Eindelijk

381 31 2

"We moeten door het moeras." Zegt Rozelina.

"Hopelijk is het er niet al te nat." Ik kijk Rozelina begrijpelijk aan.

"Kom we gaan verder, we zijn bijna aan de top van de berg." Zegt Rozelina.

Ik knik en ik volg Rozelina en de rest van de meiden.

Na nog geen 5 min te hebben gestapt komen we op een open velt. Het lijkt op modder. Ik kijk nog eens rond en zie dat er nu en dan een luchtbel van uit de modder komt en openspat.

"Wat zijn die luchtbellen die openspatten?" Vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw.

" dat zijn giftige stoffen die uit de bodem van de modder komen. Zolang we de gassen niet inademen of er in vallen, kan er ons niets gebeuren." Zegt Megan.

Ik kijk Megan aan en zucht eens. "We moeten zeker door die modder stappen?"

Megan lacht lichtjes. "Ja."

"Iedereen moet achter elkaar lopen en zo dicht mogelijk bij elkaar blijven." Zegt Rozelina tegen de groep.

Ik zie dat Rozelina helemaal voorop gaat, dan gaat Fleur en dan Lief en zo door. Ik kom na Mai en achter mij staat Megan.

Heel voorzichtig loop ik achter Mai aan door de modder. Gelukkig is het niet zo die dan ik had verwacht. Heel mijn voet zit er in en dat maakt het wat moeilijk om er door te geraken. Ik kijk over het moerasvlakte heen en zie hier en daar een luchtbel openspatten. Voor mij zie ik de meiden die het ook moeilijk hebben met stappen, maar gelukkig is het niet ver meer, ik denk nog een meter of 3.

Na een eindje door het moeras te hebben gewandeld komen we aan in het bos waar de grond dus geen modder is en waar je dus makkelijker kan stappen. Ik kijk omlaag naar mijn schoen en ik kan gewoon geen schoen meer herkennen, ze zitten onder de modder.

"De modder zal er wel af gaan." Zegt Megan met een Lach. Ik kijk Megan lachend aan. "Ja tuurlijk." Zeg ik sarcastisch.

Opeen hoor ik in de verte Mai naar ons roepen." We zijn er." Megan en ik kijken onmiddellijk opzij. In de verte zie ik Mai staan. Vlug wandel ik naar Mai en achter haar zie ik een prachtig uitzicht.

"We zijn er." Fluister ik tegen mijzelf.

Ik voel opeen een hand op mijn schouder en ik draai mij om. Voor mij zie ik Rozelina staan.

"Hier moet het middeltje zijn dat je moeder heeft verborgen. Allen jij kan het vinden, je moet je intuïtie gebruiken en dat zal je leiden naar het middeltje." Ik kijk Rozeline recht in de ogen.

"Ik weet niet of ik dat wel kan." Zeg ik terwijl ik naar mijn schoenen kijk die nog onder de modder zitten. Ik voel dat Rozelina haar hand op mijn schouder legt.

"Jij kan dat wel, zolang je in jezelf gelooft en op je intuïtie vertrouwt komt alles goed." Ik kijk Rozelina met een hoopvolle blik aan. "Oké ik doe het." Ik haar de meiden achter mij zeggen dat ik het kan en niet mag opgeven.

Ik sluit mijn ogen en concentreer mij. Dan doe ik mijn ogen weer open en kijk de meiden aan. Dan draai ik mijn gezicht naar rechts en loop een 2 bomen die één meter uit elkaar staan. Als ik tussen de 2 bomen ben concentreer ik mij weer. Opeen krijg ik het gevoel dat ik de linkse boom moet aanraken. Wow dat is toch echt wel raar die intuïtie. Denk ik in mijzelf. Ik loop naar de boom en kijk ik eerst aandachtig de boom aan. Dan kijk ik de meiden aan die wat verder staan. Ik concentreer me weer op de boom en leg den mijn rechter hand op de boom. Opeen word ik omringt door een fel wit licht en zo snel het gekomen is verdwijnt het wit licht terug. Ik kijk voor mijn en ik kijk verwonderd naar de boom die nu weg is! De boom is weg! Schreeuw ik in mijzelf. Dan kijk ik naar beneden en zie daar een prachtige rode roos staan die een lichte glans uitstraalt. Ik kijk verwonderd naar de roos. Dan kijk ik weer het gevoel dat ik de roos moet plukken. Ik kijk naar de roos en ik buk me dan en pluk de roos. Dan is er weer een fel licht en zie ik voor mijn ogen een flits van mijn moeder al snel is het beeld van mijn moeder weg en ik krijg wat tranen in mijn ogen.

"Selina, het is je gelukt, je hebt het middeltje gevonden." Zeg Fleur opgewonden. Ik kijk naar de meiden en dan naar mijn handen waar de roos in licht. Ik schrik als ik zie wet er in mijn handen ligt. De roos is weg, maar nu ligt er een glazen flesje in mijn hand met daarin een soort glinsterende vloeistof. Ik kijk glimlachend naar het flesje met vloeistof en denk. Eindelijk kan pap zich weer de echte waarheid herinneren.

"Goed gedaan Selina, je hebt het middeltje voor ons gevonden. Wees nu braaf en geeft het aan mij zodat ik het kan vernietigen." Ik kijk op en zie kentlos en de andere tovenaars daar staan.

"Je zit in de val!" zegt de ene tovenaar naast Kentlos. Ik kijk met schrik naar e tovenaars.

The Missing Fairy  Lees dit verhaal GRATIS!