maar in Utopia bestaan ze wel." Probeer ik wat zelfverzekerder te zeggen.
"Utopia, wat is dat nu weer?"
"Pap dit is misschien raar maar dat is onze thuis en jij... jij bent de koning van de feeën van Utopia." Zeg ik wat nerveus, ik denk dat ik nu een rood hoofd krijg.
Mijn vader legt zijn hoofd in zijn handen.
"Euhm ... Feeën, Utopia en ik een koning."
" Ja pap het is echt allemaal waar wat ik je vertel! Maar jij weet het gewoon niet meer omdat mama het wist dat wij en vooral ik in groot gevaar waren. Dus ze heeft jij en ik toen ik nog maar een baby was naar de aarde gestuurd omdat wij hier veilig zouden zijn en de tovenaars ons niet zouden vinden daarom heeft mam jouw geheugen gewist."
"Is dit echt?" Vraagt hij zich verward af.
"Ja pap , daarom komt het dat jij bijna geen herinneringen hebt van voor mijn geboorte. De meeste werden gewist, en de herinneringen die je hebt zijn vast ook niet echt." Pap legt zijn hoofd in zijn handen.
"Een deel van mij zegt dat het waar is, maar een ander deel zegt dat dit onzin is." Mijn vader kijkt mij weer aan.
"Je moet me geloven!" Zegt ik tegen mij vader. In de verte zie ik een glas water staan, ik concentreer mij er op en het water begint geleidelijk aan het het glas te gaan en het zweeft richting mijn vader.
"Geloof je Selina nu?" Vraagt Rozelina. Mijn vaders ogen worden zo groot als schoteltjes. Vlug laat ik het water terug naar het glas gaan voordat het water valt.

Ik kijk mijn vader aan. "Ik geloof je Selina, je hebt gelijk."
"Pap je moet echt mee naar huis,we hebben je nodig , alle feeën hebben hun koning nodig." Ik kijk mijn vader hoopvol aan.
"Ok ik moet eerlijk zijn dat ik wel benieuwd ben naar die nieuwe wereld." Zegt hij met een glimlach. "Maar zo makkelijk kan ik niet mee." Zegt hij "Hoe bedoel je?" Vraag ik met gefronste wenkbrauwen.
"Ik moet nog wat zaken afhandelen zoals een mop verzinnen om te zeggen dat je niet echt vermist was etc. en jij moet naar je vriendinnen gaan want ze zijn dood ongerust en we moeten zeggen tegen onze vrienden dat we op reis gaan omdat een ver familielid jarig is. Dat geloven ze vast wel." "Ok pap, dan zal ik nu naar mijn vriendinnen gaan. Ga je mee Rozelina?"
"Ja tuurlijk." Zegt ze blij. "En ik zal naar de politie bellen an alles in orde
maken." Zegt pap.
----------------------------------------------------
Dit is waarschijnlijk het voorlaatste stuk. Dus dat betekend dat we aan het einde van het boek zijn gekomen. Hopelijk vinden jullie het een tof boek om te lezen. 😊 commentaar en votes zijn altijd welkom. Nogmaals bedankt om mij boek te lezen! ❤️

The Missing Fairy  Lees dit verhaal GRATIS!