Uyuma numarası

2.2K 246 21

Uyandığımda kendimi çok iyi hissediyordum. İyi bir şekilde yatabilmiştim çünkü. Merdivenlerden indigimde hepsi buradaydı. Chen'de. Elimi yüzümü yıkamam lazım ama lavaboyu bilmediğim için sormak zorundaydım.

(Eda): Şeyy lavabo nerede? Elimi yüzümü yıkıyıcamda.

(Lay): Üst katta Chen'in odasının karşısı.

(Baek): Makyaj malzemesi ister misin? Belki yanında yoktur.

(Eda): Hayır teşekkürler makyaj yapmıyıcam.

(Baek): Ama yüzünü yıkıyıcaksın.

(E): Evet.

Bu Baekyun ne demeye çalışıyo hiç anlamadım.

(E): Evet de sen niye öyle telaşlandın ben anladım.

dememle diğerleri başladı gülmeye. Bense anlamsızca onlara bakmaya devam ettim.

(Suho): Boşver sen bunu, kızları makyajsız görmekten korkuyor.

(E): Şimdi ben çok mu çirkinim ki?

(Baek): Hayır, makyajını silince kızlar çirkin oluyor ya hani.

(E): Ee, tamam işte makyajsızım ben de.

(Baek): Makyajsız? Makyajınla uyumuşsun ya sen.

(E): Hayır makyajsızım.

(Baek): İnanmam.

diyerek yanıma geldi. Makyajsız kızlara çirkin diyolarsa o zaman bende çirkinim. Gözlerini açmış incelemeye başladı.

(Baek): Gerçekten makyajsız. Çok güzel ya makyajsızsın ve güzelsin.

(Suho): Vay be.

Niye bilmiyorum ama çok utanmıştım. Hızlı adımlarla lavaboya gittim. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra telefonumu almak için Chen'in odasına girdim. Chen uzanmış yatıyordu. Yatağından etmiştim sonuçta onu. Yanına oturup yüzünü incelemeye başladım. Aslında telefondan her zaman bunu yapıyordum ama canlı bir şekilde tabiki daha farklı oluyordu. Ben ona dalmışken birden gözlerini kocaman açtı ve kendimi yatağın üstünde buldum. Üzerimdede Chen! Noluyo lan!

(Chen): Ben yatıyorken ne yapmayı planlıyordun?

(E): Ş-şey ben telefonumu almaya gelmiştim.

(Chen): Ama telefonun bende değil

(E): Ö-özür dilerim.

Üstümden sonunda kalkmıştı. Ama ben hayla o şekilde duruyordum. Sonunda kendime gelip kalktım. Telefonumu alıp;

(E): Özür dilerim. diyip tam kapıyı açtım çıkacakken

(Chen): Özür dilenecek bir şey yok.

dedi ama ben çoktan çıktım. Kalbim yerinden çıkacak gibi atıyodu. Gözlerimi kapatıp saymaya başladım. 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10.... hayır hayla aynı atıyor. Telefonumu saate bakmak için açtıgımda 47 arama mı? 28 kez annem 14 kez Emel 5 kez Betül. Hemen annemi aradım.

(E): Anne

(A): Eda! Sonunda açtın öldüm meraktan burada.

(E): İyiyiim.

(A): Ben sen arasın dedim hiç arayıp soran yok. Ho Sook'ta gidince evde tek kalmaya alışık değilsin diye ararsın dedim yine yok. Aklımdan neler neler geçti biliyo musun sen?

(E): Özür dilerim anne. Telefonun da sesini duymamışım.

(A): Her gün arıyosun ona göre. Emel'i de arasana bi. Beni aramıştı.

Hayran Aşkı (Cheda)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!