Real Situation

5 1 0

Kamara's POV

= I'm walking alone.

Passing unknown

In rain I've drawn

Anger I've shown

Admit they're gone

But love has done

I deserve none

So do when you run

Feeling rain drops

My life stops

Falling teardrops

Coz of love lapse

Hindi ko na alam ang nangyayari sa buhay ko.

Lahat ng mahal ko nawawala.

At heto ako ngayon, nag-iisa.

Nag-iisang naglalakad sa gilid ng kalsada habang umuulan.

He even told

In times of cold

He's here to hold

Mode of love mold

Nilalamig ako at walang taong yayakap sakin.

Ipinagpatuloy ko ang paglalakad hanggang sa makarating ako sa address na kailangan kong puntahan.

.

.

.

.

Pinindot ko yung buzzer.

5 times of buzz.

Wait lang!

Narinig kong boses sa loob na pang teen ager.

Bumukas ang gate at nagulat na lang yung babae na may dalang payong.

0_0 Nanlaki ang mata niya.

A-ate Kamara!!!

Sabay bigla niya akong niyakap.

.

.

.
T-teka kilala mo ako,?? - me

.

.

.

Ate di mo ba ako nakikilala??
Ako po to. Si Oh Soojin - soojin

.

.

.

Oh Soojin??? Kaano ano mo si Oh Sehun??? - me

.

.
Teka lang po ate. Basang basa ka na. Pumasok ka muna sa loob- sj

.

.

Pinapasok niya ako sa loob ng bahay.

Umma! Umma! Si Ate Kam!

Sigaw ni Soojin na pumasok sa isa sa mga kwarto at may tinawag.

Paglabas ni Soojin may dala siyang babae about 39 years old.

Napatigil ang babae.

Agad na lang din akong niyakap.

Naramdaman ko nang sobra ang pagmamahal nila kahit di ko sila maalala.

MemoriesBasahin ang storyang ito ng LIBRE!