Chapter 1

13 1 1

257 New friend request
428 Viewed your profile
102 VIP viewed

"Wow Dami ng pending request ko. Ilang buwan ko palang hindi naoopen account ko. Lucky na nakabili ako kaagad ng gadget at malibang ako kahit papano."

Oppps by the way I'm Katherine Valdez you can call me Kath. Most of my friends call me Katie. And this is my story.

I'm working in Japan as a Massage Attendant sa isang Spa. 3 months palang ako dito and very very homesick. So na isipan ko na bumili ng gadget as mahilig ako sa social network. To communicate na rin sa mga na iwan sa Pilipinas. Like family, friends and friends and friends yep I am single.. No boyfriend!

I like social networking. Lahat ng online dating site meron ako account. Honestly I enjoy chatting with some strangers all the time. Kaya nung umalis ako ng Pilipinas isa sa unang target ko ung magkaroon ng iPad, tablet, cellphone desktop or any basta may connection. To get back on my social life :)

Kaya ngayon hay hay buhay ako!   Kasi nakabili na ako ng iPad ko..

"Kath mukhang masaya at excited ka dyan sa nabili mong iPad ha." Si ate Mae isa sa mga roommate ko. At si Ate Jazz na kapwa ko mga Pilipina na nakikipag sapalaran mang ibang bansa.

"Siyempre ate. Hindi na ako manghihiram sa inyo ni Ate Jazz para lang makausap pamilya ko na naiwan ko sa pilipinas." Masayang tugon ko sakanila.

"Mainam nga yang nabili mo bunso eh. Kahit saan pwede mo dalhin. Hindi ka mukha netong pinabili ko kay papang. Laptop. Ang bigat pa. Tska hindi ko madala at kelangan pa ng WiFi." Sabi naman ni ate Jazz habang abala din sa kanyang laptop.

Masaya ako sa araw na un. Abala din sa pag bukas ko ng mga account ko online. Meron ako isang account na gustong gusto ko lagi naka online sapagkat marami ako nakakausap na ibat ibang lahi.. At nakakatuwa silang kausap..

Araw-araw ganung nalang buhay ko dito sa Japan. Hindi ko din madalas makausap sila Mama at Papa ate kuya mga kapatid ko. At wala din kasi silang internet sa bahay. Medyo bukid na din kasi sa amin at hirap sa signal. Kaya madalas mga pinsan ko lang nakakausap ko..

Beep.

Friend request from Jhon:

Accepted: from me siyempre.

Message from Jhon:

Hello. I'm Jhon from Philippines. Thanks for accepting my request.

Katie: Hi. Call me whatever you want. Welcome. Why are you here?

Jhon: Can I call you whatever I want? :) Where? There? I'm right here!

Katie: Call me Katie. I mean here. In Tagged. Lol

Jhon: Hello Katie! Looking for.... Someone to talk too..

Katie: Do you have in mind?

Jhon: About how my dog died yesterday without even saying goodbye to me.

Katie: Lol. That's funny! I don't care about your dog! You are a Filipino. Right?

Jhon: Then you laughing at my dog! That died yesterday! Rude! Yep I am.

Katie: Lol.. Can we talk in Tagalog? My nose is bleeding.

Jhon: Sure! Get some tissue I guess meron ka sa bandang right side ng bed mo..

Katie: Opps.! Un lang wala akong bed. At ung tissue ko nandito sa left side ko.

Jhon: My bad.! How come na wala kang bed?

Katie: Wala akong pambili.

Jhon: So sad. So tell me about your self.

Katie: When it comes to chatting. I have rules. One of my rules is.. Answer your question first before me answering it.

Jhon: Ok. So the conversation will be like this? Me. How are you? By the way I'm fine. Ganun?

Katie: Yeah! Perfect!

Jhon: I'm Jhon. Photographer sa isang barko US base. Nandito ako sa pilipinas ngayon para mag bakasyon ng dalawang buwan. At ako ay naiinip na at gusto ko ng bumalik sa pag babarko. Your turn!

Katie: Wow! Ngayon lang ako nakarinig ng paparazzi sa barko.

Jhon: I said your turn!

Katie: Sorry. Massage Attendant ako ng isang Spa dito sa Japan. At ayaw ko ng umuwii ng Pilipinas. Walang asenso!

Jhon: Yeah right! Wow so nasa Japan kapala ngayon?

Katie: Yep! Bakit namatay aso mo?

Jhon: Wala akong aso!

Katie: Liar!

Jhon: Thank you! I deserve it!

Katie: Lol! You are really funny!

Jhon: Why are you here?

Katie: Where? There? I'm right here! By the way I'm in Japan diba.?

Jhon: Hahaha! Funny! Tagged.

Katie: Naghahanap din ng makakausap.

Jhon: Pareho pala tayo.. Homesick? I know the feeling. But not anymore. Mas gusto ko na ngayon doon. Kesa nandito ako nakaka baliw.

Katie: Same here. Exactly! Bakit? Don't  you have any family there to spend your vacation? Special someone, maybe.

Jhon: Family? Meron. Special someone? Never mind!

Katie: Meron naman pala eh. Bitter?

Jhon: E mag isa ako dito sa bahay. May sarili akong inuupahan na bahay malapit dito kila papa. Kapatid ko busy sa trabaho. Papa ko busy sa sari sari store nya. Mama ko nasa Makati. Kaya ako lang mag-isa.

Katie: So sad! Edi mag ampon ka ng aso!

Jhon: Lol!

Katie: Opps! Got to go. Kelangan ko na matulog at inaantok na ako. May pasok pa ako bukas.

Jhon: Awww.! Kung kelan may kausap na ako.?

Katie: May trabaho ako bukas. Ikaw wala!

Jhon: Madalang lang ako mag login dito sa Tagged eh. Do you have Facebook?

Katie: So? Kung madalang kalang.. Yes! Like everyone! But I prepare to keep it private.

Jhon: Please?

Katie: Sorry Jhon.

Jhon: Please. Please. Please.

Katies: I'm really sorry.

Jhon: Look. I read you profile last three days. Like whole profile of yours. I keep browsing it every time. Before me clicking the add button. I like how you look into the world. I wanna know you more please.

Katie: Katherine Valdez. Goodnight!

And that's it! Un ang unang gabi na naka chat ko si Jhon.. But for me. He was just a random guy na nakaka chat ko every time. Chat for one day and one day gone. And I never expected na...

HE WAS THE ONE!

DISTANCEBasahin ang storyang ito ng LIBRE!