Manila's POV

Hindi ko alam kung tatanggapin ko ba yung nakalahad niyang kamay o tatarayan pa siya lalo.

Tae, para to sa kumpanya. Pero kung ganito siya lang din namn pala yung kakausapin ko aba'y magpapa-bankrupt na lang ako.

Haixt. Pero hindi pwede. Magagalit si Papa sa oras na magtaray ako sa "future-business associate" namin. Kaya nagdilang anghel ako at tinanggap ang kamay niya.

"Mr. Rivetti, I'm Alyandra Montealegre and this is my secretary Sheena." I said as I look at him straightly in the eyes with a slight smile. "May we take our seats?"

"Please." naupo ito sa harap ko at saka naman siya mabilis na nilapitan ng server namin at umorder na ng black coffee. "Miss Montealegre--"

"Alyandra, please," I cut through his sentence and smiled my sweetest smile, "and sorry nga pala kahapon. Medyo badtrip lang ako dahil maraming ginagawa."

"Its okay." he replied before turning his gaze to my secretary. Aba. Aba. Lumalandi pa 'tong ugok na to. "Sheena, could you please leave us for a moment?"

What the heck?

"Yes, sir. Ma'am." Naiwan akong nakatanga at nag-iisip kung ano ang pakulo nitong bagong business partner ni Papa. Napataas ang kilay ko nang makita ko siyang nakangiti ng malapad sa akin. Damn, I am so dead.

"What do you want?" I asked with my left brows rising. There's no point na magpakitang-tao. Mukha namang hindi rin tao 'tong kausap ko, eh. Well, sa ugali lang naman. Gwapo naman ang loko at mabango, pero aanhin mo yan kung masangsang ang ugali, diba?

Parang yung ex ko lang yan na pinapgpalit ako sa plantsa.

"Alyandra. Nice to see you again. I was not expecting to see you, especially as the daughter of Tito Francis." he said mockingly. "By the looks of it, you were as shocked as me. I did not oversee the fact that you may be a Montealegre, even with those eyes." He said as he roam his eyes on me. Before I even open my mouth to rebutt him, the server came.

"What exactly do you mean by that?" the moment na makaalis si Kuya server ay sinimulan ko nang ibuka ang bibig ko. Ang kapal ng mukha nito! Parang nang-iinsulto kasi yung dating sa akin, eh.

"Plain and simple. You are not worthy to carry the Montealegre name." he smirked. "Now I wonder kung bakit Montealegre ka. It is a very powerful and sophisticated name for elegant and mature people, but for you to be considered as such, tsk. There must have been a mistake. Kaya siguro hindi kaagad kita narecognize as tagapagmana ng Montealegre Hotels." nang-uuyam pa niyang tingin sa akin. Now I wanna cry. But I can't! How could this man insult me! "Si London maganda na ang buhay kasama si Rea at Leigh. Si Paris, matatapos na sa pag-aaral sa medschool at elegante kung kumilos, mabait pa. Ikaw? Palengkera." and to add more salt to the wound, he smirked at me after saying those harsh words.

That's it!

"Bastard. Para sabihin ko sayo, graduating na ako ngayong taon. Magna cum laude." I started, how can this man be such a prude? "At kung wala kang ibang gagawin kundi ang insultuhin ako sa di ko malamang dahilan, then let us just cut this deal. I won't involve myself with the likes of you who does not know how to respect a woman and talks like chickenbutt." I said sharply before I rise to my feet. "Thank you for the meeting Rivetti. Good day." Hindi ko na hinintay na insultuhin pa niya ako lalo.

Aba'y gago yun!

Before I even stepped out of the restaurant, I heard him say. "You have the sweetest lips I've ever kissed, by the by."

Shit. Namula yata ako dun.

Lenard's POV

"You have the sweetest lips I've ever kissed, by the by." pahabol ko pa bago siya makalabas. Napansin ko naman na bigla siyang natigilan at namula. Pero lumabas din siya ng walang sinasabi.

Well, what I said is all true. She may be bitchy and small but she has the sweetest lips. Natural and delectable.

Hindi ko naman siya talaga dapat babastusin kanina pero kasi paulit-ulit na lang siya sa pagtawag sa akin ng "Bastard". Naiinis ako. Hindi sa kanya kundi dun sa tawag niya.

Alam ko masama yung mga sinabi ko sa kanya, pero alam ko namang kaya niya yung tanggapin lahat. Kilala ko si Alyandra at alam ko ang kapasidad niya.

She is not capable of feeling pain. But not literally, of course.

Minsan nga iniisip ko may Congenital Analgesia si Yandra dahil sa pagiging manhid niya sa sakit, pero alam ko naman pakitang-tao lang yun.

Bata pa lang kami mataray na yan at walang sinasanto yung tabas ng dila. Madalas ko siyang biruin noon at lagi rin niya akong tinataasan ng kilay. To think na mas matanda ako sa kanya ng limang taon pero never niya akong tinawag na Kuya. Hindi daw bagay sa akin kasi hindi ko naman siya kapatid.

Matalino naman talaga siya kaya hindi na ako nagulat nung sinabi niyang running for magna cum laude siya. Bata pa lang iyan, madalas na yan sa mini-library ng mga magulang nila. Kahit pa mahirap lang din sila noon tulad namin marami silang libro.

Kababata ko si London at Paris. Magkapitbahay kami noon at bata pa si Alyandra nang lumipad kami papuntang Italy. Kaya hindi na ako nagtaka kung bakit hindi niya ako nakilala. Ang madalas naman kasi talaga niyang kasama noon sa paglalaro yung pinsan kong si Rea na ngayon ay asawa na nga ni London.

Ang pinagtataka ko nga kung bakit si Alyandra lang ang walang lugar sa pangalan, dahil sabi ni Tito Francis na yung mga pangalan daw ng magkakapatid ay yung mga lugar na pinagbuuan sa kanila. Siguro gawang-bahay lang si Alyandra, ang pangit naman kung Bahay Alyandra ipangalan sa kanya kaya siguro hindi na lang nilagyan pa.

Medyo tinamaan na ako ng konsensya ko ng maalala ko yung mga sinabi ko kay Yandra. Pero ano namang magagawa ko, kusa na siyang lumabas sa bibig ko eh.

Sinimsim ko na lang yung kape ko bago ko kunin yung phone ko sa bag. May nagtext, pero bago ko pa buksan, may tumawag na sa akin. Si Tito Francis.

{Hijo, kumusta yung pag-uusap ninyo ni Manila?}

"Manila, ho?" Hindi ko naman alam kung sinong tinutukoy ni Tito pero kinabahan ako bigla sa di ko malamang dahilan.

Natawa si Tito sa kabilang linya, "Yung anak ko, si Manila Alyandra."

Bago pa magpatuloy si tito, natawa na ako ng sobra. Locally made pala si Alyandra. "Hahahahaha. Naku, Tito hindi na po kami nakapag-usap. Nilayasan ako, eh." Siyempre hindi ko na sasabihin kung bakit baka mabugbog pa ako ni Tito.

Narinig ko na lang siyang napabunotng-hininga, "Very typical of Manila." he whispered, "but, don't worry Hijo, I'll talk to her later."

"Sige po Tito. At kayo na lang rin po pala ang magsabi sa kanya ng napag-usapan ninyo ni Daddy."

"Sure, Hijo. I'll be going then. Goodbye and enjoy your stay at Timeless."

"Sure po tito. Thank you." Ibinaba na ni Tito Francis ang phone. I checked my inbox to see who texted me.

Sht.

Manila Montealegre.

\Jace?\

~

Maya. :))

That MidyearBasahin ang storyang ito ng LIBRE!