Chapter 16

67 4 0

ARJHYLLAINE

Masyado akong pagod kaya nakatulog ako sa balikat ni Ariel habang naghihintay kami na lumabas ang doctor mula sa operating room. Hindi pa rin ako makapaniwala hanggang sa ngayon na nasa bingit na ng kamatayan ang kapatid ko. Wala akong sinisisi sa nangyari dahil alam ko na may rason ang lahat ng mga ito.

" lumabas na si doc." narinig kong sigaw ni Aira sa amin. Napabalikwas naman ako ng bangon nang marinig ko ang sinabi niya.

Agad kaming lumapit ni Ariel kung nasaan ang iba pa niyang mga kaibigan pero noong makita ko kung ano ang i inilabas ng mga nurse mula sa operating room....

Parang gusto kong umatras....

Isang malamig na bangkay na nababalutan ng kumot ang inilabas nila mula doo sa OR

Naging napakasakit ng dibdib ko noong makita ko ang bangkay.

Napakarami ring mga bagay ang nagsisi unahan sa utak ko.

Si Mico kaya ang namatay?

Kung si Kuya?

Si Kuya?

Natigil ako sa pag iisip nang sumagi iyon sa akin.

Nakalayo na ang mga nurse kasama ang bangkay nang sa hindi ko malamamng dahilan ay napasigaw ako ng sandali lang.

Gusto kong pigilan sila sa paglayo pero wala naman akong lakas ng loob kahit humakbang man lang palapit doon sa kanila. Pakiramdam ko, inabot ako ng oras marating lang kung nasaan ang bangkay. Grabe ang kabog ng dibdib na nararamdaman ko.

" Kayo po ba ang pamilya ng bangkay?" tanong ng isang lalaki sa akin. Hindi ako sumagot, hindi pa naman ako sigurado kung sino ang nasa ilalim ng kumot na iyon pero ayaw ko ring umalis. Tiningnan ko ang lalaki at siguro nakuha naman niya ang gusto kong mangyari. He slowly opened the blanket. Hindi ko kaya kung ako lang. I dont have enough courage to do it. Wala sa loob kong pinaloob ang sarili ko sa katawan ni Ariel. As the face of the dead being recognized, All I could do was to gasp the the scarce air that was there in the area. The next thing I knew, everyone is crying in so much agony.

***

QUITTA

Always expect the worst.

Think of not the clichè. Think reversely.

That' s my principle in life. Hinahanda ko ang sarili ko sa pinaka malalang mangyayari nang sa ganoon, I could build a the same level of defense that will counter that situation. They say, para raw akong bato. Hindi raw ako marunong makiramdam sa mga emoayon ng ibang tao, na kapag may mga nakakaiyak na bagay, naubos na raw lahat ng luha nila, ako'y hindi man lang nangilid ang mga luha. I'm just being realistic. Ang mangyayari, mangyayari.

That's how I know myself....... before.

Ngayon, hindi ko na alam. Masyado akong napagod. I am so stressed. I'm not used to this feeling. And I think I needed a break. Lumabas muna ako sa bahay para naman makalanghap ako ng sariwang hangin. Inaalala ko ang mga nangyari sa amin at hindi ko maiwasang hindi mapabuntong hininga. Just as I thought na gagaan na ang pakiramdam ko, hindi pa pala dahil nakita ko na naman ang mukha ng taong ayaw kong makita. He wears his usual self. T shirt, semi fitted jeans and a hat. He just looked gorgeously hot. AY! Ano ba tong pinag iisip ko!

He was going near me at God knows how my heart is beating faster and faster as comes to my direction.

Kaya gayon na lang ang kaba ko nang kausapin niya ako.

"Kamusta na si Kate?" Tanong niya sa akin.

" okay naman na siya. Nothing to worry about." Kaswal na sabi ko.

MY GIRLS 1 (PHOTOGRAPH)Basahin ang storyang ito ng LIBRE!