Ateşe Adanmış Ruhlar

BÖLÜM 1: Ateşin kıvılcımı

Bir okçunun ruhu nefesindedir demişti hocam. O gün işittiğim bu söz belki de zihnimin en berrak köşesine kazınmıştı. Hatırlıyorum da o zamanlar yaşımdan büyük yüklerim vardı. Kimsesizlik gibi... Bir gölge misali peşimde dolanıp duran bu yükün; yüreğime bir yumru misali oturduğunu, beni en az kendim kadar sahipsiz sokaklara çektiğini de çok net anımsıyordum.

Şanslıydım. Belki de ilk kez yazgım yüzüme gülmüş, bana tertemiz bir sayfa açmıştı. Ben karanlığında savrulmayı umduğum o sokaklarda hayata sımsıkı tutunmayı öğrenmiştim. Dedim ya şanslıydım. Yoksa kim benliğinden kaçtığı yerde umuda rasgelirdi ki? İşte ben gelmiştim. Avuçlarıma bir dünya, bir hayat bırakılmıştı.

Ok ve yay...

Oku yayın kirişine taktığım o ilk an, Ah! O ilk an... ateşin külünden tutuşması, ihtirasın ihtilale yakarışı gibiydi. Yüreğime hiç bitmeyecek bir heyecanı vermiş, benliğime kazınmıştı.

Bugün de öyleydi. Tam karşımda duran hedefe her baktığımda sanki geçmişimle bugünüm birbirine düğümlenmiş gibiydi. Parmak uçlarım yayı kavradığında, gözüm hedefin ortasındaki o küçük noktada puslanıp duruyordu. Zihnimde birbirine girmiş anılar, titrek bir hüzünle göğsüme yumruklarını indiriyor, hatıralarıma kederin öfkeli karmasını yaşatıyordu.

Bugün benim miladım olmalıydı. Boynu bükük kimsesizliğime kalabalık bir sevinci yaşatmalı, özlemini duyduğum şefkate kucak açmalıydım. Ben bugün yalnızlığıma açtığım o çocuksu savaşı kazanmalıydım. İşte tam da bu yüzden derin bir nefes aldım. Ardından bir tane daha... ve bir tane daha; ta ki içimdeki fırtına dinene kadar.

Sıranın bana geldiğini gösteren bayrak havalandığında topladığım tüm cesaretim gidecekti ki irademe sımsıkı tutundum. Zihnimdeki kasırgayı dindirip, hedefe pür dikkat odaklandığımda etrafımdaki her şey tek tek silinmişti. Geriye sadece okum, yayım ve hedefim kalmıştı.

Sağ elimin parmakları; yayı yumuşak bir hareketle çenemin hemen altındaki anchor noktasına kadar çekerken, Sol kolum gövde kısmını hedefe doğru uzatıyordu. Sırtımda hissettiğim keskin sızı, duruşumun doğruluğunu hissettirirken yeni bir kasırgaya da kucak açmış bulunuyordum. Yükseklik, mesafe, rüzgâr... Hepsi zihnimde birer matematik hesabına dönerken gözümdeki pim, altın sarısı merkeze odaklanmıştı. Aklımdaki her olasılık, her aşama belirli bir mantığa oturduğunda kontrollü teslimiyetle ellerimdeki yükü hafiflettim. Kulaklarımı tırmalayan o ıslık sesiyle birlikte ok yatağından çıkıp, havayı delerek hedefe ilerlediğinde aynı anda soluğum kesilmiş, gözlerim istemsizce kapanmıştı. Nefessizlik, boğazımda büyüyen bir çığ gibi her zerremi sardığında sabırsızca bekledim.

Bekledim, bekledim... Ve bekledim.
O son noktada, soluğumla aynı anda gözlerimi açtım. Ok istediğim yerde, hedef tahtasının tam ortasındaydı.

Ruhumu boğan parmaklar bir anda çekilmiş gibi ferahladığımda, heyecanla hakeme döndüm. Bakışları skor tahtasındaydı. "Onlu atış... Tam merkez! Ve bu sonuçla yarışmanın birincisi-" diye cümlesini yarım bırakıp, skor tabelasındaki hareketliliğe odaklandı.

İçimde çocuksu bir heyecan vardı. Göğsümdeki kuş; titrek çırpınışlarıyla kanatlarını açtığında bende hakemin baktığı yere, skor tabelasına, baktım. Sonucu tahmin etsem de yüzsüz bir sevinç vardı içimde. Bakışlarım puan tablosundaki hareketlilikteyken tahminlerimin tuttuğunu anlamıştım. Çünkü puan tablosu benim adımın yanında yükseliyor, diğer rakiplerimin puanları tek tek aşağı sıralanıyordu. Son kez rahatlayarak ve sevinçle derin bir nefes aldım. Hemen ardından aylardır duymayı beklediğim o anonsu duydum.

"Yarışma birincisi Aypare Ulusoy!"

İsmimin anons edilmesiyle seyircilerin olduğu alandan coşkulu bir alkış dalgası koptu. Türkiye ve dünya şampiyonlukları kazanmış, heyecanını mesleğinin başında tüketmiş bir milli okçuydum ben. Fakat şu an meslek hayatım boyunca hiç hissetmediğim kadar çok heyecanlıydım. Oysa bir dostluk maçındaydım ve bu tarz maçlarda kazanmanın pek bir önemi yoktu. Demiştim ya heyecanım çocuksuydu diye, benim başarım da çocuksuydu. Sebebi ise belliydi...