Neydi başıma gelenler?
Amansız bir aşka bel bağladım bir gece yarısı.
Değindiğim yastık hayallerimin kurbanı oluverdi birden.
Yaptığım işler elimde kalıverdi.
Tek bakışa vuslat bağladım ben.
Kaçamak çakışmalardı yüreğimi el altında tutan.
Bakışlarım yumuşuyor ey yâr yoksunu.
Ne yaptın uğursuz benliğime.
Dalıversem hayallerin kucağına,
Kayıp gidiyor yaşantımın morotonluğu elimden.
Ne eyler bağrı gönlüm seni.
Bu denli gönül sıkışıklığı benim neyime.
Bilmem ki ben bu zamane aşkları.
Eski kafalılığın mazilerindenim ben.
Gel söküver bu gevşekliğimi.
Akşamın değindiği yıldızlarıma varmayı geçirme aklından.
Bir gün ardıma baktığımda senden bir boşluk istemiyorum.
Ellerimin varacağı tek yer aklımın sınırlarıdır.
Onu kendinle yakıyorsun.
Değindirme kahvelerini bana.
Sen bilmezsin bakışlarımı.
Seni işliyor kalbimin bir köşesine.
İğnenin her değinişi aklımda bir yara açıyor.
Kahvelerin bende 40 yıllık hatır bırakmadan çek git hatıralarımdan.
Seni her şekilde okuyuveriyor gözlerim nedensizce.
Son çıkışta benimle çakışma ey yâr yoksunu.
Kabul eylemezsen gönlü baharımı,
Ne seni bırakır orada ne de senin hatrını...
