31 Aralık 2006 - Yeni Bir Yıl
Saat daha öğlen bile olmadan ev çoktan dağılmıştı. Asi, salonun kapısının önünde durmuş, gözleri fal taşı gibi açık halde içeri bakıyordu. Mutfak tarafından aynı anda beş farklı ses, üç ayrı tartışma ve iki ayrı "ALAZ!" duyuluyordu. Asi elinde tuttuğu poşeti salonun köşesine dikkatlice bırakmış ve ardından sakince mutfağa doğru yürümüştü. İlk zamanlarda olsa bu gürültü patırtı karşısında ürkerdi ama artık alışmıştı. Küçük kız, Soysalan'ların yan evine taşınalı neredeyse bir yıl olacaktı. Bu nedenle bu ailenin karmaşası onun için artık çok tanıdık bir detaydı. Asi mutfak kapısına ulaştığında, Neslihan, tencerenin kapağını sertçe kapattı.
"Bana açıklama yapmak için sadece bir dakikan var Alaz."
Neslihan'ın bıkkın ve bezgin cümlesi dudaklarının arasından çıktığında Asi'nin gözleri Alaz'ı aramaya koyulmuştu. Fakat tam ön tarafında Serhan duruyordu ve küçük kız bu nedenle mutfağın sadece bir kısmını görebiliyordu.
"Çağla çorbaya bakmak istedi."
Alaz'ın sesi duyulduğunda -ki Çağla'nın hıçkırıklarından dolayı Asi'nin onun ne dediğini anlaması çok zor olmuştu- Asi meraklı bir ifadeyle gözlerini kırpıştırıp bir adım daha yürüdü. Ve sonrasında tüm yüzü çorba kalıntılarına bürünmüş arkadaşını ve onun gözyaşlarını görmüştü. Küçük kıza göre bu görüntünün tek bir açıklaması vardı. Tabi ki de Alaz.
"Ve sonra, sen de kardeşini tencerenin içine mi ittin?" diye sordu Serhan, en az Neslihan kadar bezmiş bir tonlamayla. Tam bu sırada Yaman hemen Asi'nin arkasında belirdiğinde, küçük kızın gözleri anında onu bulmuştu. Bunun üzerine Yaman da başını eğip, Asi'ye baktı ve ona kocaman gülümseyerek kızın tombul yanağını sıktı. Asi ona yanağını sıkması konusunda sonsuz izin vermişti. Zira küçük kız, onun peşinde dolanmayı seviyordu ve ilk günkü çekingenliği zaman içinde ortadan yok olmuştu.
Yaman diğerlerine göre daha sakin olduğu için genelde kitap okumayı tercih ederdi. Asi de gürültüden sıkıldıkça onun yanına kaçmaya başlamış ve ikili birlikte geçirdikleri zamanlardan dolayı gerçek bir abi-kardeş ilişkisi kurmuştu. Asi, Yaman kitap okurken onun yanına oturuyor ve kocaman, kara gözlerini ona dikerek Yaman'ı izliyordu. Yaman kendi kardeşlerinin gürültülü kişilikleri nedeniyle bu sakinliğe pek de alışık olmadığından dolayı, Asi'nin yanında öylece oturup onu izlemesi ve okuduğu kitabı ona okuduğunda dikkatlice dinlemesi oldukça hoşuna gidiyordu.
"Hayır. Sadece bakabilmesine yardım ettim."
Alaz cevap verdiğinde Asi, Yaman'ın elini tutmuş ve onunla birlikte diğer köşeye geçmişti. Bu şekilde, Neslihan'ın az önce kapağını kapattığı özel günlerde kullanılan ve normalden daha büyük olan tencerenin diğer yanında duran Alaz'ı artık görebiliyordu.
"Oğlum kardeşinin her yanı çorba olmuş." dedi Neslihan derin bir nefes vererek ağlamaklı bir ifadeyle konuştuğunda. "Neden böyle yapıyorsun Alaz? Senden özellikle rica etmiştim bu sabah uslu dur diye. Sen de bana söz vermiştin."
"Çağla çorbaya bakmak istedi ve ben de daha iyi görebilsin diye arkasından azıcık ittim. Sonra da Çağla sakar olduğu için tencerenin içine düştü. Bunda benim suçum ne?" diye sordu Alaz masum gözlerle kendisini savunurken. Ardından bakışlarını babasına doğru çevirmişti. "Sen kardeşine yardımcı ol demiyor musun hep? İyilik yap demiyor musun? Yaptım işte. Ama yine suçlu ben oluyorum."
"Sokrates gel de savunma gör." dedi Serhan, bir an için köşeye sıkışmış gibi hissederek Neslihan'a bakıp muzipçe gülerken. "Sadece kardeşine yardım etmek ve iyi bir insan olmak istemiş oğlumuz Neslihan. Bu durumda yapacak bir şey yok. Sanık masumdur."
