Hoofdstuk 19.

92 18 4

Harm P.O.V.
Ik probeerde mijn ogen open te doen. 'Heey Harm.' Hoorde ik iemand zeggen. Ik deed mijn ogen nu helemaal open en ik zag Link zitten. Ik lag in zijn bed. 'Waar is mijn moeder?' Vroeg ik. 'Ze is beneden bezig om de ruzie onder controle te houden. Wij moesten hier blijven.' Antwoordde Link. Ik wreef in mijn ogen. Opeens stond er weer 1 van die mannen achter Link. Met een mes. 'Link! Kijk uit!' Riep ik. Link dook weg en viel naast mij op het bed. 'Gaat het?' Vroeg ik. 'Ja het gaat wel!' Zei Link.
Sindsdien woonden Link en zijn ouders naast ons huis. O ja! Dat was ook zo! Vandaag hadden we een dagje vrij! Ik liep naar beneden. Iedereen zat buiten op een kleedje weet in de fotoboeken te lezen. Ik maakte een broodje kaas voor mezelf en ging erbij zitten.

Pascall P.O.V.
Ik zat met mijn oortjes in. Can't feel my face - The Weekend (Martin Garrix mix) op. Ik zat in het fotoboek van Jeremy te kijken. Foto's van familie en vrienden. Opeens kwam ik op een pagina met een foto van Jeremy en zijn broertje, Enzo. Jeremy zat tegen een muur aan en Enzo zat naast hem. Prachtige foto's, waarschijnlijk ook wel een goede fotograaf. Milan zat naast me en keek nu ook mee. 'Mooie foto's hé?' Vroeg hij. Ik knikte. 'Ik was die fotograaf.' Zei hij toen. 'Echt? Je kan vet mooie foto's maken man!' Zei ik. Toen ik klaar was pakte ik een nieuw fotoboek. De kaft was van bruin leer en er stond met sierlijke gouden letters: The best days of my whole life. Ik sloeg het boek open en zag gelijk een foto van een klein jongetje bij zijn opa op schoot. Ik sloeg de bladzijde om en zag weer een foto van het jongetje. Dit keer stond hij bij 3 andere jongetjes. Daaronder zat nog een briefje met tekst. De beste vrienden die ik ooit heb gehad, heb ik nu nog. Er zal nooit ruzie komen. Wie had dat geschreven? Link kwam naast me zitten. Hij zuchtte. 'Leuk hé? Die oude foto's.' Zei hij. 'Zijn deze van jou?' Vroeg ik voorzichtig. Link knikte. Ik sloeg de bladzijde weer om. Op de volgende pagina was Link te zien met Harm. Ze waren aan het voetballen met Dirk op een veldje op 1 of andere camping. Er rolde een traan over Links wang. 'Die dag vergeet ik nooit meer.' Zei hij zacht. Op de foto daarnaast zat Link heel dicht tegen Harm aan. Ze zaten op zitzakken die in het prieel lagen. Harm had zijn arm om Link heen geslagen en Link lach te huilen. Ze hadden allebij hun ogen dicht maar ze sliepen niet. Het was prachtig om te zien. Er viel een traan op het papier waarop de foto was geplakt. 'Gaat het?' Vroeg ik aan Link. 'Het is zo mooi om dit terug te zien.' Antwoordde hij. Onderaan de pagina stond met kleine gouden letters "De vriend waaraan ik alles kwijt kon totdat de bliksem insloeg." geschreven. 'Wie heeft die tekst geschreven?' Vroeg ik. 'Weet ik niet meer.' Antwoordde Link.

We bladerden de hele dag door totdat we naar het kampvuur moesten om gezamenlijk te eten.

The RideLees dit verhaal GRATIS!