hikaye sonrasında düzenlenecektir!
Batın, çocukluğundan beri ringlerde büyümüş, yumruklarıyla hayatta kalmayı öğrenmiş bir boksördür.
Arya ise onun tam zıttı gibi görünen ama aslında en büyük dayanağı olan kız...
Çocukluk arkadaşlığı, lise aşkına dö...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
KİTAP SONRASINDA DÜZENLENECEKTİR! ONA GÖRE OKUYUP YORUMLARINIZI ONA GÖRE YAPIN🌹 düzenlenecekse anlatım şekli de düzene girecek demek. anlatım şekli kötü diye bir yorum daha alırsam yemin ediyorum altıma alırım. Eğlencesine yazdığım bir kitaptır,mantık aramayınn😽☝️
Arkadaşlar rica etseem lütfen emeklerimin karşılığını alabilmem için bölümlere oy verebilir misiniiz 😭🫶💕
Bazı insanlar hayatına sonradan girer. Bazılarıysa... zaten hep oradadır. Batın benim için hep "vardı". Hatırladığım ilk günde, ilk okul çantamda, ilk düştüğümde dizimdeki yara izinde bile o vardı.
Annelerimiz arkadaş, babalarımız dosttu. Biz daha konuşmayı bile doğru düzgün öğrenememişken aynı sokakta büyümüş, aynı kaldırım taşlarında koşmuştuk. Ben seksek oynarken o elinde eldivenlerle gölge boksu yapardı. Herkes onun yumruklarına bakardı, ben gözlerine.
Batın küçüklüğünden beri boksa âşıktı. Öyle "heves" falan değil... Gerçek bir tutkuydu bu. Bir şeyler ters gittiğinde, canı yandığında, sustuğunda hep boksa kaçardı.
Ben de hep arkasından.
Lise başında sevgili olduk. Kimse şaşırmadı. "Zaten olacakları belliydi" dediler. Haklıydılar..
Batın sevgiliyken de aynı Batın'dı. Koruyucu, ilgili, fazla konuşmayan ama hissettiren... Beni kalabalıkta bile yalnız bırakmazdı. Elimi tutuşu güven verirdi. Yanımdayken dünya daha sessizdi.
Lise yıllarımız neredeyse kusursuzdu. Kavgalarımız bile çok kısa sürerdi. O an sinirlenir, susar, sonra özür dilemeyi becerirdi. Ben ağladığımda saçlarımı okşar, "Ben buradayım güzelim" derdi.
Ve bende gerçekten inanırdım.
Son senemize girmiştik. Batın turnuvalara katılıyor, adı yavaş yavaş duyuluyordu. Ben üniversite hayalleri kuruyordum. Fizyoterapi istiyordum. Onun yaralarını saracak kişi olmak fikri bana romantik geliyordu.
O gün... Her şey normaldi.
Okul çıkışı beraber yürüdük. O antrenmana gidecekti, ben eve. Her zamanki gibi yanağımdan öptü.
"Akşam yazacağım birtanem."dedi.
"Tamam."dedim. Gülümseyerek.
Arkasından bakarken içimde hiçbir kötü his yoktu. Ne kalbimde bir sıkışma... Ne içimde bir huzursuzluk.
Akşam yemeğini yedim. Odamda ders çalıştım. Telefonuma baktım, mesaj yoktu. "Antrenmanı uzamıştır ya.."diye düşündüm.
Ne bir açıklama. Ne bir neden. Ne bir "konuşalım".
Parmaklarım ekranda dondu. Gözlerim satırda takılı kaldı. Birkaç saniye boyunca beynim bu kelimeyi algılamayı reddetti.
"Ayrılalım."
Kalbim sanki bir anlığına durdu. Sonra sertçe düştü.
Yazdım.
Siz: Ne demek bu şimdi? (İletilmedi❗️) Siz: Batın şaka yapıyorsun değil mi? (İletilmedi❗️)
Mesajlarım iletilmedi. Beni engellemişti. Boğazım düğümlenmişti. Hala kendime gelememiştim.
Bu Batın değildi. Beni susturan... Benden kaçan... Bir cümleyle hayatımdan çıkmaya çalışan bu adam, benim Batın'ım olamazdı..
Telefon elimde, yatağımın kenarında öylece kaldım. Ağlayamadım bile. Sadece nefes almak zorlaştı.
"Yarın" dedim kendi kendime. "Yarın okulda ona her şeyi sorarım."
Ama bazı yarınlar hiç gelmez.
Ve ben bunu çok geç anlayacaktım.
Bölüm sonu. 💗🦢Şimdilik bu kadarr, Rica etsem, oy tuşuna basıp bol bol yorum yapabilir misinizz ballarımm🫠 Bundan önceki kitabım olan "Çölde Kayıp Bir Sır"a da göz atarsanız seviniriümm 💕 Babaiii😽🤍
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
